Μα, καλά, μου λέει συνάδελφος στο τηλέφωνο, η Αριστερά έχασε τα πιο κρίσιμα ραντεβού, όπως γράφεις: ψηφιακή επανάσταση, μαζική μετανάστευση, παγκοσμιοποίηση, παράδοση και λοιπά που ανέφερες. Ποιος ο λόγος, λοιπόν, να επιμένεις να την υποστηρίζεις; Αμα απουσιάζει από την εξέλιξη, δηλαδή τη ζωή, γιατί κάποιος να συνεχίζει να την υπηρετεί; Καλή ερώτηση, δεν λέω. Και άντε να απαντήσεις.
Γιατί είναι, ίσως, η μόνη ιδεολογία που συντρέχει τον άνθρωπο, στέκεται δίπλα στους αγώνες του εναντίον της εξουσίας, αντλεί την ιδεολογία αυτή από τους κυνηγημένους, τους φτωχούς, τους κατατρεγμένους, τους λογής αιρετικούς και διαφορετικούς. Γιατί βγαίνει από τα σπλάχνα του λαού, άσχετα αν ο λαός τούτος άγεται και φέρεται από διάφορα μπιχλιμπίδια (ψιχία) που του προσφέρουν οι εξουσιαστές, οι εκάστοτε κυβερνήτες.
Είναι, ίσως, η Αριστερά το αντίπαλον δέος της εξουσίας: συλλογική, λαϊκή, ακηδεμόνευτη, ανεξάρτητη, ευρύχωρη και ευρύνοη (και ευρύθυμη). Είχε πάντα ως προγόνους τους πιο εκλεκτούς των αγώνων και του πνεύματος, τους εξεγερμένους και τους ανυπότακτους, τους θαρραλέους και τους αλτρουιστές. Βασίστηκε σε γερά κείμενα του Διαφωτισμού (παρότι και ο φιλελευθερισμός στα ίδια κείμενα βασίστηκε, για να ενδυναμώσει όμως τον ορθό λόγο, την ελευθερία της αγοράς και τα δικαιώματα του πόπολου, άσχετα εάν δικαιώματα σημαίνει έλλειψη ουσιαστικής δημοκρατίας).
Πολύ δύσκολο να δοθεί απάντηση στην ερώτηση του φίλου. Πρόχειρα μόνο μπορείς να απαντήσεις μέσα από την εφημερίδα. Προσωπικώς, ελάχιστους θεωρώ σήμερα αριστερούς και ας λένε ό,τι θέλουν περί του αντιθέτου. Η ζωή είναι τόσο απλή, τόσο αριστερή, ώστε τους ξεγυμνώνει στην κάθε της στιγμή, στη συμπεριφορά τής κάθε μέρας. Βλέπω την Αριστερά σαν μια τρικυμισμένη θάλασσα και όχι σαν νηνεμία, ανθρώπους να παλεύουν με τα κύματα για να φτάσουν κάπου, στο άγνωστο ίσως, παρά να κάθονται σε ορμίσκους υπήνεμους να ψαρεύουν με την ησυχία τους, χωρίς να νοιάζονται για τις εσωτερικές συγκρούσεις του σύμπαντος (της κοινωνίας).
Να μη λησμονούμε τις ανθρώπινες αντιφάσεις· αυτές προσπαθεί να απαλείψει ή να ερμηνεύσει η Αριστερά, κάτι τρομερά δύσκολο με το οποίο δεν καταπιάνεται καμία φιλελεύθερη θεωρία. Εξ ου και τα μεγάλα κομμάτια της, η διάσπασή της. Δεν μπορείς να αναχθείς από το μερικό στο όλον, μόνο ως επιστημονική υπόθεση επιχειρείται κάτι τέτοιο. Η Αριστερά προσπάθησε να προσεγγίσει το όλον και να το κάνει μερικό. Γίνεται; Πάντως, είναι γεγονός, με τα δύσκολα μπλέκεται (και με τον λαό και με την εξουσία και με την ερμηνεία-μεταβολή του κόσμου). Κάτι σαν τη χαρμολύπη του κλαρίνου· κάτι σαν τις ωδίνες της γέννας και το γέλιο του μωρού που (αργεί μεν αλλά) ακολουθεί. Μακριά από ψευδαισθήσεις και ηθικολογικές απάτες· έτσι κάπως βλέπω την Αριστερά. Δεν λέω, πρέπει και η ίδια να μας πει ποια πραγματικά είναι. Μπορεί; Θέλει; Αδιαφορεί;
