Την προηγούμενη Παρασκευή είχαμε τη δυνατότητα (και την απίστευτη χαρά καθότι φανατικοί των «Μόντι Πάιθον») να δούμε από κοντά τον Τζον Κλιζ, τον δημιουργό των «Μόντι Πάιθον», στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στο Κέντρο Πολιτισμού του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος.
Ο ίδιος ήρθε καλεσμένος του Ιδρύματος με αφορμή τα 50 χρόνια από την πρώτη προβολή της εμβληματικής ταινίας «Monty Python and the Holy Grail» («Οι Ιππότες της Ελεεινής Τραπέζης»). Η είσοδος ήταν δωρεάν με σειρά προτεραιότητας, καθώς η εκδήλωση ήταν στο πλαίσιο του SNF Nostos 2026 και είχαμε μάθει πως τα εισιτήρια είχαν εξαντληθεί σχεδόν άμεσα μετά την ανακοίνωση του ερχομού του Κλιζ στην Αθήνα.
Πράγματι η μεγάλη αίθουσα της Λυρικής ήταν γεμάτη, αλλά όχι τα θεωρεία. Ωστόσο όσοι ήταν εκεί καταλαβαίναμε πως ήταν λάτρεις των «Μόντι Πάιθον» και σίγουρα ήταν μια διαφορετική βραδιά στη συγκεκριμένη αίθουσα από όσες είχαμε ζήσει έως τότε με τις παραστάσεις της Λυρικής. Σίγουρα θα μπορούσε η οργάνωση να ήταν καλύτερη (π.χ. δεν υπήρχε φωτογράφος για να απαθανατίσει τη βραδιά, ο συντονιστής της μιλούσε μέτρια αγγλικά, δεν συντόνιζε ορθά καθώς κάποιοι μπορούσαν να ρωτήσουν περισσότερες από μία φορές και ο ίδιος ο Τζον Κλιζ άκουγε ελάχιστα το κοινό, παρά τα καλά μικρόφωνα, καθώς το ακουστικό του μόνιτορ προφανώς δεν τον διευκόλυνε και όλο αυτό καθυστερούσε τη διαδικασία, ενώ κατά την προβολή της ταινίας παρουσιάζονταν κενά στον ήχο), ωστόσο υπήρχε διερμηνεία στη νοηματική γλώσσα και φιλόξενο περιβάλλον. Πάντως ο ίδιος ο Τζον Κλιζ το πήρε όλο πάνω του, πάρα τα 86 του χρόνια, και δεν μας απογοήτευσε ούτε στιγμή.
Καταρχάς, λίγο πριν βγει στη σκηνή, για να προλογίσει την ταινία η οποία επαναπροβλήθηκε, ακούμε: «Και τώρα μπροστά σας ο Τζον Κλιζ και ένας άλλος!», μπαίνοντας αμέσως στο κλίμα της αδιανόητης αυτής βρετανικής κωμικής ομάδας των «Μόντι Πάιθον» (ο «ένας άλλος» ήταν ο συντονιστής της βραδιάς). Ο ίδιος ο δημιουργός τους και από τα βασικά τους μέλη, ψηλός και με ένα μπαστούνι, έκανε διαρκώς (διαρκώς όμως) πλάκα προσπαθώντας επί ώρα, και καλά, να ανεβεί και να κατεβεί το ένα τόσο δα μικρό σκαλάκι που υπήρχε στη σκηνή, θυμίζοντάς μας το απολαυστικό έως και σήμερα πολύ παλιό σκετσάκι των Πάιθον με τα «silly walks» (αστεία/χαζά βαδίσματα). Ουσιαστικά δεν σταμάτησε ποτέ να είναι εντός κάδρου Πάιθον: πάντα με αστεία, φλεγματικό χιούμορ, έξυπνες ατάκες και μόνο σε ελάχιστες ερωτήσεις (αργότερα) έγινε κάπως πιο… σοβαρός. Πάντως ήταν αυτό που περιμέναμε: ένας ψηλός, άχαρος, αδιανόητα αστείος, δίχως ίχνος σοβαροφάνειας και κόμπλεξ, ειλικρινής Τζον Κλιζ.
