Είναι σχεδόν ανόητο να ασχολείται κάποιος με τα ολισθήματα (ήπια έννοια) και τις κυβιστήσεις (ηπιότερη έννοια) ή με τις εκρηκτικές αρλούμπες που εκσφενδονίζουν κορυφαία (sic) στελέχη της κυβέρνησης.
Είναι ανέντιμο -θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος- να λοιδορείς ή να βιαιοπραγείς πάνω σε πληγωμένα, ταπεινωμένα σαρκία.
Μεγαλόθυμος και χριστιανίζων θα ήταν αυτός ο κάποιος. Θα εννοούσε, υποθέτω, ό,τι και ο Μένανδρος: δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται.
Δεν αξίζει επίσης να ασχολείται κάποιος άλλος με τούτη την «αριστερή» κυβέρνηση ακριβώς διότι (μας) απέδειξε τι είναι ή τι μπορεί να κάνει μια «αριστερή» κυβέρνηση, μας απελευθέρωσε, άρα, από εμμονές, αυταπάτες, ψευδαισθήσεις κτλ.
Ωστε κάπου αλλού πρέπει να αναζητήσουμε αυτήν την πολυπόθητη Αριστερά, κάποιον άλλον τόπο να ανακαλύψουμε. Αλλά δεν χρειάζεται· ο τόπος αυτός είναι γνωστός σε όλους και δεν είναι παρά η Δημοκρατία, η εξουσία του λαού (και όχι η εξουσία στον λαό).
Δεν έχουν πειστεί όλοι (και ας το πλασάρουν μ’ επιτηδειότητα και δεξιοσύνη κυβερνώντες και δανειστές) ότι δεν υπήρχε (δεν υπάρχει) άλλος τρόπος-δρόμος πλην αυτός του μνημονίου και άρα πρέπει να το αποδεχτούμε, να βάλουμε την ουρά (και την Αριστερά!) στα σκέλια, να παραδοθούμε, να βροντοφωνάξουμε μαζί με τους άκαμπτους φιλελεύθερους ότι There is No Alternative – Δεν Υπάρχει (καμία) Εναλλακτική Λύση.
Η κοινωνία δεν παραιτείται και ας διαψεύστηκε (πολύ) μεγάλο κομμάτι της από τον πρωθυπουργό και τους περί αυτόν. Ο τρόπος που προτείνει η Πλεύση Ελευθερίας λ.χ. είναι ο συμμετοχικός, αμεσοδημοκρατικός, κινηματικός δρόμος, χωρίς «παιδιά» του κομματικού σωλήνα.
Τρόπος που βρίσκεται κοντά σε αρκετά κινήματα που κινούνται στην αυτονομία και την αυτοδιαχείριση, αλλά που αρνούνται να ενταχθούν στην κατ’ επίφασιν δημοκρατία του κραταιού (αλλά και διεφθαρμένου) πολιτικού συστήματος.
Στο πλαίσιο αυτό (του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος και της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας) η Πλεύση Ελευθερίας φαντάζει σαν μια τελευταία προσπάθεια να ενσαρκωθεί ένα πολιτικό κίνημα από τα κάτω, από την ίδια την κοινωνία, ανοιχτό και δημοκρατικό.
Δεν γνωρίζω τις σχέσεις της με τα συνεργατικά-συνεταιριστικά εγχειρήματα και εάν υπάρχουν διαδικασίες πολλών επιπέδων (φυσική παρουσία σε ανοιχτές συγκεντρώσεις-συνελεύσεις, διαδικτυακή διαβούλευση και συμμετοχή, θεματικές επεξεργασίες, τοπικά δημοψηφίσματα).
Μέσα σ’ όλο αυτό το δήθεν και την εξουσιομανία, την υποταγή και την απογοήτευση, είναι πιθανό ένα πλεούμενο να καταφέρει να σπάσει την κρούστα της αδράνειας και της απελπισίας. Οχι μόνο του προφανώς, παρά με την ίδια την κοινωνία (όπου υπάρχει ακόμη κοινωνία), έξω από κομματικούς μηχανισμούς και κομματικές ισορροπίες, προκατειλημμένα και προκατασκευασμένα εκλογικά αποτελέσματα.
Ολα αυτά αφορούν εκείνους που δεν μπορούν να δουν το ξεθεμελίωμα του πολιτικού συστήματος αλλά πιστεύουν σε κάτι καινούργιο εντός αυτού και δυναμικό, ικανό να ξαναφέρει την ελπίδα.
