efsyn.gr , Γιώργος Σταματόπουλος
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Αυτό κι αν είναι απ’ τ’ άγραφα. Η Νομική Σχολή έκλεισε χθες για να μη γίνει η εκδήλωση με περιεχόμενο το δικαίωμα των φυλακισμένων να παίρνουν την άδειά τους. Αμ το άλλο; Οταν η κοσμητεία της Σχολής έμαθε ότι στην εκδήλωση θα παρέμβει τελικά ο Δημήτρης Κουφοντίνας από τις φυλακές Κορυδαλλού τον ειδοποίησε ότι εάν κάνει κάτι τέτοιο θα έχει κυρώσεις.

Την επομένη έκανε γνωστό σε όλους μας ότι η Σχολή θα παραμείνει κλειστή. Δεν τελειώσαμε όμως εδώ. Πριν από την προγραμματισμένη εκδήλωση τα ΜΑΤ περιέζωσαν τη Νομική και δεν επιτρεπόταν σε κανένα να εισέλθει. Τόση πρεμούρα για μία πρωτίστως πνευματική εκδήλωση; Πρεμούρα -λέμε τώρα… αλλά ο κόσμος καταλαβαίνει.

Τα ‘χασε ο νομικός – πολιτικός – εκπαιδευτικός κόσμος της χώρας. Κάτι δεν πάει καθόλου καλά με τούτη την κυβέρνηση. Μπορεί στην κοσμητεία της Νομικής Σχολής να υπάρχουν ακραίοι συντηρητικοί, αλλά τα ΜΑΤ; Τι δουλειά είχαν να αποκλείσουν το τετράγωνο ολόκληρο;

Ποιος έστειλε στη Νομική τις δυνάμεις καταστολής; Γιατί; Τι φοβούνται; Μήπως την ελεύθερη διακίνηση ιδεών;

Αλλά τότε τι σόι αριστεροί λένε ότι είναι; Ούτε με την εξέγερση είχε συνάφεια η εκδήλωση ούτε με την τρομοκρατία ούτε με ομάδες του ένοπλου κινήματος. Θα μιλούσαν επιστήμονες του νόμου και της γραφής για το νόμιμο δικαίωμα ενός φυλακισμένου να παίρνει άδεια· κάτι κατοχυρωμένο από τον νόμο και αυτονόητο πλέον στη συνείδηση της κοινωνίας.

Νομίζω ότι στιγματίστηκε ανεξίτηλα το κύρος και η πνευματικότητα της Νομικής Σχολής της Αθήνας -όνειδος μια τέτοια απόφαση. Δεν χωρούν δικαιολογίες -οι δικαιολογίες, εν προκειμένω, είναι αφύσικες: για την ελευθερία, τα δικαιώματα, τις ιδέες· για την ίδια τη δημοκρατία μας.

Θα τρίζουν τα κόκαλα όσων έχουν υπηρετήσει με σθένος και επιστημοσύνη τη νομική επιστήμη. Για να το ξανασκεφτούμε· από τη μια η νομιμότητα (δικαίωμα στην άδεια όλων των κρατουμένων) και από την άλλη αποκλεισμός – αυταρχισμός! Και όλα αυτά με μια αριστερή κυβέρνηση, όπως τέλος πάντων αρέσκεται να αυτοαποκαλείται.

Αρνούμαστε μάλλον να παραδεχτούμε τη μείζονα σημασία του θέματος, προφανώς γιατί δεν αφορά τους πολλούς -ναι, αλλά, όμως, όλους μας αφορά η στυγνή λογική του αποκλεισμού και οι ολοκληρωτικού τύπου αποφάσεις, τόσο από ένα πνευματικό ίδρυμα όσο και από την ίδια την κυβέρνηση της δήθεν ανοχής.

Οφείλουμε να υπερασπιζόμαστε την ελευθερία και τα δικαιώματα, αν και αυτά θα ήταν αυτονόητα σε μια πραγματική (άμεση) δημοκρατία.

Προφανώς κάτι δεν πάει καλά στην κυβέρνηση αλλά και στην κοινωνία. Η τελευταία, όσο και να υποφέρει, έχει χρέος να επαγρυπνά, να διαφυλάσσει -όσο μπορεί- τα κεκτημένα της, μιας και η ίδια αποκλείεται από τη συμμετοχή στη διακυβέρνηση ως μη έχουσα τον πιο ουτιδανό θεσμικό ρόλο.

Να μη χαθεί ο μπούσουλας -διαφορετικά η άβυσσος θα μας καταπιεί. Και αυτό είναι βέβαιο.