Βρώσις και ψήφος…

Αγνωστοι, προφανώς, αι βουλαί των ψηφοφόρων. Ευτυχώς να λέμε. Κοντή η μνήμη των μελών της – και πάλι ευτυχώς, διότι τι θα γινόταν εάν ποτέ ζυγίζαμε το παρελθόν με τις ανάγκες του παρόντος; Ουδείς γνωρίζει πλέον ποια είναι ακριβώς τα δικαιώματά του, πόσα είναι τα χρέη του, πόσο ευτελισμένη είναι η Δικαιοσύνη, πώς θα κυριαρχήσει το εγώ του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ποιο μοντέλο κινητού θα αποκτήσει, τι δάνεια θα πάρει για να πάει κι αυτός διακοπές ή για να πληρώσει τους λογαριασμούς της ΔΕΗ. Φαύλος μεν ο κύκλος περί την οικονομία, καθαρός εντούτοις σε ό,τι αφορά τις επιθυμίες και τις ανάγκες του καθενός. Σύγχυση και αμηχανία, νευρώσεις και αγενείς συμπεριφορές· ζαλιστήκαμε και με τις δημοσκοπήσεις, διάολε…

Ολοι κραυγάζουν ότι θέλουν μια αλλαγή, κανείς όμως δεν κινείται προς αυτή την κατεύθυνση – και πώς να κινηθεί κάποιος όταν όλα έχουν εγκλωβιστεί στα πολιτικά κόμματα και στους πανέρημους [αλλά πανέξυπνους σε ό,τι αφορά το συμφέρον τους] εκπροσώπους του ελληνικού Κοινοβουλίου; Και τι έγινε που αποκαλύπτονται [έστω ελάχιστα] τα σκάνδαλα στα οποία έχει επιδοθεί το πολιτικό σύστημα; Τι κι αν μερικοί απαίσιοι [συνάνθρωποι, προς θεού!] εκμεταλλεύονται τις γνωριμίες τους με κυβερνητικά στελέχη και πλουτίζουν αδιαφορώντας για τους πενόμενους και τίμιους συναδέλφους τους αγρότες; Τι κι αν ο εγκληματίας Καραμανλής παραμένει ασύλληπτος, ψηφίζεται δε συνταρακτικά από τους 20.000 γελοίους Σερραίους; Τι κι αν ο ανεκδιήγητος Αδωνις ουρλιάζει και απαιτεί (!) να περάσουν χειροπέδες σε έναν επιστήμονα γιατρό και δεν κουνιέται φύλλο από τους συναδέλφους του αλλά και άπασα την κοινωνία;

Το θέμα λοιπόν δεν είναι ποιος ηγέτης (!) θα κατορθώσει να εκδιώξει τον Μητσοτάκη, αλλά τι κάνει ο «σοφός» λαός για να βρει το δίκιο του – με εκπροσώπους δεν γίνεται δουλειά, αλλά δύσκολο αυτό να γίνει κατανοητό από τη λαϊκή σοφία που λέγαμε. Το θέμα είναι ότι παραμένουμε στα ίδια και στα ίδια παρά την εμφάνιση νέων κομμάτων στον πολιτικό στίβο, στην πολιτική αρένα, διότι περί αρένας πρόκειται όταν μιλάει κανείς για εκλογές. Με αυτούς τους πολιτικούς, μάλλον με αυτή την πολιτική παλεύουμε, χρόνια τώρα, άρα εκεί πρέπει να δοθεί η μέριμνα για ό,τι καλύτερο θα μπορούσε να είναι δυνατό και εφικτό για την κοινωνία. Ελα που όλοι απεγνωσμένα ζητούν μια κατεύθυνση, αλλά ποιος να τη δώσει, όσο γνήσια αριστερή συνείδηση κι αν έχει; Απαντες απαιτούν [από ποιον;] μια απάντηση για το τι θα κάνουν στις επόμενες εκλογές. Ε, ας τη βρει ο καθένας μόνος του διότι είναι βέβαιο ότι θα μετανιώσει εάν ακούσει κάποιον «ειδήμονα» ή παλαιόν της πολιτικής – υπάρχουν, ναι, βετεράνοι της πολιτικής αλλά δεν είναι γνωστό εάν είναι αξιόπιστοι και ευγενείς.

Απαντες, πλην των αταλάντευτων της Δεξιάς, φαινόμαστε φυλακισμένοι στην ηθική και την αισθητική, αγνοούντες συμφέροντα και ρεαλιστικές διαπιστώσεις του απλού κόσμου, ενός κόσμου που βλέπει και παρατηρεί αλλά αδυνατεί να κρίνει, να κατακρίνει, να αμφισβητεί ή και να αποχωρίζεται τις ιερές αγελάδες της Αριστεράς. Κρίμα, ασφαλώς, αλλά τι μπορεί κανείς να κάνει όταν η τηλοψία εξακολουθεί να κατέχει τα πρωτεία στον φλέγοντα τομέα της ενημέρωσης, διαμορφώνοντας [ακόμη!] συνειδήσεις και συμπεριφορές;

Αφενός δεν ξέρουμε τι τρώμε, αφετέρου δεν ξέρουμε τι ψηφίζουμε. Μπορεί να εφευρεθεί κάποια γνώση;