Ο Μωυσής γεννήθηκε σε δημόσια τουαλέτα

Ο Ρομέο Καστελούτσι δεν λέει να εγκαταλείψει την επικράτεια του θείου.

Κι αν η παράστασή του «Περί της έννοιας του προσώπου του Υιού του Θεού» (που είδαμε κι εμείς το 2011 στο Φεστιβάλ Αθηνών) απειλήθηκε στη Γαλλία από φανατικούς καθολικούς, που δεν άντεχαν στην ιδέα ότι κάτω από μια τεράστια ζωγραφιά του Χριστού ένας γέρος κατουριόταν και αφόδευε, η νέα του παραγωγή μόνο βλάσφημη δεν θεωρήθηκε.

Ηρωας, πάντως, του «Go Down Moses» είναι το πιο σπουδαίο πρόσωπο της Βίβλου, αυτός που έσωσε τον λαό του από την αιχμαλωσία των Αιγυπτίων, που άκουσε στην καιομένη βάτο τη φωνή του ίδιου του Θεού και πήρε από τα χέρια του στο όρος Σινά τις Δέκα Εντολές. Είναι, δηλαδή, ο μόνος άνθρωπος που συνάντησε τον Θεό.

H παράσταση παιζόταν μέχρι χθες στο Παρίσι, στο πλαίσιο του Festival d’ Automne.

Ο γαλλικός Τύπος τής βρήκε ελάχιστα ελαττώματα, ίσως ότι είναι μερικές φορές δύσκολη στην αποκωδικοποίησή της.

Σε γενικές γραμμές τη θεωρούν, όμως, ακόμα μια απόδειξη του γιατί ο Καστελούτσι ανήκει στους κορυφαίους ανανεωτές της τέχνης της εποχής μας.

Μέσα από το πρόσωπο του Μωυσή, που, ως γνωστόν, η εβραϊκή θρησκεία απαγορεύει την αναπαράστασή του, άσχετα αν το Χόλιγουντ το έχει κάνει κατά κόρον, ο Ιταλός αναρωτιέται πάνω στην ίδια την τέχνη.

Αν ο Θεός, μας λέει, ταυτίζεται με μια βάτο που φλέγεται, το ίδιο και ο καλλιτέχνης μέσα από το έργο του αφήνει ένα αιώνιο ίχνος. Είναι κι αυτό μια φωτιά που καίει χωρίς να καταστρέφει.

Ο καλλιτέχνης συγκρίνεται, εξισώνεται με τον Θεό.

Κατά τις συνήθειές του ο Καστελούτσι -θυμηθείτε την αριστουργηματική «Θεία Κωμωδία» του στην «Πειραιώς»- προσεγγίζει το θέμα του με ένα κολάζ εικόνων, αινιγματικό, αλλά και μαγικό.

Η σκηνή χωρίζεται από τους θεατές με μια διάφανη αυλαία από τούλι, πίσω από την οποία ξετυλίγονται το ένα μετά το άλλο διάφορα ταμπλό βιβάν. Το πρώτο σοκάρει.

Σε ένα άσπρο, αποστειρωμένο δωμάτιο, τουαλέτες δημόσιες ή κάποιου μπαρ, μια όρθια νεαρή κοπέλα με τα πόδια ανοιχτά, υποφέρει, τρέμει, ματώνει. Γεννάει ένα μωρό.

Ετσι έρχεται στον κόσμο ο Μωυσής του Καστελούτσι, μακριά από τον Νείλο. Αλλά κι αυτός εγκαταλείπεται μέσα σε μια σακούλα για σκουπίδια.

Στην επόμενη σκηνή ένας αστυνομικός και μια ψυχολόγος προσπαθούν να πείσουν την πεισματικά σιωπηλή μητέρα να τους πει πού το έχει πετάξει.

Η τελευταία σκηνή της παράστασης έρχεται από τα βάθη του χρόνου. Σε μια σπηλιά ένα ζευγάρι. Τα χέρια τους καλυμμένα από χρώμα αφήνουν πάνω στο τούλι της αυλαίας τα σημάδια της πρώτης καλλιτεχνικής πράξης της ανθρωπότητας.