Στον δρόμο

Συνδικάτα εργαζομένων κήρυξαν, για σήμερα 16 Ιουνίου, γενική απεργία. Στόχος, να μην περάσει το κυβερνητικό νομοσχέδιο που θα ισοπεδώνει ακόμα πιο άγρια τα ισχνά εργασιακά δικαιώματα που έχουν γλιτώσει από τον οδοστρωτήρα των «μεταρρυθμίσεων». Δεν χωρεί αμφιβολία ότι οι αλλαγές αυτές, υπέρ των κατεχόντων και εις βάρος των μη εχόντων, συμβαίνουν σε ολόκληρο τον κόσμο. Εναν κόσμο όπου χώρες όπως οι ΗΠΑ προτίθενται, όπως διαβάζουμε, να ξοδέψουν τρισεκατομμύρια για «δρόμους του μεταξιού» χωρίς μετάξι, αλλά έτοιμους να γεμίσουν από όπλα.

Εναν κόσμο όπου το Δημόσιο, δηλαδή οι πενόμενοι πολίτες, «σώζουμε», με τα λεφτά που μας υπεξαιρούν νομότυπα, τις χρεοκοπημένες τράπεζες που μπορούν έτσι να μοιράζουν μπόνους στα ανώτερα στελέχη τους, την ίδια ώρα που απολύουν σωρηδόν τα κατώτερα. Εναν κόσμο όπου η εξόντωση ενός πολιτισμού, μιας γλώσσας, ενός ανθρώπου ή εκατομμυρίων ανθρώπων εν ονόματι της «ανάπτυξης» δεν είναι παρά ένα ακόμη –αναμενόμενο– στατιστικό δεδομένο. Και όπου η γενικευμένη ανακατανομή του πλούτου συγκαλύπτεται με μια σειρά από ρητορικές περί «αναπτύξεως», «απάντησης στις προκλήσεις» κ.ά. που συγκαλύπτουν αυτό που στην ουσία είναι έγκλημα κατά της ανθρωπότητας και ολόκληρου του πλανήτη.

Ολα αυτά συμβαίνουν παντού, αλλά κάπου συμβαίνουν περισσότερο. Μιλάμε για χώρες, όπως η Ελλάδα, όπου τα σχέδια αυτά συναντούν εδώ και χρόνια, στο επίπεδο όσων εναλλάσσονται στην εξουσία, μειωμένη αντίσταση. Ας μείνουμε μόνον στη χώρα μας: Από την Επανάσταση του ’21 μέχρι και σήμερα, έχουμε ξανά και ξανά εκβιαστεί από τους ληστρικούς όρους που μας επέβαλαν «Οι εχθροί μας που ήρθαν ντυμένοι φίλοι». Για να μας λεηλατήσουν το λιγοστό έχει μας και την ελευθερία που ξανά και ξανά είχαμε κερδίσει με αίμα.

Μήπως όλα αυτά είναι γενικές ιδέες και παλιές ιστορίες; Δεν νομίζω. Οι εκατοντάδες χιλιάδες αγόρια και κορίτσια μας που σπουδαγμένα με τον κόπο των γονιών τους ξενιτεύονται για να υπηρετήσουν ξένες χώρες. Τα παιδιά με τα τρία μεταπτυχιακά που ταπεινώνονται, όταν και αν τα βρουν για τρία κατοστάρικα σε κολ σέντερ, οι εργαζόμενοι που υφίστανται εκβιασμούς που τα εκτρωματικά νομοσχέδια έρχονται να επιβεβαιώσουν παρά να εισάγουν. Ολα αυτά και άλλα πολλά δεν είναι αφηρημένες ιδέες και παλιές ιστορίες.

Είναι γύρω μας, μέσα στα διπλανό και στο δικό μας σπίτι. Το να κατέβουμε στον δρόμο για να μην περάσει το νομοσχέδιο είναι απαραίτητο. Που όμως σημαίνει και άλλα: Σημαίνει την ανάγκη να ανακτήσουμε την εθνική κυριαρχία μας. Ετσι που έχοντας γίνει κυρίαρχοι στον τόπο μας, να αποτινάξουμε κάθε εκβιαστικό μνημόνιο. Οικονομικό, πολιτικό, πολιτισμικό.