Ορχηστές στην πλατεία Καρύτση

Εχει δονηθεί από τσάμικους και καλαματιανούς η πλατεία Καρύτση, από μπλουζ και ροκ εντ ρολ -ο χορός (εκ)τελείται όχι πάντα από νέους, που σφύζουν από ζωή αλλά και από πρεσβύτερους. Μαίνεται ο πόλεμος με τη βαρύτητα [μόνο τότε νικιέται τούτη η φυσική δύναμη, μόνο από τα πηδακίσια βήματα των ορχηστών λοιδορείται η «κανονικότητα» και επιτυγχάνεται η απογείωση].

Στο ελαφρό πέταγμα [φτερούγισμα] των σωμάτων, ο χρόνος αισχύνεται γιατί χάνει την παντοκρατορία του -ποιος του δίνει σημασία· όλοι κατακτούν τον δικό τους αποκλειστικά χρόνο και εκθύμως αναζητούν [τι; Αλλη διάσταση μήπως;]. Η πλατεία αφειδώς προσφέρει τον χώρο της στον χρόνο των ορχηστών -τις νύχτες, προς το ξημέρωμα κυρίως, τότε που ξεχύνονται στον «αγώνα» αρχαίοι σάτυροι με μαγεμένους αυλούς, τότε που οποιοσδήποτε θεός ντρέπεται για την ανυπαρξία του [οποιοσδήποτε πλην του Διονύσου φυσικά -μόνο γι’ αυτόν τον θεό είμαστε βέβαιοι για την ύπαρξή του και μόνο αυτός το ξέρει].

Τότε, λοιπόν, στην πλατεία Καρύτση ακυρώνονται [καταργούνται] τα δήθεν και τα μήπως, τα χαριεντίσματα και οι υποκρισίες, οι κομπασμοί και οι κορδακισμοί, οι κακίες και οι μικροεγωισμοί. [Οι ορχηστές προβαίνουν -γενναία- σε αυτή την κατάργηση· και δεν έχουν χρείαν κανενός θεατή]. Αυστηρός και αδέκαστος παρατηρητής – κριτής ο Νάκος· δεν κρατάει μπλοκ και μολύβια, δεν βαθμολογεί, δεν αξιολογεί. Από τους δικούς του εσωτερικούς σπασμούς κινούμενος [ορχούμενος μέσα του] αντιλαμβάνεται εάν επιτυγχάνεται η απογείωση [και, πολύ πριν απ’ αυτήν, εάν εμφιλοχωρεί στην αναταραχή των σωμάτων η μέθεξη]. Μικρά θαύματα κραυγάζουν την εμφάνισή τους και τη μαγεία τους. Δεν είναι ανάγκη να κραυγάζουν -τα βλέπουμε!

Αυτά συνέβησαν όλα αυτά τα χρόνια στην πλατεία Καρύτση και στους πέριξ μικρόδρομους. Μπορούν να το βεβαιώσουν αυτό όσοι θα συνεχίσουν αυτό το καλοκαίρι να απολαμβάνουν το ποτό τους [και την παρέα τους -ελπίζω να μη χαθεί η θέση]. Λυσιμελής ο χορός -πώς αλλιώς; Πού θα οδηγούσε μια τέτοια παραζάλη. Στην εξουθένωση βεβαίως των σωμάτων. Τα κακόμοιρα. Θνητά αλλά πόση αθανασία [πνευματική] παράγουν και προσφέρουν. Εχει γούστο τα πρωινά. Παραλυμένα κορμιά γεμάτα πρόσωπα, όμως -και τι πρόσωπα, όλα φως!

Φρόνιμο είναι να σημειωθεί ότι οι μετά βακχικών αποήχων βραδιές δεν είναι καθημερινές. Μην πλανέψουμε και κανέναν ευένδοτο σε διονυσιασμούς και πάει εκεί και μας βρίζει μετά. Η όρχηση, επίσης, δεν έχει ανάγκη από «αγαλματένια» κορμιά [υπό μορφήν Κούρων και τέτοια], όχι -από ανθρώπους που θέλουν να παίξουν με τους φυσικούς νόμους θεραπεύεται, όχι από αγγούρια [και λάπατα]. Βλέπεις έναν, ας πούμε υπέρβαρο, να ορχείται και, για δες, πετά υψηλότερα όλων. Σκέφτεται κανείς: Τι θα ’μασταν χωρίς τον χορό και χωρίς τη μουσική του, την ποίησή του. Τούτα όλα [και ο οίνος] είναι η μεγάλη παρέκκλιση του είδους -και μόνο με την παρέκκλιση [Επίκουρος] σχηματίζεται ζωή.

Δεν συντρέχει λόγος να αναφερθώ ονομαστικά στους ορχηστές. Οι περικλεείς γνωρίζουν από μόνοι τους. Στον χορό ανακαλύπτουν αυτό που είναι [αλλά τόσες έγνοιες γύρω μας δεν μας επιτρέπουν να κατανοήσουμε]. Για φαντάσου -να μην ξέρουμε ποιοι [πραγματικά] είμαστε.