Eκείνο που ενδιαφέρει [καίει!] τον κόσμο είναι να έρθει η ώρα και η στιγμή που θα απαλλαγεί από τους ελεεινούς ετούτης της κυβέρνησης· ουδόλως τον απασχολεί τον κόσμο ποιο θα είναι το κόμμα που θα επιτύχει κάτι τέτοιο, διότι περί επιτυχίας πρόκειται όταν οι κύριοι αυτοί έχουν κατορθώσει να κάνουν το μαύρο άσπρο, κυνικοί και κομπορρήμονες όντες, ψεύτες, αναίσθητοι και λοιπά. Δεν είναι παράξενο λοιπόν που το κόμμα του πρώην πρωθυπουργού ανεβαίνει ταχύτατα, δημοσκοπικά πάντα.
Παράξενο μπορεί να μην είναι, παράδοξο όμως; Πώς είναι δυνατόν αυτός ο άνθρωπος να ελκύει [ξανά] τους ψηφοφόρους; Προβληματίζει μεν αυτό αλλά σύμφωνα με τα ενδιαφέροντα του κόσμου φαίνεται ο μόνος που μπορεί να εξανδραποδίσει το μητσοτακέικο και την τεράστια, γλοιώδη παρέα του, τη γνωστή, αυτή που αποτελείται από ακροδεξιούς, κεντρώους, ακραίους κι αυτούς, αριστερούς κάποτε τάχα, σοσιαλιστές κάποτε τάχα και λοιπούς «αρίστους» – και βεβαίως φαιδρούς πολιτικά, ανερμάτιστους ηθικά, απολίτιστους ιστορικά και αισθητικά.
Το μη χείρον βέλτιστον, ναι, αλλά πολλοί είναι εκείνοι που διστάζουν να αποφασίσουν ποιο είναι το λιγότερο κακό, διότι, ισχυρίζονται, τα ίδια σκ… είναι και ο μεν και ο δε. Υπερισχύει εδώ βεβαίως η αγανάκτηση πολλών από την παρουσία στην κυβέρνηση των ακροδεξιών προσώπων, απαράδεκτων πολιτικά, κι έτσι γέρνουν προς αυτόν που μοιάζει να μπορεί να φέρει την απομάκρυνσή τους – τουλάχιστον αυτό και μετά βλέπουν τι θα κάνουν. Τα ίδια Παντελάκη μου…
Εχουμε πάντα υπόψη μας ότι εκείνα που κινούν τις κοινωνίες, που οξύνουν τα πνεύματα, αναμοχλεύουν ανάγκες, πάθη και επιθυμίες, που οδηγούν στην εφευρετικότητα, στις τέχνες, στον πολιτισμό δεν είναι οι παραδοσιακές αξίες, η αρετή, η ηθική, η αξιοπρέπεια, το πάθος για ελευθερία αλλά: «η πλεονεξία, η φιλοδοξία-ματαιοδοξία, η φιλαυτία, η ηδονοθηρία, ο φθόνος, η δολιότητα, η ιδιοτέλεια, οι εγωιστικές ορέξεις, η κτητικότητα κ.ο.κ.» (Μπερνάρ Μάντεβιλ «Περί της φύσης και της κοινωνίας», εκδόσεις Ροές). Είναι κυνικός ο Ολλανδός συγγραφέας (1670-1733); Μάλλον υπερβάλλει, διότι οι κοινωνίες πάντα αντιδρούσαν στη μεγαλοπρεπή καταπίεση που υφίσταντο από τρελούς βασιλιάδες, μονάρχες, τυράννους, φασίστες και από όλα τα πολιτικά τέρατα της Ιστορίας.
Η αλληλεγγύη ποτέ δεν πέθανε και ο πολιτισμός μπορεί να προήλθε από εμφυλίους, αλλά γόνιμους και εποικοδομητικούς εμφυλίους. Να θυμηθεί εδώ πρέπει κανείς τα δηλητηριώδη σχόλια των φιλοσόφων του 6ου αιώνα, του ενός προς τον άλλο, την κακία του Πλάτωνα για τον Ηράκλειτο, για τους Σοφιστές και λοιπούς διανοητές της αρχαιότητας. Πολλοί ασφαλώς αρνούμαστε να μελετήσουμε ή να είμαστε σε θέση να κάνουμε απλές συγκρίσεις, αναλογιζόμενοι πάντοτε την ιδιαιτερότητα των εποχών, και όχι να κρίνουμε με βάση τις τωρινές γνώσεις.
Σημασία έχει να ξέρει πού πατά κανείς και ας μην ξέρει πού πηγαίνει· άμα όμως είναι σε μια κοινότητα θα καταλάβει, θα τον βοηθήσουν οι διπλανοί. Να υπάρχει βεβαίως δυνατότητα να υπάρχουν διπλανοί, συνοδοιπόροι, συμπάσχοντες, συμπότες, συνορχηστές, σύγκορμοι όλοι. Είναι κάτι τέτοιο δυνατό ή θα αναλισκόμεθα με τις δημοσκοπήσεις και όλον αυτόν τον προεκλογικό τραγέλαφο;
