​Άρπα κόλλα κι ό,τι κάτσει

Αρπα κόλλα έριξε στη δημόσια συζήτηση ο πρωθυπουργός το θέμα της αναθεώρησης του Συντάγματος, άρπα κόλλα η διαδικασία που σύμφωνα με τη συμπολίτευση πρέπει να ολοκληρωθεί μέχρι τις 10 Αυγούστου.

Γιατί τόση βιασύνη; Μα για να μην συζητάμε για τις… επιτυχίες του καθεστώτος, όπως είναι η ακρίβεια, η άνοδος του πληθωρισμού, η αύξηση της ανεργίας, το σκάνδαλο των υποκλοπών, η βρόμικη ιστορία του ΟΠΕΚΕΠΕ με τις πολλές γαλάζιες ουρές και γενικώς ό,τι ενοχλεί το καθεστώς και τον επικεφαλής του.

Στο παρελθόν τέτοιου τύπου επικοινωνιακές ίντριγκες είχαν καλό αποτέλεσμα για το σύστημα. Είχε υπό τον έλεγχο του τα περισσότερα μέσα ενημέρωσης, οι δημοσιολόγοι του ακραίου Κέντρου ακόμη δεν είχαν ξεφτιλιστεί και οι φιλήσυχοι μικροαστοί νοικοκυραίοι πείθονταν από τις πομπώδεις διακηρύξεις της Δεξιάς και καταπίναν αμάσητες τις μεγαλόστομες τιποτολογίες του μεγάρου Μαξίμου.

Σήμερα τα πράγματα είναι διαφορετικά. Στην περιοχή της ενημέρωσης οι συσχετισμοί δεν είναι τόσο ευνοϊκοί για την κυβέρνηση όσο ήταν στο παρελθόν, οι γκρίνιες στο εσωτερικό της κοινοβουλευτικής ομάδας πολλές, οι πρώην πρωθυπουργοί που προέρχονται από τις τάξεις της παράταξης είναι στο κεραμίδια, ο ένας θα κάνει κόμμα, ο άλλος θα συνεχίσει να μιλάει καθόλου κολακευτικά για την κυβέρνηση και τον αρχηγό της, το ακροατήριο της δέχεται πιέσεις από όμορα σχήματα και οι πολίτες όπως φαίνεται από τις μετρήσεις θέλουν πολιτική αλλαγή.

Ένα είναι το πλεονέκτημα του καθεστώτος το οποίο κάτω από ειδικές συνθήκες μπορεί να αποδειχθεί σωτήριο για αυτό: οι εμφύλιοι στη λεγόμενη προοδευτική παράταξη. Μαίνονται και ουδείς μπορεί να πει αν, πότε και πως θα τελειώσουν. Λές και έχουν συνηθίσει τα κόμματα της να ζούν σε περιβάλλον ήττας.