Ο Μανώλης Γλέζος ήταν ο αγαπημένος των μαθητών [και των γυναικών, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα]. Προσκλήθηκε από αμέτρητα σχολεία και ποτέ δεν αρνήθηκε να μιλήσει στα παιδιά – έπαιρνε δύναμη από αυτήν την επικοινωνία, από αυτές τις ιστορικές συναντήσεις. Η επαφή του με μαθητές σχολείων ήταν το πάθος του – τι πάθος, μανία ήταν! Αλλά τι μανία. Μακρινός και γνήσιος απόγονος του Κώου Επίχαρμου, που μεγαλούργησε στη Σικελία πριν από δυόμισι χιλιάδες χρόνια, ζωντάνευε με δικά του λόγια την προτροπή του αρχαίου Ελληνα: «Νάφε και μέμνασο απιστείν», να είσαι δηλαδή νηφάλιος και μην ξεχνάς ποτέ να αμφισβητείς [ό,τι σου σερβίρουν σαν δεδομένο οι εξουσίες… και η φαινόμενη πραγματικότητα].
Τέτοια έλεγε στα παιδιά και τα αναστάτωνε, τα προβλημάτιζε, τα ωθούσε σε σκέψεις που δεν προωθούνταν [με λίγες εξαιρέσεις] στα σχολικά μαθήματα, Να μάθετε να μη φοβάστε τον φόβο, τα προέτρεπε, γιατί μόνο τότε είσαι έτοιμος για μεγάλες πράξεις, τόσο εναντίον της αδικίας των ισχυρών όσο και υπέρ της έννοιας πατρίδα – μόνο έτσι έχει νόημα η πατρίδα, όταν προσκτά νόημα οικουμενικό, το νόημα του ανθρώπου που αγωνίζεται. Με τη μεγάλη του ευφράδεια και τον πλούτο των αναρίθμητων εμπειριών του κατόρθωνε να γίνει κατανοητό στα παιδιά ότι η πράξη του, μαζί με τον Λάκη Σάντα, του εξευτελισμού της γερμανικής σημαίας στην Ακρόπολη δεν ήταν προϊόν κάποιας μετεφηβικής άγνοιας του κινδύνου ή κάποιας εσωτερικής μεταρσίωσης, αλλά έγινε με υπολογισμό και κατόπιν λελογισμένης πρακτικής· ήταν η απόληξη της αυτενέργειας στην οποία είχαν μυηθεί. Αλλο αυθορμητισμός, άλλο αυτενέργεια – ο πρώτος μπορεί να σε οδηγήσει σε επιπόλαιες πράξεις, που μπορεί κατά τύχη να είναι ηρωικές, αλλά τις περισσότερες φορές οδηγούν σε καταστροφή, η δεύτερη όμως ξέρει τι έχει να αντιμετωπίσει, ποια είναι τα υπέρ και τα κατά της πράξης και, συντρίβοντας τον φόβο, καταφέρνει να έχει απήχηση στην κοινωνία και, τότε, σε όλα τα αντιστεκόμενα κατά του ναζισμού, έθνη.
Επέμενε επίσης, μιλώντας στους μαθητές, στο εξής, που φαίνεται παράδοξο για τον δυτικό πολιτισμό, αλλά, τι να κάνουμε, έτσι είναι: όλα τα έθνη έχουν τις εθνικές τους επετείους την ημέρα που τελείωσε ο νικηφόρος πόλεμος κατά των ναζί [και οποιουδήποτε εχθρού στα παρελθόν] – οι Ελληνες αντιθέτως εορτάζουν εκείνες τις ημερομηνίες κατά τις οποίες άρχιζε ο αγώνας του έθνους κατά των εισβολέων. Ηθελε με αυτό να τονίσει τη μεγίστη σημασία της έννοιας αγώνας – αγώνας για τη διαφύλαξη της αξιοπρέπειας ενός ανθρώπου, ενός έθνους. Στην κατακλείδα του χθεσινού σημειώματος είπαμε ότι ο αγωνιστής αυτός διέσωσε με το παράδειγμά του την έννοια αγωνιζόμενος άνθρωπος – συμπληρώνω λοιπόν, για να είμαι κοντά στο πνεύμα του όταν ομιλούσε στους μαθητές, ότι διέσωσε την έννοια ελεύθερος αγωνιζόμενος άνθρωπος. Οι Ελληνες εορτάζουν την αρχή του αγώνα τους υπέρ της ελευθερίας – η έμφαση στον αγώνα. Μέγιστο μάθημα και για τους μαθητές και για όσους επιθυμούν να νοηματοδοτήσουν τη ζωή τους.
