Tο Παρίσι πάντως μόνο στρατοκρατούμενη πόλη δεν θύμιζε. Καμία σχέση με όσα θα φαντάζεστε, με όλα όσα διαβάζετε. Μη σας πω πως η Αθήνα είναι χειρότερη με τόσα ΜΑΤ που βλέπεις (ξανά!) στο κέντρο της πόλης.
Ακόμα και στα πιο τουριστικά μέρη του Παρισιού, εκεί όπου συναθροίζεται πολύς κόσμος, η κατάσταση είναι όπως παλιά. Τα μαγαζιά γεμάτα, ο κόσμος κυκλοφορούσε ελεύθερος και χαλαρός. Μόνο στην εβραϊκή συνοικία καταλάβαινες κάποια διαφορά.
Το ταξίδι στο Παρίσι ήταν ένα ταξίδι-αστραπή. Σάββατο με Δευτέρα. Αφορμή, η συναυλία των U2 την Κυριακή το βράδυ, η πρώτη μεγάλη συναυλία στην τραυματισμένη πόλη μετά τα τραγικά γεγονότα της 13ης Νοεμβρίου. Ηταν προγραμματισμένο να παίξουν την επομένη του μακελειού, η συναυλία ωστόσο αναβλήθηκε, όπως και όλες οι άλλες φυσικά. Αλλά οι U2 αποφάσισαν να επανέλθουν στην πόλη για την ολοκλήρωση της περιοδείας τους.
Είναι του ακτιβισμού ούτως ή άλλως, είναι φυσικά και του φαίνεσθαι όπως και της προβολής (ο Μπόνο), σιγά μην έχαναν την ευκαιρία. Αν και ομολογώ πως ήταν το κατάλληλο συγκρότημα στην κατάλληλη, φορτισμένη συναισθηματικά, στιγμή. «Απόψε έχεις την αίσθηση ότι όλος ο κόσμος βρίσκεται στο Παρίσι και όλοι είμαστε Παριζιάνοι. Αν αγαπάς την ελευθερία, τότε το Παρίσι είναι η πατρίδα σου», είπε κάποια στιγμή ο Μπόνο κατά τη διάρκεια της συναυλίας.
Στο AccorHotels Arena έπαιζαν, στο Bercy δηλαδή, το κλειστό γήπεδο του μπάσκετ. Τα μέτρα ασφαλείας ήταν ένα κλικ παραπάνω από τα συνηθισμένα. Διπλός έλεγχος, τις τσάντες στις γυναίκες, έναν μικρό σωματικό στους άνδρες, όχι κάτι το ακραίο πάντως. Οπως και στο αεροδρόμιο δηλαδή, μη νομίζετε, απλώς ήταν λίγο πιο ενδελεχής ο έλεγχος στα διαβατήρια.
Το live των U2, φυσικά άψογο. Επαγγελματικό. Επιβλητικό γκρουπ. Μουσική και μηνύματα. Για τα θύματα φυσικά των επιθέσεων στο Παρίσι, για το AIDS, για τη Συρία, με στιγμιότυπα από τους πρόσφυγες σκαρφαλωμένους στους ευρωπαϊκούς φράχτες και το βομβαρδισμένο Κομπάνι.
Mέχρι και εικόνες με τα ΜΑΤ από την Ελλάδα παρακολουθήσαμε με το διάσημο πλέον «Unfuck Greece». Στο τέλος βγήκε μαζί τους και η Πάτι Σμιθ να τραγουδήσουν από κοινού το μεγαλειώδες «People Have The Power». Κάποιοι μπροστά στη σκηνή ανέμιζαν μία σημαία της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Να σας πω ότι μου άρεσε ως εικόνα θα είναι ψέματα. Το αντίθετο. Αλλά ας μην το συζητήσουμε τώρα.
Ηταν λίγο περίεργη η αρχιτεκτονική της σκηνής στη συναυλία. Η «κανονική» (σκηνή) ήταν στημένη κλασικά, όπως σε όλες τις συναυλίες, στο ένα πέταλο του κλειστού γηπέδου. Από εκεί ξεκινούσε ένας διάδρομος στη μέση (ο κόσμος στην αρένα είχε απλωθεί εκατέρωθεν) κι έφτανε μέχρι το απέναντι πέταλο, σε μία δεύτερη, μικρότερη σκηνή που τη χρησιμοποιούσαν οι U2 κατά τη διάρκεια της συναυλίας για το ακουστικό τους σετ.
