Μια πολύ διαδεδομένη αντίληψη στον χώρο της πολιτικής λέει ότι οι ηγέτες, ιδιαίτερα στα πρώτα βήματά τους σε θέσεις εξουσίας, πρέπει να δείχνουν πυγμή κυρίως προς τους εσωκομματικούς αντιπάλους τους, να μη διστάζουν να συγκρουστούν και εν ανάγκη να τιμωρούν παραδειγματικά τους διαφωνούντες, γιατί μόνον έτσι θα καταφέρουν να ελέγξουν το κόμμα τους και θα κόψουν την όρεξη σε όσους σκέφτονται να τους αμφισβητήσουν με την πρώτη ευκαιρία που θα παρουσιαστεί.
Δεν υπάρχει πολιτικός αρχηγός στην Ελλάδα, τουλάχιστον την περίοδο της Μεταπολίτευσης, που να μη μετήλθε αυτή τη μέθοδο για να επιβεβαιώσει την κυριαρχία του -στο εσωτερικό της κυβέρνησης όταν ήταν πρωθυπουργός, στο εσωτερικό του κόμματος όταν ήταν στην αντιπολίτευση. Αλλοι το έκαναν συστηματικά και άκομψα, άλλοι προσπαθούσαν να κρατήσουν τα προσχήματα επικαλούμενοι το καταστατικό.
Ο Μακιαβέλι έχει γράψει πως «είναι προτιμότερο για τον Ηγεμόνα να προκαλεί τον φόβο παρά την αγάπη». Δεν ξέρω αν ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε στο μυαλό του τη φράση του Μακιαβέλι όταν αποφάσιζε να διαλύσει και να επανιδρύσει (!) την ΟΝΝΕΔ, αλλά αν κρίνω από την υποδοχή που έτυχαν οι επιλογές του στα φιλικά προς τη Ν.Δ. μέσα ενημέρωσης (και τα δηλωμένα και τα αδήλωτα), πέτυχε τον σκοπό του. Αποθεώθηκε για την ταχύτητα και τον δυναμισμό του.
Ωστόσο, ήταν μια άγαρμπη και αυταρχική κίνηση από πολλές απόψεις. Ισχυρίζεται ότι θέλει να φτιάξει ένα κόμμα αρχών, χωρίς προσωπικούς στρατούς και πελατειακούς μηχανισμούς, με όργανα εκλεγμένα που θα συνέρχονται τακτικά, θα λειτουργούν δημοκρατικά και θα έχουν ρόλο στη διαμόρφωση της πολιτικής γραμμής και όχι ένα κόμμα που θα είναι ενός ανδρός αρχή.
Συμπεριφέρθηκε όμως στη συγκεκριμένη περίπτωση λες και η επιδίωξή του είναι να κάνει ό,τι ακριβώς και οι προκάτοχοί του, δηλαδή ένα κόμμα με μοναδικό σημείο αναφοράς τον αρχηγό του.
Από ποιο όργανο έλαβε εξουσιοδότηση για να διαλύσει την οργάνωση Νεολαίας, η οποία έχει μια σχετική αυτονομία, αφού εκλέγει την ηγεσία της και στέλνει με τις δικές της διαδικασίες αντιπροσώπους στο συνέδριο του κόμματος;
Πότε συνεδρίασε το Πειθαρχικό Συμβούλιο, ο επικεφαλής του οποίου ανακοίνωσε ότι διεγράφη ο πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ; Αν συνεδρίασε, που δεν το νομίζουμε, γιατί δεν εκλήθη ο «κατηγορούμενος» να δώσει εξηγήσεις και να πει την άποψή του;
Μπορεί να έπειθε τα μέλη του Πειθαρχικού. Μπορεί να παραδεχόταν τα λάθη του, να ζητούσε συγγνώμη, ελπίζοντας στην επιείκεια της ηγεσίας. Καταδίκη χωρίς απολογία ούτε στο Εργατικό Κόμμα της Βόρειας Κορέας. Τέλος, για το μπάχαλο στο συνέδριο της ΟΝΝΕΔ έχουν ευθύνη και υψηλόβαθμοι παράγοντες του κόμματος οι οποίοι έδρασαν και υπογείως και φανερά. Αυτοί στο απυρόβλητο; Δεν θα λογοδοτήσουν;
Ανάγωγα
Στην προηγούμενη φάση ο πιο συγκρατημένος και πολλές φορές απαισιόδοξος ως προς την έκβαση των διαπραγματεύσεων ήταν ο Σόιμπλε. Ευρωπαίοι αξιωματούχοι άφηναν χαραμάδες ελπίδας για αμοιβαία επωφελή συμφωνία, αλλά αυτός τους προσγείωνε (μαζί και εμάς) στη σκληρή πραγματικότητα.
Το αποτέλεσμα το είδαμε. Σήμερα ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών αποφεύγει σταθερά τις δυσοίωνες προβλέψεις. Αντιθέτως, επιμένει ότι θα ολοκληρωθούν σύντομα οι συζητήσεις. Τι να υποθέσουμε;
