Θυμάμαι πριν από 12-13 χρόνια, κάπου εκεί, είχαμε πάει μ’ έναν φίλο και συνεργάτη και τη γυναίκα του που είναι αθλήτρια και μάλιστα αθλήτρια-σταρ και την κόρη του, που προπονείτο εκεί και μάλιστα στο άθλημα στο οποίο είχε γίνει σταρ η μητέρα της, να φάμε στον Εθνικό, ένα πολύ παλιό αθλητικό σωματείο για όσους δεν ξέρουν, αλλά πολύ σημαντικό, το οποίο βρίσκεται στην οδό Βασιλίσσης Ολγας στον χώρο που είναι οι στύλοι του Ολυμπίου Διός. Εκτός από όλα τα άλλα, στο ειδυλλιακό περιβάλλον εκεί έχει και ένα εστιατόριο…
Εβλεπα το μικρό κορίτσι να προπονείται με πραγματικό πάθος και σκεφτόμουν, θα τα καταφέρει άραγε; Ξέρω πολλές περιπτώσεις κοριτσιών ή αγοριών που ασχολήθηκαν με αυτό το οποίο ασχολούνταν οι δικοί τους και δεν τα κατάφεραν τελικά και αυτό το κουβαλούσαν μια ζωή. Αυτό το κορίτσι θα τα καταφέρει; Ο αθλητισμός είναι κάτι πολύ αχάριστο. Είναι και δύσκολος, είναι και αχάριστος. Μπορεί να αγωνίζεσαι μια ολόκληρη ζωή από μικρό παιδί για μία και μόνο στιγμή χρόνια μετά που θα ανέβεις να παραλάβεις ένα μετάλλιο, να σε χειροκροτήσουν και να νιώσεις δικαιωμένος. Στο μεταξύ έχεις στερηθεί πράγματα, έχεις βιάσει το κορμί σου, τους μυς και τα οστά, δεν έχεις ζήσει τα νιάτα σου, την εφηβεία και την παιδική σου ηλικία και όλα αυτά για ένα μετάλλιο, που όμως όσο πιο σημαντικοί είναι οι αγώνες τόσο πιο πολύ λάμπεις στα μάτια όλων…
Ομως, η Μαρία Σάκκαρη, γιατί αυτό ήταν το κοριτσάκι τότε, εκτός από πάθος και δύναμη, είχε πραγματικό ταλέντο και τα κατάφερε…
Τα κατάφερε όχι μόνο να φτάσει τη μητέρα της αλλά και να την ξεπεράσει. Και η μητέρα της είναι η σπουδαία Αγγελική Κανελλοπούλου, δεν είναι η οποιαδήποτε. Είναι η γυναίκα που έκανε γνωστό και αγαπημένο το τένις στην Ελλάδα. Και όλον αυτόν τον καιρό που την έβλεπα να αγωνίζεται με πάθος για το Ρολάν Γκαρός ήμουν αφάνταστα συγκινημένος γιατί έβλεπα μπροστά μου εκείνο το μικρό κορίτσι που κάτω από τον ήλιο εκείνη την ημέρα προσπαθούσε με πάθος όχι μόνο να τα καταφέρει στο άθλημα με το οποίο είχε καταπιαστεί αλλά και να τα βάλει με τον μύθο της μητέρας της.
Ευτυχώς μεγάλωσε σε μια κανονική οικογένεια, με κανονικούς γονείς που τη λάτρευαν και τη λατρεύουν, που είναι πάντα δίπλα της σε κάθε δύσκολη στιγμή. Γι’ αυτό και δεν έχει φτάσει να είναι μόνο μια σπουδαία αθλήτρια αλλά και ένας ολοκληρωμένος άνθρωπος, μια ολοκληρωμένη προσωπικότητα σε όλα, που αυτό είναι και το πιο σημαντικό, έτσι δεν είναι; Δεν είχε μια θεατρομαμά να την πιέσει για να τη βγάλει ασπροπρόσωπη στα χαμένα προσωπικά της όνειρα…
Η μητέρα στο άθλημά της ήταν χορτασμένη και εκτός από συμβουλές είχε να δώσει και αγάπη στα παιδιά της, και τα τρία. Ο πατέρας, ο Κώστας ο Σάκκαρης, λατρεύει την κόρη του και η Μαρία, έχοντας στις αποσκευές της μια ωραία παιδική ηλικία γεμάτη αγάπη, μπορεί να θυσιάζει από τον εαυτό της ό,τι χρειάζεται για τα όνειρά της.
Γιατί, όπως μου είχε πει κάποτε η Χάρις Αλεξίου, «μόνο αγάπη χρειάζονται τα παιδιά για να μεγαλώσουν σωστά». Και η Μαρία Σάκκαρη αυτό το είχε και το έχει, γι’ αυτό και όταν αγωνίζεται λάμπει το πρόσωπό της όπως λάμπει… Και εις ανώτερα, Μαρία…
