Μουδιάζει η στοματική κοιλότητα δαγκώνοντας τα φετινά μούσμουλα -δεν έχουν ωριμάσει, λένε οι κυρίες της παρέας και μορφάζουν ξινά. Φτάνουν στον αρχαιολογικό χώρο της Αρχαίας Σικυώνας και μένουν έκθαμβες αντικρίζοντας τα θέατρο. Και να, απέναντι από το θέατρο, στην ανοιχτοσύνη του τοπίου, μια μικρή μουσμουλιά στέκεται μονάχη της, έμφορτη καρπών, στρογγυλών και θαυμασίως κιτρίνων, αδιάφορη για τους αγέρηδες, που τη δέρνουν ανελέητα [τη μαστιγώνουν έτσι μοναχή που ορθούται στον χώρο].
Α, γλυκύτατοι και νοστιμότατοι τούτοι οι καρποί· αρχαίο, εύφορο χώμα, όχι παίξε γέλασε. Απλώνουμε όλοι το χέρι μας να νιώσουμε την αρχαία ηδύτητα και ανηφορίζουμε περνώντας δίπλα από το θέατρο προς το αρχαίο στάδιο, που, πλέον, έχει πλήρως αποκαλυφθεί. Φρόντισαν γι’ αυτή την ωραία αποκάλυψη κάποιοι ωραίοι άνθρωποι από τον πολιτιστικό σύλλογο «Ο Λύσιππος».
Τιμή μου να παρευρεθώ σε μία από τις ημέρες καθαρισμού του πνιγμένου από αγριόχορτα, τεράστιους θάμνους και δέντρα αρχαίου σταδίου. Εκεί που κάποτε καλλιεργούσαν ελιές και έβοσκαν κοπάδια, τώρα ανοίγεται περήφανος και αποκαλυπτικός ο χώρος του σταδίου.
Αγκαλιά περπατούν: η ποιήτρια Πράξιλλα και ο γλύπτης Λύσιππος [ο μόνος στον οποίο εμπιστευόταν ο Μέγας Αλέξανδρος τη φιλοτέχνηση ανδριάντων του]· μαζί τους και ο ιδιαιτέρων στρατηγικών ικανοτήτων Αρατος με την Αχαϊκή Συμπολιτεία και ο βασιλιάς Πέλοπας, που χάρισε το όνομά του στην Πελοπόννησο. Πλέον το στάδιο ανασαίνει. Η ομορφιά στα πόδια μας [γύρω μας και μέσα μας].
Μας προκαλεί να τρέξουμε πάνω στο νέο χώμα του, γυμνοί και ανυπόδητοι. [Δεν γίνονται βεβαίως τέτοια πράγματα σήμερα]. Σαν να μας ψιθυρίζει, σαν να θέλει να πει ευχαριστώ που απαλλάχτηκε από την αφάνεια χιλιετιών, που δεν το φώτιζε ο ήλιος της νέας Ελλάδας τόσα πολλά χρόνια.
Το διασχίζουμε πάνω-κάτω -δεν κουραζόμαστε να περπατάμε. Επιτέλους, οι αρχαιολόγοι επίνευσαν να καθαριστεί ο χώρος αλλά και τα πρανή -δεν χρειάστηκε κάποια παρέμβαση από τις υπηρεσίες του δήμου· έχουν άλλες προτεραιότητες. Ποιος ξέρει, ίσως μεριμνήσουν για την ενοικίαση (!) του χώρου ώστε να γίνονται εκεί εκδηλώσεις αρχαίου δράματος.
Προς το παρόν, ο δραστήριος πολιτιστικός σύλλογος σχεδιάζει πού θα στήσει τη δική του σκηνή και τις δικές του κερκίδες για να παιχτεί εκεί η «Εκάβη» -προς το τέλος Ιουλίου υπολογίζουν να ανεβεί η παράσταση. Υποσχόμαστε η παρέα να είμαστε εκεί στην πρεμιέρα. Απορεί μία κυρία περιδιαβάζοντας το μουσείο, που στεγάζεται στα αρχαία ρωμαϊκά λουτρά.
Κάπου διαβάζει ότι ο Ευτυχίδης είναι από την αρχαία Σικυώνα, ένας από τους σπουδαίους μαθητές του περίφημου Λύσιππου με ονομαστό έργο του την Τύχη της Αντιοχείας, αλλά και τον Ευρώτα για το οποίο ο Πλίνιος είπε ότι πρόκειται περί «τέχνης υγροτέρας του ποταμού». Χρόνια πολλά μένει στην οδό Ευτυχίδου στο Παγκράτι κι ούτε που είχε ενδιαφερθεί ποιος ήταν αυτός ο Ευτυχίδης, ούτε είχε ακούσει ότι η επίσκεψις των ονομάτων είναι παιδεία γερή. Γευόμαστε ακόμη ένα μούσμουλο και επιστρέφουμε στην Αθήνα.
