efsyn.gr , Νόρα Ράλλη
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Ο πατέρας της, Δαυίδ Πέρλοβ, Εβραίος μετανάστης από τη Βραζιλία, ήταν σπουδαίος σκηνοθέτης.

Τμήμα της δουλειάς του θα παρουσιαστεί στη φετινή documenta.

Η Γιαέλ Πέρλοβ ακολούθησε τον ίδιο δρόμο και θεωρείται από τις πιο γνωστές σκηνοθέτιδες και παραγωγούς ταινιών του Ισραήλ.

Για τις ταινίες της έχει βραβευτεί με το αντίστοιχο ισραηλινό Οσκαρ, καθώς και με το ανώτερο βραβείο καλλιτεχνικής δημιουργίας του υπουργείου Πολιτισμού της χώρας.

Η ίδια συνεχίζει να εργάζεται ως σκηνοθέτις, παραγωγός και μοντέρ ταινιών μυθοπλασίας και ντοκιμαντέρ και ταυτόχρονα διδάσκει κινηματογράφο στο Πανεπιστήμιο του Τελ Αβίβ.

Στη χώρα μας έρχεται με αφορμή την 5η Εβδομάδα Ισραηλινού Κινηματογράφου που ξεκινά σήμερα στην Ταινιοθήκη.

Η ταινία στην οποία υπογράφει τη σκηνοθεσία και την παραγωγή, μαζί με τον Γιαρίβ Μόζερ, είναι η ταινία έναρξης του φεστιβάλ.

Πρόκειται για το ντοκιμαντέρ «Μπεν Γκουριόν, επίλογος», το οποίο σκιαγραφεί τον Νταβίντ Μπεν Γκουριόν, ιδρυτή του κράτους του Ισραήλ και επί 14 χρόνια πρωθυπουργό, και βασίζεται σε μια εξάωρη κινηματογραφημένη συνέντευξή του που ανακαλύφθηκε πρόσφατα.

«Βρισκόμαστε στο 1968, ο Μπεν Γκουριόν είναι 82 ετών και ζει απομονωμένος στην έρημο, έχοντας αποσυρθεί από την πολιτική. Με εντυπωσιακή πνευματική διαύγεια αποτιμά το παρελθόν και θέτει τα προβλήματα του μέλλοντος. Πρόκειται για ένα διαχρονικό μάθημα πολιτικής», μας εξηγεί η ίδια.

«Ευτυχώς, στο Ισραήλ έχουμε αρκετά δημόσια ιδρύματα που χρηματοδοτούν την κινηματογραφική παραγωγή. Προσωπικά, έως τώρα, δεν έχει χρειαστεί ποτέ να καταφύγω σε ιδιωτική χρηματοδότηση. Αυτό φυσικά δίνει περισσότερη ασφάλεια στον κλάδο».

Η συγκεκριμένη ταινία την ενδιέφερε και προσωπικά, καθώς «είναι ταυτόχρονα πολιτική, μα και ανθρώπινη».

«Πάντα, δημιουργώντας μια ταινία, το αρχικό σημείο αναφοράς μου είμαι εγώ η ίδια. Για παράδειγμα, την ταινία μου για τις γυναίκες συγγραφείς, με τίτλο “A room of your own”, την έκανα όταν κατάλαβα πως υπάρχουν γυναίκες που δεν μπορεί να ακουστεί η φωνή τους. Ενώ στο “Water”, ένα φιλμ σε συνεργασία Ισραήλ-Παλαιστίνης, το βασικό ήταν η πολιτική ματιά που αναδυόταν από την αντίθεση ανάμεσα σε ένα ειδυλλιακό, αγροτικό φυσικό τοπίο και τη βία που αυτό μπορεί να κρύβει μέσα του. Σε όλες τις ταινίες μου, βάζω την καρδιά μου. Δεν είναι απλώς μια τεχνική διαδικασία» μας λέει.

Αν και η ίδια παρουσιάζει την κινηματογραφική παραγωγή στο Ισραήλ ως μια «εξαιρετικά ελεύθερη διαδικασία όπου κανείς δεν μας υποχρεώνει να κάνουμε ταινίες προπαγάνδας», δεν μπορούμε να μην τη ρωτήσουμε τόσο για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες δουλεύει όσο και για τυχόν στερεότυπα με τα οποία έχει συνδεθεί ο ισραηλινός κινηματογράφος.