Πάνω από τον διάδρομο υπήρχε ένα τεράστιο video wall διπλής όψεως ώστε να βλέπουν από τις δύο κεντρικές κερκίδες οι θεατές. Στη φωτογραφία που βλέπετε, ο Μπόνο με την ντουντούκα περπατάει σε αυτόν τον διάδρομο με τη γιγαντοοθόνη ακριβώς από πάνω του. Και η οποία κάποια στιγμή βάφτηκε στα χρώματα της τρικολόρ με τα ονόματα των θυμάτων του Παρισιού. Ηταν η ώρα που ο Μπόνο τραγούδησε στα γαλλικά το «Ne me quitte pas».
Το Bataclan είναι ένας συναυλιακός χώρος, όπως το δικό μας το Gagarin και το Fuzz. Φιλοξενεί με άλλα λόγια ως επί το πλείστον ροκ ονόματα. Εκεί έπαιζαν οι περίφημοι Eagles Of Death Metal, με τους νεκρούς, τελικά, να φτάνουν τους 90. Το κλαμπ παραμένει κλειστό και είναι άγνωστο πότε θα ανοίξει ξανά.
Βρίσκεται στην οδό Βολταίρου, η οποία, στο ένα ρεύμα της, αυτό μπροστά από το μαγαζί, είναι κλειστή πλέον. Στην πιο πριν γωνία υπάρχει μονίμως ένας αστυνομικός να εκτρέπει την κυκλοφορία. Στη φωτογραφία βλέπετε και το στενό δίπλα στον χώρο, όπου διακρίνονται και τα παράθυρα από τα οποία κρέμονταν πολλά παιδιά, αν θυμάστε, που προσπαθούσαν να γλιτώσουν.
Η Place De La Republique αποτελεί τόπο προσκυνήματος πλέον. Ολο το βράδυ, μέχρι και πολύ αργά, βλέπεις κόσμο να περνάει και να σταματάει εκεί. Το άγαλμα γύρω γύρω είναι γεμάτο με κεριά, λουλούδια, φωτογραφίες και μικρά σημειώματα.
Την Τετάρτη το βράδυ βρέθηκε εκεί και η Μαντόνα, ήταν στο Παρίσι για δύο συναυλίες. «Είμαι τώρα στην Place De La Republique, όποιος προλάβει να έρθει ας έρθει τώρα» έγραψε στο Ινσταγκραμ. Είχε μαζί της κι έναν μουσικό, έπαιξε και τρία τραγούδια live σε ακουστική μορφή.
Η ζωή συνεχίζεται στο Παρίσι έχοντας βρει τους κανονικούς της ρυθμούς και πάλι. Φόβος φαινομενικά δεν υπάρχει, «απλώς κάποιοι αποφεύγουν τους χώρους με αρκετό κόσμο», μου είπε η Στέλλα που δουλεύει μόνιμα στο Παρίσι. «Το πολύ πολύ, αντί να πάμε σε ένα μούλτιπλεξ και κεντρικό κινηματογράφο, να προτιμήσουμε ένα μικρό, συνοικιακό σινεμά». Το ερωτευμένο ζευγάρι στο ενσταντανέ είναι από τη Μονμάρτρη, από τα πολύχρωμα στενά της, που έσφυζαν από κόσμο το προηγούμενο Σαββατοκύριακο – ήταν και ηλιόλουστος ο καιρός.
«Ο κόσμος είναι ο ίδιος περίπου, δεν έχει αλλάξει κάτι, όπως ήταν κάθε Δεκέμβριο» μου λέει ένας τυπάκος που έχει μία καντίνα με καφέδες και κρουασάν κάτω από τον πύργο του Αϊφελ. Και δεν υπήρχαν, εμφανώς τουλάχιστον, κάποια ιδιαίτερα μέτρα ασφαλείας. Εντάξει, πού και πού μπορεί να περνούσε μια ομάδα πέντε-έξι αστυνομικοί, που ήταν πάνοπλοι σαν «αστακοί», αλλά κανένα πρόβλημα: ήταν τόσο συνηθισμένο το θέαμα που πόζαραν ακόμα και για φωτογραφίες.
