Εξ όνυχος τον λέοντα…

«Το κίνητρο αναμένεται να ξεκαθαρίσει τις επόμενες ώρες, όταν θα έχει ολοκληρωθεί η εξέταση όλων των εμπλεκομένων και θα πρέπει να διαπιστωθεί αν τελικά όλοι οι εμπλεκόμενοι αυτή τη στιγμή βρίσκονται στα χέρια της αστυνομίας ή αν υπάρχουν και άλλοι οι οποίοι μπορεί να διέφυγαν από το σημείο», κατέληξε στην ενημέρωσή της προς δημοσιογράφους η υπεύθυνη Τύπου της ΕΛ.ΑΣ. για τον φόνο του 15χρονου από 17χρονο στην Καλλιθέα σε συμπλοκή αντίπαλων ομάδων νεαρών, ηλικίας κυμαινόμενης, όπως είδα, μεταξύ 15 και 18 χρόνων.

Είδα επίσης, παντού, σε εφημερίδες και μέσα κοινωνικής δικτύωσης -όσο είναι ανθρωπίνως δυνατόν, γιατί είναι και ανεξάντλητα και το είδος του θέματος, νωπό ακόμα, έχει… επισκεψιμότητα- να αναγράφονται οι αριθμητικές συναθροίσεις αυτών των κατηγοριών νεαρών, ως «ομάδες» και «παρέες». Πουθενά μα πουθενά σαν «συμμορίες». Ενώ, φαντάζομαι, ότι αυτός ο χαρακτηρισμός είναι στο μυαλό του κάθε αναγνώστη/τηλεθεατή.

Σωστά, νομίζω, αποφεύγεται ο εν λόγω χαρακτηρισμός, αν και το πιθανότερο είναι να διαφέρει το δικό μου «σωστό», από το «σωστό» άλλων. Σωστά, διότι οι ομάδες και οι παρέες, ιδίως στις περιπτώσεις ανηλίκων, μπορεί να είναι και μικρής διάρκειας, ακόμα και να συσταθούν, ευκαιριακά, για ειδικό σκοπό. Ενώ η συμμορία απαιτεί ιδιαίτερους δεσμούς, συχνά προσωπικούς, διαρκέστερους, με σχέδιο και συναινέσεις στις εντολές/αποφάσεις ενός αρχηγού.

Η δυσκολία του θέματος (τώρα πάμε από τους ανήλικους στους ενήλικους: στους γονείς, στους παιδαγωγούς, στην οργανωμένη πολιτεία, η κοινωνία, γενικά, παρατηρεί αυτά τα, ολοένα και συχνότερα, φαινόμενα φοβισμένη και αμήχανη, όσο είναι στη «βράση»…). Η δυσκολία λοιπόν είναι, πώς αυτές οι «ομάδες», οι «παρέες» δεν θα γίνουν «συμμορίες». Φοβάμαι ότι η οργανωμένη πολιτεία -νόμοι, όργανα, υπηρεσίες- δεν έχει συνειδητοποιήσει αυτή τη «μετάβαση», ώστε και τα («παραβατικά») παιδιά να βοηθήσει και τους γονείς (με ανάλογα προβλήματα) να καθοδηγήσει. Εξ όνυχος τον λέοντα. Τα παραπανίσια άρθρα στον Ποινικό Κώδικα… είναι για να φαινόμαστε!