Αντίο Περικλή μου. Αφήνω σε άλλους, παλαιότερους και ικανότερους εμού τις περιγραφές της πλούσιας αγωνιστικής σου δράσης – άλλωστε σε γνώρισα μόνο τα τελευταία χρόνια, χάρη στην άτιμη την «Εφ.Συν.» Ούτε ως συγγραφέα είμαι άξιος να σε «ζυγίσω» – αυτό θα το κάνει ο χρόνος, όχι οι φίλοι σου. Αυτό που θα μου μείνει εμένα, λοιπόν, ρε Περικλή, είναι κάτι απογεύματα στον «Τσέλιγκα», στη Ζωοδόχου Πηγής, παρέα με τον κολλητό σου τον Γιάννη Καλαϊτζή, που έφυγε πρώτος, να κατεβάζουμε τα τσίπουρα σαν νερό, να μιλάτε για γκόμενες και γ@μήσια και να πέφτουν τα πειράγματα και τα μπινελίκια βροχή… Διάβολε, τι απίθανο δίδυμο γερο-σάτυρων! Ο Μπουκόφσκι κι ο Βολίνσκι δεν πιάναν χαρτωσιά μπροστά σας! Πόσο συμπληρώνατε ο ένας τον άλλον! Ετσι θα σας θυμάμαι, κι όχι σαν τίποτε ιερά τοτέμ.
Τελευταία φορά σε είδα το περασμένο φθινόπωρο, σε μια παράσταση των «Ανθρωποφυλάκων»: κουρασμένο, αλλά ευτυχισμένο, γιατί τόσοι νέοι άνθρωποι, που μόνο ακουστά είχανε τη χούντα, είχανε στήσει ουρά για να σου σφίξουν το χέρι. Μετά πήγαμε και φάγαμε, ήπιαμε, μιλήσαμε. Και τώρα μας το ’σκασες. Καλό κατευόδιο, λοιπόν. Ισως και να ’κανες καλά που φεύγεις τώρα – άνθρωποι σαν και σένα, άνθρωποι της παρέας, της φιλίας, της καύλας, δεν θα άντεχαν έτσι κι αλλιώς και πολύ στον ζοφερό καινούργιο κόσμο που ξημερώνει, έναν κόσμο ψηφιακών απολαύσεων, με όλο και λιγότερη ανθρώπινη επαφή…
