efsyn.gr , Βένα Γεωργακοπούλου
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

«Μια άδεια χειρονομία; Η πολιτιστική Ακρόπολη των 600 εκατομμυρίων ευρώ του Ρέντσο Πιάνο για την Αθήνα της λιτότητας». Ο τίτλος χθεσινού άρθρου στην «Γκάρντιαν» για το Κέντρο Πολιτισμού Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος τα λέει έξω από τα δόντια.

Ο συντάκτης του, Ολιβερ Γουεϊνράιτ, ήρθε στην Αθήνα, είδε τα πάντα προσεχτικά, μίλησε με πολλούς (τον αρχιτέκτονα και τους επικεφαλής του Ιδρύματος) και κατέθεσε την άποψή του για το έργο: ένα μείγμα θαυμασμού και σκεπτικισμού.

Ο σκεπτικισμός του έχει να κάνει κυρίως με την τύχη του ΚΠΙΣΝ, που «απαιτεί προσωπικό 900 ατόμων» σε μια Ελλάδα «που βυθίζεται ολοένα και περισσότερο στο δημόσιο χρέος και ο προϋπολογισμός του υπουργείου Πολιτισμού έχει μείνει μισός».

«Επικίνδυνη εποχή να αποκαλύπτεις ένα από τα μεγαλύτερα πολιτιστικά σχέδια του αιώνα», γράφει, «και να το παραδίδεις στο κράτος την ώρα που πολλά άλλα μουσεία και πολιτιστικοί οργανισμοί κλείνουν και το νέο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, λίγο πιο κάτω, ολοκληρώθηκε αλλά μένει κλειστό».

Τώρα, για τα καθαρά αρχιτεκτονικά στοιχεία του έργου, ο Ολιβερ Γουεϊνράιτ εκφράζει τον ανυπόκριτο θαυμασμό του για το στέγαστρο («το λεπτότερο στον κόσμο, ένας πραγματικός άθλος»), τον φυτεμένο λόφο και την εντυπωσιακή ταράτσα στην κορφή του, («το στέμμα της δόξας του νέου πάρκου, νιώθεις σαν να είσαι στο κατάστρωμα ενός γιοτ και να πετάς πάνω από την πόλη»).

Στέκεται όμως αμήχανος μπροστά στο μέγεθος των κτιρίων («τι είδους κόσμο για μετά την κρίση φαντάστηκε ο αρχιτέκτονας; Μήπως κατοικημένο από γίγαντες») και τις «μνημειακές σκάλες που οδηγούν στην κορφή του λόφου».

Νιώθεις, γράφει, ότι φτάνεις σε «ένα εθνικό κοινοβούλιο κτισμένο σε μια κλίμακα ανταγωνιστική προς την Ακρόπολη -ο λευκός ναός στην κορφή του κάνει τον Παρθενώνα να φαίνεται νάνος, τέσσερις φορές μικρότερος».

Τέλος, παραδέχεται ότι όταν προστεθούν τα βιβλία η Βιβλιοθήκη θα αλλάξει, αλλά βρίσκει το εξωτερικό της με όλο αυτό το γυαλί και τον χάλυβα «λίγο αποστειρωμένο, περισσότερο σαν εργαστήριο», γιατί λείπει «η ζεστασιά» που περιμένεις από ένα σπίτι πολιτισμού.