ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ Ιάσονας Τριανταφυλλίδης
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Αλλο πράγμα είχα σκοπό να γράψω σε αυτό το πρώτο σημείωμα της καινούργιας χρονιάς μαζί βέβαια με τις ευχές μου με μια όσο το δυνατόν καλύτερη χρονιά – αν και πόσο χειρότερη μπορεί να είναι από το ’20… αν και ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις τι θα είναι χειρότερο…

Ηθελα, λοιπόν, στην αρχή να γράψω ένα σημείωμα για τον καινούριο υφυπουργό Πολιτισμού ύστερα από αυτόν τον ανασχηματισμό incognito.

Ναι, ήταν ένας ανασχηματισμός incognito με τακτ, διακριτικός και βέβαια σχεδόν χωρίς λόγο, εκτός ίσως από λόγους πολύ προσωπικούς του κ. πρωθυπουργού…

Μου έκανε εντύπωση, για τον καινούριο υφυπουργό λοιπόν, όσα γράφτηκαν σε site κ.λπ. κ.λπ. είχαν να κάνουν με τις σεξουαλικές του επιλογές και καθόλου για το όποια προσόντα μπορεί να έχει – άντε γράφτηκαν και λίγα για τις πολύ υψηλές γνωριμίες του…

Φυσικά ζούμε ακόμα σε μια αρκετά υποκριτική κοινωνία όπου παριστάνει την προχωρημένη, αλλά πιάνεται πάντα από το χτες για να χτυπήσει αυτούς που θέλει. Απ’ ό,τι έμαθα όμως και από την άλλη δεν βγήκε κάποιος να τον υπερασπιστεί με όπλο τις όποιες ικανότητές του, τις σπουδές του, κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Ακόμη και η ικανοποιητική οικογενειακή του κατάσταση, που τον έχει βοηθήσει σίγουρα αρκετά, πέρασε στο ντούκου.

Γι’ αυτό σας λέω, δεν μου κάνουν τόσο εντύπωση αυτά που γράφηκαν για τις σεξουαλικές του επιλογές όσο το ότι δεν αντικρούστηκαν με κάτι υπέρ του. Αλλά απ’ ό,τι είχα ακούσει από την παρουσία του στο συγκεκριμένο υπουργείο ώς τώρα σε «πιο κάτω» θέση από τη σημερινή δεν ήταν και τα καλύτερα. Αλλά δεν βαριέστε, ο κόσμος ό,τι θέλει λέει… ή ό,τι βλέπει…

Επειτα όμως από τα χτεσινά στο Καπιτώλιο στην Ουάσινγκτον δεν είναι να ασχολείσαι με τίποτα άλλο παρά με την κορωνίδα των πεπραγμένων της παρουσίας του τέως προέδρου των ΗΠΑ στη θέση του πλανητάρχη…

Είναι γνωστό πως οι άνθρωποι με πάρα πολλά μηδενικά, τόσα μηδενικά που σε ζαλίζουν, στον αριθμό του τραπεζικού τους λογαριασμού ζουν σε άλλο κόσμο. Σε άλλο κόσμο με άλλους νόμους, με άλλους ανθρώπους, με άλλες πρακτικές, με άλλη λογική στο φινάλε. Και σίγουρα δεν δέχονται ότι κάποιος μπορεί να τους πει όχι σε οτιδήποτε. Πολύ περισσότερο ένας λαός στις εκλογές…

Ο τέως πλανητάρχης από την αρχή έως και σήμερα δεν είχε παρά τη φυσιολογική συμπεριφορά ενός μεγάλου μέρους αυτών των ανθρώπων. Το να του πουν «όχι, δεν σε θέλουμε, φύγε» απλά δεν έστεκε στο μυαλό του.

Οταν ένας άνθρωπος έχει συνηθίσει με παντοδύναμο όπλο το χρήμα και την ασφάλεια που του παρέχει, ζει στον έβδομο ουρανό, δεν φαντάζεται καν ότι υπάρχουν αλλού έξι ουρανοί, πιο κάτω, και μετά αρχίζει το βάραθρο… Είναι σαν τα κακομαθημένα παιδιά. Που όταν φάνε το πρώτο χαστούκι πιστεύουν πως κάτι άλλο έφταιγε και όχι αυτά που το έφαγαν…

Αν δεν ήταν κάτι τόσο σοβαρό, όπως η προεδρία των ΗΠΑ που επηρεάζει και τον υπόλοιπο πλανήτη, θα μπορούσε κανείς και να γελάσει ή και να λυπηθεί αυτόν τον άνθρωπο…

Ευτυχώς, για να γυρίσω σε αυτό που έγραφα στην αρχή, μαζί με το ’20 έφυγε και ένα από τα πολύ μεγάλα αρνητικά στοιχεία όχι μόνο του ’20, αλλά και της τελευταίας πενταετίας.