ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ Ιάσονας Τριανταφυλλίδης
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Πριν από λίγες μέρες, μιλώντας με τον Κώστα Γαβρά, τον ρώτησα τι θα απαντούσε αν του πρότειναν να γίνει Πρόεδρος της Δημοκρατίας και αυτός μου είπε αυτό που είχε ήδη απαντήσει σε πρόταση, χωρίς όμως να μου πει ποιος την είχε κάνει -και έτσι κατάλαβα και έμαθα πως και σε κάποιου άλλου το μυαλό είχε περάσει αυτή η ιδανική περίπτωση-, «αυτό είναι ένα πολύ σοβαρό επάγγελμα, που απαιτεί σοβαρούς ανθρώπους, με τα κατάλληλα προσόντα. Γι’ αυτό πρέπει να βρουν έναν σοβαρό άνθρωπο, γιατί αυτό που εγώ είμαι είναι απλώς ένας σκηνοθέτης, ένας κινηματογραφιστής»…

Το αφιερώνω εξαιρετικά σ’ όλους αυτούς που θεωρούν εαυτούς ιδανικούς Προέδρους της Δημοκρατίας αλλά και σε κάποιους σαν τον κ. Χαρίτση, ο οποίος, με το ύφος όλων των καρδιναλίων του Βατικανού, προτείνει ανεξέλεγκτα, ελπίζοντας απεγνωσμένα να μην ξεχαστεί μέχρι το 2027 που θα γίνουν εκλογές, γιατί μπορεί και να μπήκε ο λύκος στο μαντρί και να το έκανε ερείπιο, αλλά οπωσδήποτε ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ακόμα ένα υπαρκτό «μαντρί», αντίθετα με κάθε δήθεν ελπιδοφόρα κόμματα σαν αυτό των 10 που έφυγαν πρώτοι και σαν του Κασσελάκη που έφυγε δεύτερος.

Κάπως έτσι λοιπόν ο κ. Χαρίτσης πρότεινε τον κ. Ράμμο, που έκανε καλά τη δουλειά του στο θέμα των υποκλοπών, ξεχνώντας πως ο Σαρτζετάκης είχε κάνει πολύ καλύτερα τη δουλειά του το 1963 στην υπόθεση Λαμπράκη, αλλά, όταν κάποιος τον σκέφτηκε για Πρόεδρο της Δημοκρατίας, είχαμε τον πιο γελοίο και ανόητο Πρόεδρο της Δημοκρατίας όλων των εθνών και όλων των εποχών -καμιά φορά δεν γίνεσαι ήρωας μόνο λόγω λεβεντιάς, μπορεί και λόγω εμμονής στους τύπους και λόγω ανοησίας…

Αν δεν θέλουν την Κατερίνα Σακελλαροπούλου για δεύτερη τετραετία -που κακώς δεν τη θέλουν-, μπορούν να βάλουν τον Νικήτα Κακλαμάνη, ας πούμε, που έχει όλα τα εχέγγυα για Πρόεδρος της Δημοκρατίας και όχι τον κ. Τασούλα, ας πούμε, που ακούω. Υπάρχουν στον χώρο της πολιτικής άνθρωποι που αξίζουν, αλλά οι περισσότεροι προτείνουν τους πιο άσχετους.

Και, επιπλέον, μια και το θυμήθηκα, δεν καταλαβαίνω γιατί ένας βουλευτής, ακόμα και Επικρατείας, όταν αποχωρεί από το κόμμα του, κρατάει τη βουλευτική του έδρα. Ποιοι είναι όλοι αυτοί; Εγώ, απ’ ό,τι θυμάμαι, ο τελευταίος που βγήκε ανεξάρτητος χωρίς να ανήκει σε ένα μεγάλο κόμμα ήταν ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, το 1977, στην Κρήτη. Από πού και ώς πού κάθε καρυδιάς καρύδι που υπάρχει σε ένα κόμμα και κατάφερε να γίνει βουλευτής -ασφαλώς λόγω κόμματος και ανεξαρτήτως προσωπικής αξίας, μικρής ή μεγάλης- κρατάει την έδρα του και πορεύεται σαν να είναι ο Σαρλ Ντε Γκολ; Δεν ντρέπονται κάποιοι σαν την Τζάκρη, την Πούλου, ακόμα και τον Αποστολάκη -ή μάλλον κυρίως αυτόν που ο θεός μας βοήθησε που δεν είναι κυβερνήτης κανενός αντιτορπιλικού και είναι απλώς απόστρατος, γιατί, αν είχε γίνει πόλεμος, οι Τούρκοι θα είχαν πάρει και την Αίγινα με τέτοιον ενδιαφέροντα, σταθερό χαρακτήρα και απόψεις που έχει, σκέψου να σε υπερασπίζεται, ως χώρα, άνθρωπος που υπερασπίζεται τον Κασσελάκη…

Μόλις έμαθα πως «ηρωική και πένθιμη» αποχώρηση έκανε και η γνωστή Πασιονάρια Ράνια Θρασκιά!

Το να μην πέφτει η κυβέρνηση από αποχωρήσεις βουλευτών και να πέφτει η αξιωματική αντιπολίτευση είναι σαν το ανέκδοτο που τρέχεις μόνος σου και έρχεσαι δεύτερος.

Σκεφτείτε, λοιπόν, σοβαρά και μη γίνεστε ρεζίλι με τις απόψεις σας και τις προτάσεις σας αφενός και αφετέρου, όσον αφορά τον ΣΥΡΙΖΑ και τις αποχωρήσεις όλων αυτών, πρέπει να λέμε καλύτερα να καθαρίσει ο τόπος. Ας την πούμε μια καινούργια αρχή…