«Κανείς δεν ήθελε να χρηματοδοτήσει τις ταινίες μας. Ειδικά το “Holy Grail” τελικά χρηματοδοτήθηκε από σπουδαία ροκ συγκροτήματα της εποχής και τον Ελτον Τζον. Οι παραγωγοί, από τότε έως και σήμερα, δεν έχουν ιδέα τι κάνουν. Ούτε πώς να το κάνουν, ούτε κανένα όραμα έχουν. Απλώς δεν ξέρουν, δεν ξέρουν! Δεν έχουν ιδέα. Αν επένδυαν σε έξυπνα πράγματα όπως το “Holy Grail” τα πράγματα θα ήταν αλλιώς στον Πολιτισμό και στην κοινωνία μας παγκοσμίως. Το θέμα δεν είναι να κάνεις πολιτική προπαγάνδα υπέρ του συστήματος ή τετριμμένες κωμωδίες που σου ρουφάνε και όσο μυαλό σου έχει μείνει. Το θέμα είναι να κάνεις βήματα μπροστά, κάτι διαφορετικό και πάντα με εμπιστοσύνη. Το κοινό είναι πάντα εκεί. Το μαθαίνεις. Το εκπαιδεύεις. Αλλά οι περισσότεροι μας θέλουν κοιμισμένα βόδια» είπε, και δεν σταμάτησε εκεί.
«Ολη η ταινία έγινε με 240.000 λίρες, ένα ελάχιστο ποσόν. Οπότε κάναμε τα γυρίσματα στη Σκοτία, τον Απρίλιο, που αν πας εκεί τότε, το μόνο που θέλεις είναι ν’ αυτοκτονήσεις! Ολο έβρεχε, έκανε απίστευτο κρύο και μέναμε σε ένα ξενοδοχείο που είχε ζεστό νερό μόνο για λίγο. Οπότε έκανε μπάνιο όποιος προλάβαινε… Και η αλήθεια είναι πως είναι μάλλον μία υπερτιμημένη ταινία. Ειδικά από το σημείο που ανέλαβε ο Τέρι Γκίλιαμ (σ.σ. με τα απίστευτα animation της ταινίας) έγινε μάλλον βαρετή» είπε, ενώ γελούσε τρανταχτά σε κάθε τέτοιο δικό του σχόλιο. «Πάντως έχω φάει πολύ κρύο στη ζωή μου – περισσότερο από τον καιρό, παρά από τα αστεία» συνέχισε. «Οπότε λέω τώρα που κάπως βρομογερνάω πως είναι καιρός να σταματήσω να κρυώνω. Οπότε λέω να μετακομίσω στην Κρήτη. Να ζεσταθώ κάπως. Ναι, να μην κρυώνω πια – αυτό είναι το δικό μου Αγιο Δισκοπότηρο πλέον!».
Σαν ήρθε η δική μας σειρά για ερώτηση, καταρχάς του είπαμε πως αν σήμερα πρωτοέβγαινε το «Life of Brian» (ε.τ. «Ενας προφήτης, μα τι προφήτης») το πιθανότερο θα ήταν ο κόσμος να το περάσει για ντοκιμαντέρ (σχόλιο με το οποίο γέλασε πολύ!) και ρωτήσαμε γιατί γελάμε πλέον τόσο δύσκολα. Μήπως η «γελοιότητα», αντί για να είναι αστεία, πλέον εκλέγεται; «Η πραγματικότητα προλαβαίνει τη σάτιρα πλέον. Περιμένω να δολοφονηθεί ο Τραμπ για να γελάσω – μόνο αυτό σας λέω! Οχι πως στην Αγγλία είμαστε καλύτερα…» μας είπε και έφυγε με τον ίδιο «silly» τρόπο που ήρθε…
