Ανάβουνε φωτιές στις γειτονιές…

Ο ήλιος στάθηκε για μια ημέρα στον θρόνο του, εκεί, στο ψηλότερο σημείο του Tροπικού του Kαρκίνου. Αυτή του η στάση, το γιόρτασμα του καρπίσματος της φύσης και το κανάκεμα του Φωτός. Επικλήσεις για ευλογία και αφθονία.

Δεν το θυμόμουν, ο μαρτυριάρης της ζωής, το φέισμπουκ, μου έδωσε την είδηση. Ανίδεη, χαμένη στις υποχρεώσεις της καθημερινότητας -προθεσμίες, καθαρισμένα χωράφια, δηλώσεις-, περιμένοντας την καφεΐνη να ανεβάσει τους παλμούς της συνείδησης, κοιτώντας βέβαια το κινητό για μια πρώτη επαφή με την πραγματικότητα, βγήκαν μπροστά μου βιντεάκια με τις χιλιάδες κόσμου που είχαν μαζευτεί στο μνημείο του Στόουνχεντζ για να γιορτάσουν την ολοκλήρωση ενός κύκλου της ζωής και το πέρασμα σε έναν άλλο. Χαμογέλασα. Ο κρουστός ρυθμός, ο χτύπος της καρδιάς της Μητέρας Γης κυριαρχούσε στα σώματα των ανθρώπων.

Λίγο λίγο άρχισαν να παίρνουν τον δρόμο τους οι συνειρμοί. Πρέπει να πλησιάζει ο Κλήδονας, οι φωτιές του Αϊ-Γιαννιού.

Κοίταξα το ημερολόγιο. Ναι, στις 24 είναι το γενέθλιο του Αϊ-Γιάννη του Πρόδρομου. Ήρθε η ώρα της μαντείας, του έρωτα και του καψίματος των στεφανιών της Πρωτομαγιάς.

Μερικές φορές εκπλήσσομαι με τη γρήγορη ανάφλεξη των αναμνήσεων. Σαν να τις είχα δεμένες σε κορσέ και να κόπηκε το κορδόνι. Κατακλυσμιαία η άνοδός τους.

Με τι χαρά φτιάχναμε το μαγιάτικο στεφάνι – τα ωραιότερα τριαντάφυλλα τα κλέβαμε η συμμορία των παιδιών από την κυρα-Αλεξάνδρα που κάθε προηγούμενη μας όρκιζε πως τούτη τη χρονιά δεν θα της τα θερίζαμε για τα στεφάνια. Κάθε χρόνο ο όρκος πατιόταν.

Γιατί ο στόχος ήταν να φτιάξουμε μιας τέτοιας ομορφιάς στεφάνι που κρεμασμένο στην εξώπορτα του σπιτιού να αγκιστρώνει τα βλέμματα των περαστικών και ο πιθανός κακός λογισμός τους να στρογγυλοκαθίσει στα άνθη του και όχι στη ζωή μας.

Κι όταν περνούσε η μέρα του Μαγιού περιμέναμε με όση στωικότητα μπορεί να έχει ένα παιδί τον Αϊ-Γιάννη. Την ημέρα που θα καίγονταν τα μάγια, θα ξορκιζόταν το κακό. Τα μαντάτα για τη σύναξη γύρω από τη φωτιά παίρνανε και δίνανε μέρες πριν. Ώσπου ερχόταν το βράδυ που όλοι μαζί, οι οικογένειες της γειτονιάς, μανάδες, πατεράδες, γιαγιάδες και παιδιά, έπαιρναν το μερίδιό τους στο τελετουργικό.

Καταμεσής του δρόμου η φωτιά. Τρεις φορές έπρεπε να περάσουμε πάνω από το κορμί της. Εξαγνισμός, τύχη, ευλογία. Γέλια, προτροπές, επιβράβευση των γηραιότερων. Οι καψάλες της φωτιάς ανέβαιναν σαν μικρά ξωτικά τη σκάλα του ουρανού και τα μάτια μας δεν χόρταιναν να αποστηθίζουν τις στιγμές…

Την τελευταία φορά έκαψα τον Μάη μου σε ένα τηγάνι μέσα. Ένας περαστικός οδηγός ήρθε σε παρέα μου: «Χρόνια έχω να το κάνω αυτό! Και του χρόνου! Να ’στε καλά!».