Κίνημα «Πνοές Σαββατοκύριακου»

Πολυεπίπεδη η ζωή όλων. Διαφορετικά κοινωνικά στρώματα κινούνται το κάθε ένα στο δικό του. Ολοι μαζί βιώνουμε την ενέργεια της απογοήτευσης. Αρνητική, όντως ενέργεια, έγινε η κατάθλιψη, κινούν αίτιον.

Μας (εξ)ωθεί άλλους να τα παρατηρούμε, άλλοι ψάχνουμε να βρούμε έναν τόπο να ανασάνουμε, έναν στύλο να ακουμπήσουμε· μερικοί ηττώμεθα από τη θολότητα του νου ή από ψυχικές διαταραχές· άλλοι φαρμακωνόμαστε με κάθε είδους ουσίες.

Πολλοί, τέλος, είμαστε μες στην τρελή χαρά, που είναι το χαρακτηριστικό του πιστού ή του φανατικού ή του κομματικού· σχεδόν ταυτίζονται οι τρεις έννοιες, εμείς, όμως, εγωίσταροι όντας, επιμένουμε να τις διαχωρίζουμε, ακόμη και να τις περιγελάμε.

Περίεργη άποψη (εγωτική, σολιψιστική ακόμα) έχουμε για τη δημοκρατία. Την ερμηνεύουμε με τα δικά μας μέτρα που εξυπηρετούν τα δικά μας συμφέροντα.

Ανάμεσα στα πολλά επίπεδα που κινούμεθα πνέουν εντούτοις αέρηδες ελευθερίας και αντίστασης. Ανάσες ζώπυρες, που πυρπολούν την ισοπέδωση και τη σύγχυση. Να, μαθαίνω ότι υπάρχει κίνημα (ζυμώνεται) των Πνοών του Σαββατοκύριακου.

Τα μέλη του διεκδικούν τις ανάσες σχόλης και άθλησης που δεν επιτρέπουν, μάλλον αποτρέπουν τον άνθρωπο να γίνει μια καλοκουρδισμένη μηχανή και να δουλεύει μόνο για το κέρδος (των εργοδοτών, των βιομηχάνων, των πολυεθνικών και λοιπά).

Θα ‘πρεπε να ‘ναι συνθήκη εκ των ων ουκ άνευ η διακοπή εργασίας τα Σαββατοκύριακα. Αυτές τις ημέρες αποβάλλεται από το σώμα η ωρολογιακή βία, το συνεχές της εργασίας που κουράζει τον ανθρώπινο οργανισμό, επαναρυθμίζονται οι παλμοί της καρδιάς, επανέρχεται στην ομαλότητα η κυκλοφορία του αίματος.

Το νόημα της ζωής λάμπει: αργές κινήσεις, απόλαυση του καφέ ή του ποτού που ο καθείς επιθυμεί, «βουτιές» σε άνετα καθίσματα, χαμόγελα στα πρόσωπα, χαλαρές κουβεντούλες, συζήτηση με τα παιδιά ή με φίλους, μια επίσκεψη στον Εθνικό Κήπο (αλλά δεν είναι στην κουλτούρα μας τέτοιες επισκέψεις, δυστυχώς), ανέβασμα στην κορυφή του ακρωτηρίου στο Σούνιο, στον περίπτερο ναό του Ποσειδώνα, κατέβασμα στις παραλίες της Αττικής, γρήγορα και φτηνά πετάγματα έξω από την Αθήνα με τον Προαστιακό ή το τρένο, μαζώξεις σε στέκια με συντροφική μουσική. Κι άλλα κι άλλα πολλά, όσα εκφράζουν τον καθένα και η έκφρασή τους έχει ανταπόκριση, από τη φύση και τον άνθρωπο.

Το αστικό τοπίο δεν είναι ευκαταφρόνητο· σχηματίζει αναπάντεχα όμορφα και ωραία τοπία, ελκυστικές γωνιές και μικρούς πνεύμονες οξυγόνου.

Μου παραπονιόταν προχθές φίλος βιβλιοδέτης, σοβαρός και σώφρων, ότι όταν πηγαίνει στον Εθνικό Κήπο συναντά μόνο αλλοδαπές οικογένειες να χαίρονται την ηρεμία και το κολατσό τους. Αφού «είναι στην κουλτούρα αυτών των λαών να ανακουφίζονται στα (πολλά) πάρκα των πατρίδων τους».

Δεν ήθελα να του πω (διότι δεν είμαι και βέβαιος) ότι στη δική μας χώρα προτιμάμε τον θόρυβο, την κίνηση, τα πεζοδρόμια και όχι τόσο τα πάρκα, τα ποτάμια, τις λίμνες και τις πλατείες.

Προτιμάμε να περνάμε εμείς καλά· τα παιδιά είναι σε δεύτερη μοίρα, το ‘χω παρατηρήσει σε πολλά νέα ζευγάρια αλλά και ηλικιωμένα. Λες και οι εξατμίσεις των αυτοκινήτων που περνούν δίπλα μας μας αναζωογονούν! Τι να πεις.

Προσυπογράφω την (ανύπαρκτη ακόμη) Διακήρυξη των Πνοών του Σαββατοκύριακου. Ανυπομονώ να βρεθώ με τα μέλη τους και να συζητήσουμε, να ανταλλάξουμε γνώμες, να αυτοοργανωθούμε, να διαδηλώσουμε και ό,τι άλλο προκύψει από τις ανάσες μας.