Μια συγγνώμη είναι λίγη, πολύ λίγη, για τον πρωθυπουργό μας

Για τον του Μητσοτάκη Μαρινάκη και το τελευταίο του δείγμα γραφής ανασύρθηκαν αρκετές ελληνικές παροιμίες. Όπως, φωνάζει ο κλέφτης να φοβηθεί ο νοικοκύρης. Εκεί που μας χρωστούσανε μας πήραν και το βόδι. Η κλεψιά και η ψευτιά είναι θεία κι ανιψιά. Κι αυτό γιατί θεωρήθηκε επιβεβαίωση της λαϊκής σοφίας, από τα χείλη μάλιστα κοτζάμ κυβερνητικού εκπροσώπου, η δήλωσή του ότι θα πρέπει να ζητήσουν συγγνώμη όσοι τους κατέκριναν για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, εξαπολύοντας μάλιστα κατηγορίες για κυβέρνηση υποδίκων. Διότι μόνο τέσσερις βουλευτές και δεκάδες αξιωματούχοι παραπέμπονται αυτή τη φορά. Και διότι, επίσης, η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία υπενθυμίζει ότι για όλους ισχύει το τεκμήριο της αθωότητας.

Δυστυχώς, έπειτα από αυτή τη δήλωση-καταπέλτη, δεν χωρούν εξυπνάδες. Πρέπει να ομολογήσουμε, έστω με βαριά καρδιά, το λάθος μας όσοι πιστέψαμε ότι κατάντησαν τον ΟΠΕΚΕΠΕ, από οργανισμό επιδοτήσεων, οργάνωση εξαπατήσεων. Και να συμφωνήσουμε με τον Μαρινάκη του τεκμηρίου. Πρώτον, διότι διαθέτει προσωπικά το κύρος του υπερασπιστή της αλήθειας μέχρι Γράμμου, που δεν επιτρέπει να λιανίζουμε στον πάγκο του κάθε Χασάπη όσα λέει. Και δεύτερον, διότι εκπροσωπεί μια κυβέρνηση που η πορεία, η διαδρομή, η σχέση της με τα δημόσια ταμεία και το κράτος δικαίου, μέχρι Predator και οικίσκων ανακύκλωσης, δεν επιτρέπει κακές σκέψεις για την εντιμότητα, και την αποδεδειγμένη διάθεση να μη συγκαλύπτει την αλήθεια. Με όποιο κόστος.

Συγγνώμη, λοιπόν, κύριε Μαρινάκη. Που πιστέψαμε ότι πίσω από τα χεράτα και τα ζαχαράτα, τα βοσκοτόπια της θάλασσας και τις ενισχύσεις της στεριάς που κατευθύνθηκαν σε αξιωματικούς, υπαξιωματικούς και οπλίτες του κομματικού σας στρατού δεν βρίσκεται η νεοελληνική επιμελητεία, αλλά το κόμμα σας. Κι ακόμα χειρότερα, που ζητήσαμε τον λόγο από την κυβέρνηση αυτού του κόμματος που έχει την εξουσία να διορίζει τις διοικήσεις του ΟΠΕΚΕΠΕ και την υποχρέωση να τις ελέγχει. Τη θεωρήσαμε συνεπώς -κακώς, κάκιστα- υπόλογη για τη διασπάθιση εκατομμυρίων που η Ευρωπαία εισαγγελέας διαπίστωσε. Για το γεγονός ότι πολλοί από τους ευλογούντες τον κύριο του Μαξίμου βρέθηκαν με φουσκωμένους τραπεζικούς λογαριασμούς.

Αλλά αυτό δεν αρκεί. Οφείλουμε μια ειλικρινή συγγνώμη και στον πρωθυπουργό, τον οποίο κατονομάσαμε ως κύριο ένοχο ενός ανύπαρκτου σκανδάλου. Οφείλαμε εδώ να είμαστε δέκα φορές πιο προσεκτικοί, πια σεβαστικοί, αφού το έντιμο πολιτικό του παρελθόν, η επιλογή εντίμων στον στενό του κύκλο, ο φωτοστέφανος εντιμότητας επί της κεφαλής του θα έπρεπε να ληφθεί πολύ σοβαρά υπόψη. Ο Μητσοτάκης γνώστης, πρωτεργάτης, κρατική ασπίδα της παρακρατικής ρεμούλας στον ΟΠΕΚΕΠΕ; Ε, όχι! Πρέπει να ομολογήσουμε ότι παρασυρθήκαμε από αντιπολιτευτικό πάθος. Καθ’ υποτροπή μάλιστα. Το κάναμε με τα Τέμπη. Με τις υποκλοπές. Τις απευθείας αναθέσεις. Ακόμα και με τον ανεπίληπτο ΟΠΕΚΕΠΕ του. Δυστυχώς.

Εξηγούμαστε λοιπόν: Ένας πρωθυπουργός για τον οποίο ο ανεψιός του τρώει σφαίρα, είναι συνδαιτυμόνας του Φραπέ και το όνομά του μπλέκεται με το τεκμήριο της αθωότητας, είναι αυτό ακριβώς που φαίνεται. Μια συγγνώμη, συνεπώς, είναι λίγη, πολύ λίγη…