Με σημαίες ευκαιρίας ταξιδεύουνε κάποια ύποπτα βαπόρια που οι πλοιοκτήτες τους φοροδιαφεύγουν καλυπτόμενοι πίσω από τα σύμβολα διαφόρων κρατών, σαν τις νήσους Κέιμαν και άλλων παρομοίων. Με περίπου τις ίδιες σημαίες -ή ορθότερα ταμπέλες- ταξιδεύουν και τα συμφέροντα κάθε λογής υπεράκτιων (off shore) συμμοριών που συναποτελούν προνομιακό μέρος αυτού του πολυπλόκαμου νεοφιλελεύθερου συστήματος, που περισφίγγει και στραγγαλίζει τον πλανήτη.
Και, επίσης, πλάι στα μεγάλα βαπόρια και τα βαποράκια που μεταφέρουν όχι «το χασίσι από την Περσία», όπως μας θυμίζει το γνωστό ρεμπέτικο, αλλά το άλλο, το πολύ πιο επικίνδυνο και δηλητηριώδες ναρκωτικό των λαών: τις σαθρές υποσχέσεις όσων αγωνίζονται να ανοίξουν τον λάκκο όχι μόνον αυτής εδώ της ελληνικής γενιάς αλλά και όσων θα τα καταφέρουν να ακολουθήσουν.
Βαποράκια και βαπόρια όργωσαν το πέλαγος των εκβιασμών όλο αυτό το τελευταίο διάστημα. Βαποράκια από την Αθήνα -που κουβαλούσαν όχι ένα βαρέλι ρούμι, αλλά τον διχασμό και την εθελοντική υποτέλεια- σαλπάρανε για τα λιμάνια (λέμε τώρα) των Βρυξελλών και του Βερολίνου, υποσχόμενα ότι στο αμπάρι τους κουβαλάνε αλυσόδετο τον ευκολοπίστευτο και προδομένο λαό μας.
Και βαπόρια από τα μεγάλα λιμάνια του παγκοσμιοποιημένου κεφαλαίου και της εξουσίας – που έως τούτη την ύστατη στιγμή κρύβουν στο αμπάρι τους την τρομοκρατία των κυνικών εκβιασμών που παρουσιάζονται ως εκδουλεύσεις και σανίδες σωτηρίας που έχουν οι ίδιοι επιμελώς σχεδιάσει.
Το καράβι που ταξιδεύουμε είναι αλλιώτικο. Βρίσκεται στην ποίηση του Γιώργου Σεφέρη, που μιλάει για μια Ελλάδα που ταξιδεύει, ενώ γύρω της το Αιγαίο πέλαγος ανθεί από τα κορμιά των νεκρών που δοκίμασαν να το προλάβουν με το κολύμπι. Με τον λαό μας στην τρίτη θέση -ελλείψει τέταρτης- όχι στις καμπίνες και στα σαλόνια, αλλά κάπου στο κατάστρωμα όπου κατασκηνώναμε στα νιάτα μας από άποψη και όχι όπως σήμερα από ανάγκη.
Μας λένε πως το καράβι κινδυνεύει να πλεύσει σε αχαρτογράφητα ύδατα. Μας προειδοποιούν προφανώς για τις σατανικές σειρήνες της πολιτικής ανυπακοής, που στολίζουν τα ξέπλεκα μαλλιά τους με γιορντάνια από τενεκεδένιες δραχμές, για τους ανθρωποφάγους Κύκλωπες που καταπίνουν τις καταθέσεις των ευυπόληπτων πολιτών και για την οργισμένη τρίαινα του νεοφιλελεύθερου Ποσειδώνα.
Ενας ζόφος που διαχέεται για να ξεχάσουμε τον άλλον που ζούμε αυτά τα δίσεκτα χρόνια: τις ουρές στα συσσίτια, τις συνεχιζόμενες αυτοκτονίες που δεν τολμούν να πουν το όνομά τους, τις ρατσιστικές κορόνες που συνοδεύονται από δημοσιεύματα, όπως το πρόσφατο της «Welt» ότι οι Ελληνες θα καταστρέψουν την Ευρώπη γιατί έχουν σλαβικά, βυζαντινά και αλβανικά γονίδια.
Τρέμω. Οχι για τους όντως υπαρκτούς κινδύνους που θα βρούμε τη δύναμη να τους κοιτάξουμε κατάματα. Αλλά για την αβυσσαλέα εθελοδουλία όσων βιάζονται να υπερθεματίσουν στους από τα έξω εκβιασμούς, λέγοντάς μας ότι υποχρέωσή μας είναι να «αδράξουμε την ευκαιρία», που μας την παρουσιάζουν πάντοτε τρομοκρατικά σαν να είναι η τελευταία. Και σε αυτές τις στραβοχυμένες και ασουλούπωτες σειρήνες, στον κρωγμό των απειλών τους, η απάντηση είναι μόνο μία: ΟΧΙ στις σημαίες ευκαιρίας.
