Πίνοντας από αισιόδοξα ποτήρια

Μέσα στην κάθε επετειακή λέξη είναι κρυμμένο ένα σαράκι.

Ατέλειες, στρεψοδικίες, ατολμία, ψεύδη, εξαπάτηση, συνθηκολόγηση, έννοιες δηλαδή τις οποίες ουδείς θέλει να αναθυμάται.

Οι άνθρωποι αποφεύγουμε τις ατέλειες· όταν ο Γαλιλαίος έδειξε τις ατέλειες της σελήνης που αποκάλυψε η διόπτρα του, οι σύγχρονοί του δεν ήθελαν να τις δουν, βαθιά στεναχώρια τούς καταλάμβανε, διότι ό,τι ήταν θεμελιώδες ώς τότε γι’ αυτούς τιναζόταν στον αέρα.

Ενιωθαν σαφώς καλύτερα μες στην πλάνη τους, προτιμούσαν το καθεστώς της άγνοιας από το φως της επιστήμης.

Ανθρώπινες αδυναμίες, περιπέτειες του πνεύματος, ακύρωση πίστης αλλά και ταυτότητας. Ακόμη και σήμερα το ίδιο αντιδράμε όταν κάποιος μας ξεστραβώνει και μας βγάζει από τις πλάνες μας.

Τότε, είτε επιτιθέμεθα στον διαφωτιστή είτε προσκολλώμεθα με φανατισμό στο φως του είτε βυθιζόμαστε σε θλίψη.

Τον ρόλο του διαφωτιστή ανέλαβε πέρυσι ο ίδιος ο πρωθυπουργός.

Ξεχάστε τι λέγαμε, απαξιώστε τις αριστερές μας διακηρύξεις, η ζωή είναι αλλού, η εξουσία θέλει άλλη διαχείριση, εάν θέλουμε να κυβερνήσουμε -εμείς οι αριστεροί- πρώτη φορά τη χώρα πρέπει να βγάλουμε από το λεξιλόγιό μας και το μυαλουδάκι μας τα περί κοινωνικής τάχα αριστεράς. Εδώ -στην εξουσία- λέμε τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη: όποιος διαφωνεί σπίτι του.

Οποιος θεωρεί εαυτόν αριστερό είναι ανεδαφικός και συντηρητικός.

Μακάρι να μας τα ’λεγε έτσι ωμά, προτίμησε όμως να φερθεί -μόνο- ωμά και να κρυφτεί πίσω από το «αριστερό» λεξιλόγιο (λεξιλόγιο που χρησιμοποιούν πολλοί ακόμη – ακόμη!).

Δεν χρειάζεται και μεγάλη προσπάθεια να τραυματίσουν τον κοινό νου· οι της κυβέρνησης είναι ικανοί να τρελάνουν και τον πιο λογικό, τον πιο μειλίχιο πολίτη.

Και είναι τόσο ανέκφραστοι, τόσο αλαζόνες, τόσο βέβαιοι για το σωστό των πράξεών τους.

Εντάξει, σηκώνεις τα χέρια ψηλά. Αλλ’ αυτοί θέλουν και να χειροκροτείς, να επευφημείς, να λες δηλαδή «ναι» σε ό,τι κάνουν ή να δικαιολογείς τα λάθη τους (…μη λησμονούμε, κάνουν -λέει- λάθη όσοι εργάζονται και, επίσης, τα λάθη και οι κυβιστήσεις γίνονται με πόνο ψυχής και με την ελπίδα ότι κάποια στιγμή η ανάπτυξη θα έλθει· μια διαστροφή, μια ωμή επέμβαση στη φυσική ροή των γεγονότων -τι να πεις…).

Ο πρωθυπουργός και η κυβέρνηση μας ξεστράβωσαν, όντως, μας αποκάλυψαν τις ατέλειες των προσδοκιών μας.

Εκφράζουμε δυσαρέσκεια μεν, αλλ’ αυτή είναι η ωμή αλήθεια (της εξουσίας).

Πρέπει άρα να το αποδεχτούμε και να στραφούμε αλλού εάν μας ενδιαφέρει ακόμη η κοινωνία και εάν υπάρχει ακόμη η βούληση για ανατροπές αντιλαϊκών μέτρων (και αυταρχικής, υπεροπτικής συμπεριφοράς).

Να αρνηθούμε επίσης τον περίφημο ρεαλισμό τους και τον ισχυρισμό τους ότι ο κόσμος είναι όπως φαίνεται σ’ αυτούς μόνο (τους δυστυχείς…).

Είναι σχεδόν βέβαιο· όπου εμείς βλέπουμε φως και θέρμη, αυτοί αντιλαμβάνονται σκότος και παγωνιά. Φταίει μάλλον η μετάλλαξη που επιφέρει η εξουσία σε όσους την υπηρετούν με λατρεία.

Για την ώρα η κυβέρνηση-καρικατούρα δεν έχει αποκτήσει ακόμη συνείδηση του εαυτού της.

Εάν τύχει και συμβεί στο άμεσο μέλλον (δύσκολο – πολύ δύσκολο) τότε θα ’ναι αργά για όλους μας.

Ας ξεχάσουμε άρα τις επετείους, τη θλίψη τους και το σαράκι που τρώει πολλούς.

Φαίνεται κάτι στο μέλλον; Μπορούμε να «διαμορφώσουμε» το μέλλον; Αυτό, μόνο.

Ας πιούμε όχι από το ποτήρι της ματαιοδοξίας αλλά απ’ αυτό της αισιοδοξίας.