«Υπάρχει στην ισραηλινή κοινότητα μια αδιαφορία την οποία προσπαθώ να ξεπεράσω, γεγονός διόλου εύκολο. Η πραγματικότητα που βιώνουμε όλοι μας είναι αρκετά σκληρή από μόνη της, οπότε δεν χρειάζεται και εγώ, ως κινηματογραφίστρια, να δημιουργώ ταινίες-κλισέ όπου παρουσιάζονται ακραίες πολιτικές θέσεις. Αυτά τα αποφεύγω. Εξάλλου, η αλήθεια, όπως και η λύση, βρίσκεται πάντα κάπου στη μέση. Οσο για τα στερεότυπα και τις προκαταλήψεις, αυτά μπορούν να υπερκεραστούν αν το φιλμ φέρει μια ποιητική διάσταση, πράγμα που το επιδιώκω και προσωπικά», μας απαντά και διευκρινίζει:

«Από την άλλη, πράγματι, θα μπορούσε να πει κανείς ότι υπάρχουν πολλές ισραηλινές ταινίες που αναφέρονται στο Ολοκαύτωμα.

Ανήκω σε εκείνα τα παιδιά που θέλαμε να μάθουμε από τους γονείς μας τι τους είχε συμβεί τότε.

Ολα όσα δεν μας έλεγαν. Ολα αυτά για τα οποία σιωπούσαν.

Οπότε ήταν κάπου φυσικό για τη γενιά μου να θέλουμε να εμβαθύνουμε σε αυτά τα θέματα, να ρωτάμε και να τα κάνουμε τμήμα της κουλτούρας μας.

Οσο για την υπόλοιπη θεματολογία (έρωτας, δράμα, κοινωνικά ζητήματα), και αυτά μας απασχολούν όσο και τους άλλους δημιουργούς ανά τον κόσμο.

Και ναι, παρ’ όλα τα “στερεότυπα”, πάντα βρίσκουμε τρόπο να διεισδύουμε σε πιο σύγχρονα πολιτικά ζητήματα. 

Από την άλλη, υπάρχουν και οι “τάσεις” της κυβέρνησής μας, τις οποίες φυσικά γνωρίζω, όπως γνωρίζω και πως κάθε αλλαγή σε αυτές μπορεί να θεωρηθεί επικίνδυνη.

Ωστόσο, οι καλλιτέχνες είμαστε ελεύθεροι να δημιουργήσουμε.

Το βλέπω ξεκάθαρα στους φοιτητές μου: είναι γεμάτοι από έμπνευση και θέληση.

Η δική μου “δουλειά” είναι να τους βοηθήσω να δουν καλλιτεχνικά την πραγματικότητα που τους περιβάλλει.

Αυτό θα προσπαθήσω να μεταφέρω και στους Ελληνες θεατές.

Χαίρομαι που είμαι στην Ελλάδα και μάλιστα θα επιστρέψω ξανά σε έναν μήνα για την προβολή φιλμ του πατέρα μου».

Η 5η Εβδομάδα Ισραηλινού Κινηματογράφου (3-7 Μαΐου) πραγματοποιείται και φέτος στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος (Ιερά Οδός 48 & Μεγάλου Αλεξάνδρου 134-136, Μετρό Κεραμεικός), προσφέροντας μια σπάνια ευκαιρία στους Ελληνες κινηματογραφόφιλους να γνωρίσουν τον σύγχρονο κινηματογράφο του Ισραήλ.

Το αφιέρωμα περιλαμβάνει 11 ταινίες (8 μυθοπλασίας και 3 ντοκιμαντέρ) πρόσφατης παραγωγής (2010-2016), μεταξύ των οποίων: «Μία ημέρα και μία εβδομάδα», «Στο κομμωτήριο», «Ο υπεύθυνος ανθρώπινου δυναμικού», «Γράψε λάθος», «Ο προξενητής» κ.ά.

Οι περισσότερες δεν έχουν ακόμα εξασφαλίσει διανομή στην Ελλάδα, ενώ αρκετές από αυτές έρχονται στη χώρα μας μετά την πρεμιέρα τους σε μεγάλα ξένα φεστιβάλ.