efsyn.gr , Γιώργος Σταματόπουλος
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Είναι άξιο απορίας και αξιοσημείωτο. Υπάρχουν άνθρωποι που θεωρούν ότι η αλλαγή της κυβέρνησης το 2015 (στη θέση των δεξιών – «σοσιαλιστών» ενθρονίστηκαν οι «αριστεροί») ήταν μια επαναστατική αλλαγή, κάτι σαν ριζοσπαστική κίνηση από τον αυταρχισμό προς μορφές ελευθερίας και κοινωνικής δικαιοσύνης.

Λίγοι (γιατί;) συνειδητοποίησαν ότι αυτή η μετάβαση δεν ήταν τίποτε περισσότερο από μια μορφή αυταρχισμού και άμετρου κοινωνικού ελέγχου -όπως θα ‘λεγε ο Αμερικανός διανοητής Κρίστοφερ Λας- σε μιαν άλλη· μια φαύλη συνεργασία μεταξύ αγοράς και κράτους που μας μετατρέπει σε άβουλους πολίτες, που εκχωρούν προθύμως την ελευθερία τους σε επαγγελματίες εκπροσώπους τους οποίους οι ίδιοι επιλέγουμε με την ψήφο μας.

Εμείς όλο αυτό το αποκαλούμε πρόοδο και όλο και αποζητάμε τη συντροφιά και την εύνοια αυτών που ακτινοβολούν εξουσία-χρήμα-διασημότητα, ξεχνώντας τους υπόλοιπους που υποφέρουν. Αυτή είναι η πρόοδος; Η μετατροπή της πολιτικής, η άθλια έκπτωσή της σε υπόθεση ομάδων συμφερόντων; Η εξυπηρέτηση των συμφερόντων αυτών των ομάδων (και άσε τους άλλους να κουρεύονται);

Να πάρουν μέρος στο μοίρασμα της πίτας χωρίς να θέτουν την παραμικρή ευρύτερη αξίωση; Υποφέρουν περισσότερο οι εργάτες από τους αγρότες; Οι στρατιωτικοί από τους εκπαιδευτικούς; Οι ιδιωτικοί υπάλληλοι από τους δημόσιους; Και αν ένας απ’ αυτούς τους κλάδους καταφέρει να κερδίσει κάτι, πάει, τέλειωσε η όποια αγωνιστικότητα; Ολοι (οι πολλοί) θύματα είμαστε, δεν χρειάζεται κάποιος να επιδεικνύει ότι είναι μεγαλύτερο από κάποιους άλλους ώστε να κοιτάζει μόνο το δικό του (μικρο)συμφέρον.

Ενα μειονέκτημα της κοινωνίας είναι ότι έχει (ξε)χάσει τον δημόσιο χώρο, εκεί που συναντώνται οι αγωνίες, οι απορίες, οι αμφισβητήσεις· εκεί που γεννώνται ο διάλογος και η εξέγερση. Δημόσιος χώρος είναι το σαλόνι μας (άντε και το κόμμα στο οποίο στεγαζόμαστε). Αυτό δεν είναι πρόοδος, είναι οπισθοδρόμηση· πουθενά η καλλιέργεια του πνεύματος παρά μόνο η λύσσα για επιβίωση (άντε και κάνα βολεματάκι…).

Μήπως αυτό είναι το τίμημα της προόδου; Η εγκατάλειψη του πνεύματος και ο ύμνος στην ύλη; Είμαστε μια προοδευτική κοινωνία επειδή κυβερνιόμαστε από «προοδευτικούς»; Το να βιώνουμε οικονομικές καταστάσεις όμοιες μ’ αυτές των δεκαετιών ’40 – ’50 – ’60 δεν περιποιεί τιμή στην αριστερή κυβέρνηση (όσα δάκρυα κι αν χύνει για τη δύσκολη τάχα θέση στην οποία την έχουν εγκλωβίσει οι δανειστές-επίτροποι).

Το θλιβερό είναι ότι, ως κατέχουσα την εξουσία, μπορεί να ψηφίσει εσωτερικούς νόμους που πλήττουν τα δικαιώματα και ουδείς μπορεί να την εμποδίσει, ούτε η αντιπολίτευση, ούτε η κοινωνία· η λογοδοσία είναι άγνωστη διαδικασία.

Για ποια πρόοδο μιλάμε;

«Το ερώτημα για σοβαρούς ιστορικούς -έγραφε ήδη από το 1975 ο Κρίστοφερ Λας- δεν είναι κατά πόσον η πρόοδος απαιτεί ένα τίμημα, αλλά αν η ιστορία της σύγχρονης κοινωνίας μπορεί να θεωρηθεί πρόοδος κατά κύριο λόγο». Η άμετρη και άλογη οικονομική ανάπτυξη οδηγεί μαθηματικά στην ταπείνωση του πλανήτη και στον αφανισμό του ανθρώπινου είδους. «Καλά τώρα, ώσπου να ‘ρθει ‘κείνη η ώρα…» απαντάνε οι αριστεροί και οι ακροδεξιοί της (ίδιας!) κυβέρνησης.