Και πληγή χαίνουσα είναι και ταμπού θέμα είναι (τόσο στον δημόσιο όσο και στον ακαδημαϊκό διάλογο ακόμα). Ωστόσο και ντοκιμαντέρ έχουν γίνει για το θέμα και ταινίες και βιβλία έχουν γραφτεί και (ευτυχώς) γράφονται ακόμη. Δύσκολο θέμα ωστόσο, ακριβώς γιατί ήταν δύσκολοι καιροί. Προφανώς, αναφερόμαστε στον ελληνικό Εμφύλιο.
Ο Αγγελος Τσέκερης ωστόσο πιάνει το νήμα του Εμφυλίου σχεδόν μία δεκαετία μετά το τέλος του. Εκκινώντας από τις εκλογές του 1958, που η ΕΔΑ έλαβε το απίστευτο ποσοστό του σχεδόν 25% (24,42%), αρχίζει και αναλύει και περιγράφει την αναζωπύρωση των μετεμφυλιακών διώξεων και της τρομοκρατίας ως «απάντησης» στο ποσοστό αυτό, καθώς και τους αγώνες της Αριστεράς απέναντι σε αυτή τη βίαιη πραγματικότητα: από τη μια η κυβέρνηση Καραμανλή να κάνει ό,τι μπορεί για να απονομιμοποιήσει την Αριστερά και από την άλλη και πάλι οι αγώνες των ήδη αγωνιστών.
Για να φτάσουμε στο σήμερα, όπου ο πρωθυπουργός της χώρας αναρωτιέται «ποιος νέος θυμάται τον Λαμπράκη;» και οι αναθεωρητές της Ιστορίας συμβαδίζουν με τις πολιτικές επιδιώξεις του. Ενας λογος παραπάνω (αν η γνώση του παρελθόντος δεν αρκεί από μόνη της) για να διαβαστεί, ξανά και ξανά, αυτό το βιβλίο.
