Μετά την αποβίβαση από το αεροπλάνο βιαζόμουνα ώστε να προλάβω το μετρό, και μετά την ανταπόκριση από το Σύνταγμα. Αν και δεν είχα κάτι επείγον, κάποιο ραντεβού, όπως άλλες φορές, από συνήθεια βάδιζα γοργά. Ετσι ξαφνικά νιώθω γύρω μου να έχει σουρουπώσει κι εγώ να βαδίζω σε γνώριμους δρόμους. Αυτούς που είχα πρωτοπερπατήσει στην Αθήνα, τότε που ήρθα από τη Μυτιλήνη, έφηβος να προετοιμαστώ για τις εισαγωγικές εξετάσεις στο φροντιστήριο του Κανέλου. Κατηφορίζω τη Σόλωνος, συναντώ το Χημείο με μνήμες από τις καταλήψεις του 1979, τότε που καταργήθηκε ο νόμος 815 για τα ΑΕΙ.
Ακολουθώ την Εμμανουήλ Μπενάκη, τα πόδια μου πάνε μόνα τους, στρίβω σε κάποια κάθετο και βγαίνω στη Θεμιστοκλέους. Ηταν η Κωλέττη με τη θρυλική ταβέρνα «Δούρειος Ιππος». Εκεί που ως νεολαίοι συνεχίζαμε τις πολιτικές συζητήσεις και συνεδριάσεις, με λίγους μεζέδες και πολύ κρασί. Τι θα ‘χουν κρυφακούσει οι τοίχοι των μικρών δωματίων! Σ’ αυτή συναντήθηκαν, τα τελευταία χρόνια, ως μεσήλικες, οι σύντροφοι των φοιτητικών χρόνων, ενθυμούμενοι τα χρόνια της ελπίδας, της νιότης, του αγώνα που έφερε κάποιες αλλαγές, ρίχνοντας λίγο κρασί απ’ τα ποτήρια σπονδή στους πρόωρα αναχωρήσαντες Αλέκο Λύτρα και Μανώλη Μπούρα. Εσαεί συντρόφους.
Σε λίγο βγαίνω στην πλατεία, λαμαρινόφραχτη και συρματοπεριφραγμένη. Γύρω γύρω οι «φύλακες» με τις «γκρι στολές», όπως τους αποκαλούσε παλιά ο Θάνος Ανδριανός στην μπουάτ «Απανεμιά» της Πλάκας. Αλλάζουν βάρδια – πόσα χρήματα σπαταλιούνται για την ονομαζόμενη «ασφάλεια». Κλείνω τα μάτια, περνώ από το σουβλατζίδικο του «Κάβουρα», την ταβέρνα «Αμα λάχει», μπαίνω στο σινεμά «Ριβιέρα», περνώ έξω από το «Βοx», όπου κάποτε παρακολουθήσαμε ταινία με βροχή.
Σάββατο πρωί στη λαϊκή αγορά της Καλλιδρομίου, όπως παλιά, οι κάτοικοι της γειτονιάς αγοράζουν προϊόντα για τις ανάγκες της βδομάδας. Ψάχνουν προσφορές, για φτηνά λαχανικά και φρούτα. Το απόγευμα της ίδιας μέρας συγκέντρωση διαμαρτυρίας στο Μουσείο ενάντια στις επιχειρούμενες αλλαγές στη γειτονιά. «Τα Εξάρχεια έχουν ιστορία» γράφει ένα πανό. Παραδίπλα το κόκκινο αστέρι του «Αστέρα Εξαρχείων». Ανδρες και γυναίκες, νεολαίοι, μεσήλικες, ηλικιωμένοι, άνθρωποι από ποικίλα κοινωνικά στρώματα, όπως είναι οι γειτονιές, διαμαρτύρονται για τις καταστροφές που θέλουν να φέρουν στην πλατεία και στον λόφο του Στρέφη. Αφίσες ενημέρωσης και διαμαρτυρίας σε όλα τα μαγαζιά. Διαχρονικά επιχειρούν να αλλάξουν τον χαρακτήρα της γειτονιάς. Ομως εδώ αναπτύχθηκε ένα μέρος της Αθήνας, από τότε που άρχισε να δημιουργείται η πόλη. Νεοκλασικά κτίρια σε όλους τους δρόμους, με την αρχιτεκτονική και την ομορφιά τους. Κρίμα που αρκετά έχουν εγκαταλειφθεί, γκρεμίζουν, σε άλλα έχτισαν τις πόρτες και τα παράθυρα!
Το βράδυ πριν κοιμηθώ ένας γκιώνης, απ’ τον λόφο, πρόσθεσε το κελάηδημά του στις φωνές των κατοίκων.
* συγγραφέας, διδάκτορας Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας
-320x213.png)
