Eισηγητής της έννοιας καιρός θεωρείται ο σοφιστής Γοργίας (ο καιρός ως κατάλληλη χρονική στιγμή, η συγκυρία), αλλά και ο άλλος μεγάλος σοφιστής, ο Πρωταγόρας, είχε γράψει για την του καιρού δύναμιν, ο Δημόκριτος (καιρού διάγνωσις). Οι Ωραι επίσης του Πρόδικου είναι πιο κοντά στις κρίσιμες επιλογές της ζωής, σ’ εκείνες τις χρονικές στιγμές που λαμβάνονται αποφάσεις καίριες.
Ο παλιός καιρός λοιπόν ήταν το σύγχρονο timing (sic) και όχι η ανάγνωση-αποτύπωση των φυσικών φαινομένων, αλλά πολλές έννοιες -τι να κάνουμε- εκφυλίσσονται, μεταλλάσσονται κ.λπ. Υπάρχει ένα έξοχο άγαλμα του καιρού που έχει σμιλέψει ο Σικυώνιος γλύπτης Λύσιππος. Ευκαιρία, λοιπόν, για ένα μικρό καιρικό ταξιδάκι. Ο Πρωταγόρας εισήγαγε την καινοφανή για την εποχή του τέχνη της πολιτικής, υποσχέθηκε να διδάξει την τέχνη της πολιτικής, πρωτάκουστο για τον Πλάτωνα που θεωρούσε την πολιτική φυσική προίκα των αριστοκρατών (φυή/φυά). Ο ίδιος σοφιστής (βαθύνους και οξυνούστατος) έριξε κι άλλη βόμβα, ότι η αρετή διδάσκεται, δεν κληρονομείται· πάλι λύσσαξε ο Πλάτων αφού η θεωρία του για το αριστοκρατικό ιδεώδες της φυής δεχόταν θανάσιμα πλήγματα.
Ως μέγας γραφιάς και ο ίδιος δεν άργησε να κατηγορήσει τους σοφιστές, να διαστρεβλώσει τα γραπτά τους, επηρεάζοντας όλη την Ιστορία της Φιλοσοφίας, ώσπου ο Χέγκελ τους αποκατέστησε.
Αλλος ένας σπουδαίος σοφιστής, ο Αντιφών από τον Ραμνούντα Αττικής, χρόνια πολλά πριν από τον Φρόιντ και τους Ελβετούς-Αμερικανούς ψυχαναλυτές διεκήρυσσε ότι μπορεί να καταπαύσει τη θλίψη (νηπενθείς ακροάσεις επήγγελλεν): Πήγε στην αγορά της Κορίνθου, αγόρασε ένα οίκημα έχοντας επινοήσει μία μέθοδο αποφυγής των θλίψεων (τέχνην αλυπίας συνεστήσατο). Δεν τα κατάφερε όμως να κάνει μόδα την εκδίωξη της λύπης. Παρέμεινε οξύς. Τον επισκέφτηκε κάποτε ένα δρομέας, που ετοιμαζόταν για τους Ολυμπιακούς, και ονειρεύτηκε πως έγινε αετός. Οι καθεστωτικοί ονειροκρίτες τού εξήγησαν ότι θα νικήσει, διότι κανένα πουλί δεν είναι πιο δυνατό στο πέταγμα από τον αετό. «Είσαι ηλίθιος», τον κατακεραύνωσε ο Αντιφών, «δεν βλέπεις ότι έχεις νικηθεί; Γιατί αυτό το πουλί με το να καταδιώκει τα άλλα πουλιά και να τα κυνηγάει είναι πάντα τελευταίο».
Ο Μάρκος Αυρήλιος ονόμαζε τη φιλοσοφία φάρμακον. Ο Επίκτητος ψυχής ιατρείον, οι Επικούρειοι κήρυσσαν την αταραξία, οι Σκεπτικοί την εποχή, οι Στωικοί την απάθεια. Ολα τούτα είναι μακριά από την τέχνη της πολιτικής, αλλά με βάση τον καιρό είναι απαραίτητα, μόνο, όμως, σαν μια βαθιά ανάσα, σαν μια προετοιμασία για τη συμμετοχή στα κοινά, για τον πόλεμο εναντίον των στυγνών εξουσιών. Σαν ένα καιρικό φαινόμενο, σαν μια δημιουργική μοναξιά, σαν μια αστραπή, ή σαν ένας κεραυνός.
