Το 2003 στο Εβιάν-λε-Μπεν της Γαλλίας είχε πραγματοποιηθεί η σύνοδος της Ομάδας των Οκτώ (ή G-8), επί Ζακ Σιράκ. (Συμμετείχε τότε και η Ρωσία.) Η σύνοδος ήθελε τη σύσφιγξη της συνεργασίας των δυτικών συμμάχων, μιας και υπήρχε διαφωνία μεταξύ ΗΠΑ και χωρών όπως η Γαλλία και η Γερμανία για την αμερικανική εισβολή στο Ιράκ.
Με διαδηλώσεις κατά της παγκοσμιοποίησης, οι ηγέτες επέστρεψαν στις χώρες τους. Business as usual. Πριν από λίγες μέρες φιλοξενήθηκε ξανά στο Εβιάν η σύνοδος της Ομάδας των Επτά (ή G-7). Τα θέματα τώρα ήταν η Ουκρανία, η Μέση Ανατολή, η τεχνητή νοημοσύνη και οι παγκόσμιες οικονομικές ανισορροπίες, με φόντο το Ιράν και την Κίνα. Οι ηγέτες επέστρεψαν στις χώρες τους για να ασχοληθούν με… την όξυνση των παγκόσμιων ανισορροπιών.
Στα 23 χρόνια που μεσολάβησαν ο κόσμος δεν έγινε καλύτερος. Οχι επειδή δεν σκέφτηκαν να το κάνουν οι παγκόσμιοι ηγέτες. Ο κόσμος έγινε χειρότερος επειδή το επέλεξαν. Στην αύξηση των ανισοτήτων η απάντηση ήταν -και είναι- η αύξηση των μέτρων ασφαλείας στις συνόδους.
Τα όσα ακολούθησαν τη σύνοδο ήταν, περίπου, αναμενόμενοι συμβολισμοί. Θα μπορούσαν να έχουν τίτλο «Κάτοπτρα και απόλυτη εξουσία», μιας και η πράξη παίχτηκε στις Βερσαλλίες. Ο Μακρόν μετέτρεψε τις Βερσαλλίες σε διπλωματικό προαύλιο των Ηλυσίων, συνεχίζοντας μια σειρά κατευναστικών χειρονομιών που θα φέρουν πιο κοντά στις ευρωπαϊκές θέσεις τον Αμερικανό πρόεδρο – ειδικά στο θέμα της Ουκρανίας.
Το ανάκτορο -πρώην κατοικία του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ ο οποίος, δεκαπέντε χρόνια μετά τη συνθήκη που αναγνώριζε την Αμερικανική Ανεξαρτησία, θανατώθηκε στην γκιλοτίνα ως Καπέτος το 1793- παρουσιάστηκε από τον Μακρόν ως σύμβολο της μακραίωνης γαλλο-αμερικανικής φιλίας, που τελευταία δοκιμάζεται από τις προσβολές και τις απειλές του Αμερικανού προέδρου. Η Γαλλία άνοιγε τακτικά τις πόρτες των Βερσαλλιών σε εξέχοντες ηγέτες προσφέροντάς τους ό,τι ομορφότερο και εκλεκτότερο. Ο δε ιστορικός Φαμπιέν Οπερμαν έχει γράψει μια μελέτη για τις χρήσεις των Βερσαλλιών με τίτλο «Le Versailles des présidents» («Οι Βερσαλλίες των Προέδρων: 150 Χρόνια Ρεπουμπλικανικής Ζωής στο Παλάτι του Βασιλιά Ηλιου», 2015), όπου δείχνει ότι, μετά την ήττα της Κομμούνας, από τις πρώτες ημέρες της Γ΄ Γαλλικής Δημοκρατίας, οι Βερσαλλίες δεν ήταν μόνον τουριστικός προορισμός, αλλά εργαλείο πολιτικής σε σκηνικό βασιλιάδων.
Ομως, υπάρχουν διαφορές μεταξύ του κόσμου της Αμερικανικής Ανεξαρτησίας του 1776 και του κόσμου του 2026. Το 1776 συνέδεσε την ιδρυτική Φιλαδέλφεια με το Παρίσι. Και ο Βενιαμίν Φραγκλίνος, από τους ιδρυτές-πατέρες των ΗΠΑ, βρέθηκε στο επίκεντρο των γαλλο-αμερικανικών επαφών. Τις δεκαετίες του 1750 και του 1760, ο Φραγκλίνος ήταν ήδη διάσημος εφευρέτης στην Ευρώπη και το 1767 ταξίδεψε στο Παρίσι, όπου έγινε δεκτός στα σαλόνια του Διαφωτισμού και τις επιστημονικές εταιρείες. Καλλιέργησε τη φήμη του ως ενσάρκωση της καινοτομίας και της ρεπουμπλικανικής ασκητικής αρετής του Νέου Κόσμου.
Δύο χρόνια μετά αφότου η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας είχε μετατρέψει την αποικιακή εξέγερση σε κυρίαρχο σκοπό, στις 20-21 Μαρτίου 1778 ο Λουδοβίκος υποδέχτηκε τον Φραγκλίνο στις Βερσαλλίες και εκεί επισφράγισαν τη συμμαχία που ζύγισε την τύχη της δημοκρατίας που ανίχνευε την ύπαρξή της.
Αυτό που δεν σκέφτηκε ο Μακρόν είναι ότι ο Τραμπ θεωρεί ομόλογό του μόνο έναν βασιλιά «ελέω Θεού». Ο εμπνευστής του «America First», επίσης, θεωρεί τον εαυτό του ως έναν (επαν)ιδρυτή της Αμερικής, όπως ήταν ο Φραγκλίνος για τον 18ο αιώνα. Ο τελευταίος δικαίως εικονίζεται στο 100δόλαρο των ΗΠΑ. Ο Τραμπ, όμως, έχει ήδη παραγγείλει στο νομισματοκοπείο την απεικόνισή του σε (μελλοντικό) χαρτονόμισμα των 200 δολαρίων. Δυστυχώς για τον Μακρόν, στο μυαλό του Τραμπ ο οικοδεσπότης ων Βερσαλλιών παραμένει ο Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ («ένας πολύ καλός τύπος»). Το δε ρέψιμο του αστακού au caviar στο ανάκτορο παρακινεί μόνο τον αντι-διαφωτισμό του τραμπισμού. Προφανώς, καμία σχέση με τις δύο επαναστάσεις που άλλαξαν τον κόσμο.
