«Αιχμάλωτοι» της διπλής χρεοκοπίας του 2010

Στα βαθιά γεράματα θα βρίσκεται η γενιά Ζ όταν θα λήξουν και τα τελευταία ομόλογα που εκδόθηκαν στο πλαίσιο του προγράμματος «Ηρακλής», μέσω του οποίου οι τράπεζες απαλλάχτηκαν από «σάπιο» ενεργητικό μικτής αξίας 70-80 δισ. ευρώ και εποπτικού υπολοίπου 44,5 δισ. ευρώ.

Η ίδια γενιά θα έχει διανύσει μισόν αιώνα ζωής όταν, το 2062, το ελληνικό Δημόσιο θα έχει αποπληρώσει και το τελευταίο ευρώ από τα ρυθμισμένα δάνεια της μνημονιακής περιόδου.

Τα δύο αυτά δεδομένα αποδίδουν εύγλωττα τον βαθμό στον οποίο οι νέες γενιές έχουν επιβαρυνθεί με τρομερά βάρη που «μαυρίζουν» το μέλλον τους. Αποδίδουν εξίσου εύγλωττα τον βαθμό «αιχμαλωσίας» της χώρας και των πολιτών της ύστερα από τη διπλή χρεοκοπία του 2010.

Η διπλή διάσταση αυτής της χρεοκοπίας συχνά αποκρύβεται, για να πέσει όλο το ανάθεμα στο «σπάταλο» Δημόσιο. Ωστόσο, είναι αυταπόδεικτο ότι οι τράπεζες είχαν επίσης de facto χρεοκοπήσει. Το αποδεικνύουν τα πάνω από 60 δισ. ευρώ που στοίχισαν οι ανακεφαλαιοποιήσεις τους, ο αναβαλλόμενος φόρος και οι εγγυήσεις του προγράμματος «Ηρακλής».

Το αποδεικνύει ιδιαίτερα το πρόγραμμα «Ηρακλής», που τις απάλλαξε από μη εξυπηρετούμενα δάνεια πολλών δεκάδων δισ. ευρώ. Μια απλή σύγκριση των τεράστιων αυτών ποσών με τα πενιχρά ίδια κεφάλαιά τους τεκμηριώνει τον ισχυρισμό περί de facto χρεοκοπίας.

Ωστόσο, το πρόβλημα παρέμεινε και απλώς μετατοπίστηκε από τις τράπεζες αλλού και σε άλλους: στην οικονομία, στους δανειολήπτες (νοικοκυριά και επιχειρήσεις) και στο ελληνικό Δημόσιο μέσω των εγγυήσεων που παρείχε. Τα «κόκκινα» δάνεια έγιναν μια μεγάλη «μπίζνα» κερδοσκοπίας από αυτούς που τα αγόρασαν. Οι δανειολήπτες και οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις, ευρύτερα οι Ελληνες φορολογούμενοι, δικαιούνται τουλάχιστον προστασία από τις καταχρηστικές πρακτικές των funds και των servicers. Ο επόπτης (ΤτΕ, Γ. Στουρνάρας) και οι πολιτικοί υπεύθυνοι (κυβέρνηση) έχουν χρέος να εγκαταλείψουν τη στάση ανοχής απέναντί τους.