Οι ανιδιοτελείς δανειστές

Υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι στην Ελλάδα που πιστεύουν ότι οι κινήσεις των δανειστών είναι ανυστερόβουλες, ότι οι θεσμοί θέλουν πραγματικά να μας βοηθήσουν να βγούμε από το αδιέξοδο, αλλά η ελληνική κυβέρνηση ήταν απροετοίμαστη, είχε αυταπάτες για το πώς παίζεται το παιχνίδι στην Ευρώπη, αποδεικνύεται κατώτερη των περιστάσεων, λειτουργεί επιπόλαια, ερασιτεχνικά και, προσπαθώντας να κάνει την αδυναμία της στιλ, καταφεύγει στη γνωστή τακτική της μετάθεσης των ευθυνών στις πλάτες άλλων.

Δαιμονοποιεί τους συνομιλητές της, στήνει δικαστήρια προθέσεων για να ξεγελάσει το εθνικό ακροατήριο, κατασκευάζει και διακινεί θεωρίες συνωμοσίας που ήταν και είναι εξαιρετικά δημοφιλείς στη χώρα, αλλά και στην Αριστερά.

Αυτή η συλλογιστική δεν κατατίθεται τώρα, που τα πράγματα έχουν ζορίσει πάρα πολύ και θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι είναι προϊόν δικαιολογημένου πανικού· κυκλοφορεί εδώ και καιρό. Στην πιο ακραία εκδοχή της χρεώνει στον Τσίπρα κρυφή ατζέντα με απώτερο στόχο την έξοδο της χώρας από το ευρώ. Ας δούμε, με μερικά παραδείγματα, πόσο ανιδιοτελής είναι η άλλη πλευρά και αν έχουν βάση οι ισχυρισμοί περί κρυφής ατζέντας.

● «Λυπάμαι τους Ελληνες για την κυβέρνηση που εξέλεξαν» (Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας).

● «Δεν εμπιστεύομαι τον ΣΥΡΙΖΑ γιατί δεν είναι ένα κανονικό κόμμα» (Ζακ-Κλοντ Γιούνκερ, επικεφαλής της Κομισιόν).

● «Η κομμουνιστική κυβέρνηση της Αθήνας παρέλαβε την οικονομία σε βελτιωμένη κατάσταση και την επιδείνωσε» (Μάλφρεντ Βέμπερ, πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος).

● «Δεν θα αφήσουμε τους Γερμανούς εργάτες να πληρώσουν για τις υπερβολικές υποσχέσεις μιας εν μέρει κομμουνιστικής κυβέρνησης» (Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, αντικαγκελάριος της Γερμανίας και πρόεδρος του SPD).

● «Θα είναι καλό για την Ελλάδα αν ο Τσίπρας βγει ηττημένος από το δημοψήφισμα, ανοίγοντας τον δρόμο για συνομιλίες με μια άλλη κυβέρνηση στην Αθήνα» (Μαριάνο Ραχόι, πρωθυπουργός της Ισπανίας).

● «Οσο υπάρχουν στα πράγματα οι κομμουνιστές Τσίπρας και Βαρουφάκης, δεν θα δεχτεί η γερμανική κυβέρνηση να εκταμιευτεί ούτε σεντ για την Ελλάδα» ( από τους «Φαινάνσιαλ Τάιμς», που επικαλούνται ανώτατο Γερμανό αξιωματούχο).

● «Να κερδίσει το “ναι”, να παραιτηθεί ο Τσίπρας και μέχρι να γίνουν εκλογές να αναλάβει μια κυβέρνηση τεχνοκρατών για να διαπραγματευόμαστε« (σε ελεύθερη απόδοση η δήλωση του προέδρου του Ευρωπαικού Κοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς)

Υπάρχουν και άλλες παρόμοιου περιεχομένου δηλώσεις Ευρωπαίων αξιωματούχων, όπως και δημοσιεύματα έγκυρων μέσων ενημέρωσης (έγκυρων με την έννοια ότι έχουν καλές προσβάσεις στα ευρωπαϊκά κέντρα εξουσίας), που νομίζω ότι αποκαλύπτουν τη στρατηγική των δανειστών. Και φυσικά δεν έμειναν μόνο στα λόγια. Εργάστηκαν και εργάζονται στο παρασκήνιο για να υλοποιήσουν το σχέδιό τους, που δεν είναι άλλο από την απομάκρυνση της ενοχλητικής, ανάγωγης και κομμουνιστικής (!) κυβέρνησης.

Το προσπάθησαν πιέζοντας φορτικά τον Τσίπρα να απαλλαγεί από τους «νεοσταλινικούς της Αριστερής Πλατφόρμας» και τους ακροδεξιούς των ΑΝ.ΕΛΛ. και να συνεργαστεί με το πρόθυμο Ποτάμι και, γιατί όχι, ακόμη και με τους ολετήρες που υποδύθηκαν τους σωτήρες, δηλαδή με τα κόμματα που λεηλάτησαν τη χώρα την περίοδο της μεταπολίτευσης, όπως παραδέχτηκαν Σόιμπλε και Γκάμπριελ σε μια στιγμή αναδρομικής διαύγειας.

Δεν τους βγήκε. Θα κλιμακώσουν, βεβαίως, αν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος είναι «ναι» και θα απαιτήσουν από τον Τσίπρα να κρατήσει τον λόγο του και να μη γίνει πρωθυπουργός παντός καιρού, σαν κι αυτούς που είχαν γνωρίσει μέχρι τον Γενάρη και τους οποίους πολύ εκτίμησαν γιατί δεν έφερναν αντιρρήσεις. Αλλωστε, στην ευρωπαϊκή γραφειοκρατία αρέσει να συζητά με οικεία πρόσωπα, όπως είχε πει προεκλογικά ο περιορισμένου κύρους πρόεδρος της Κομισιόν.

Στην άλλη καταγγελία, ότι ο Τσίπρας έχει κρυφή ατζέντα, δεν χρειάζεται να πεις πολλά. Οποιος νομίζει ότι ο πρωθυπουργός μπήκε στις συζητήσεις με διάθεση ρήξης, έχοντας στο μυαλό του ένα σχέδιο Β, ας κάνει μια σύγκριση ανάμεσα στο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης και στην πρόταση των 47 σελίδων της ελληνικής κυβέρνησης, η οποία χαρακτηρίστηκε από τους δανειστές καλή βάση για συμφωνία. Θα δυσκολευτεί πολύ να βρει σημεία επαφής.

Αν λοιπόν οι δανειστές είχαν δεχτεί την πολύ καλή γι’ αυτούς και αρκετά βαριά για τους Ελληνες πρόταση της Αθήνας, σήμερα θα είχαμε συμφωνία. Σ’ αυτήν την περίπτωση ο Τσίπρας θα είχε άλλο πρόβλημα. Θα ήταν ευάλωτος στην κριτική ότι όντως είχε κρυφή ατζέντα. Οχι όμως σαν κι αυτή που τον κατηγορούν ότι έχει οι εγχώριοι νεοφιλελεύθεροι και οι κεντροαριστεροί, αλλά μια διαφορετική που θα οδηγήσει στην απονεύρωση των προεκλογικών υποσχέσεών του και των μετεκλογικών δεσμεύσεών του.