«Είμεθα ένα κράμα»

Μετά τη συνάντηση Πούτιν-Ερντογάν, τι θα γίνει στη Συρία; Τη χώρα Αράβων και Κούρδων, αλεβιτών, Δρούζων, χριστιανών, ισμαηλιτών, των ξεχασμένων βεδουίνων; Μια χώρα – κράμα φυλών, έτσι όπως μας τη γνώρισε στα παλιά της τα χρόνια ο Καβάφης. Μια χώρα που την καθαρίζουν από τους «επικίνδυνους» λαούς, τη λιώνουν για να την ανοικοδομήσουν. 200 δισ. διαβάζουμε θα δώσουν Ε.Ε. και ΗΠΑ για να γίνουν νέα χωριά, στα ερείπια των ερημωμένων τόπων. Αραγε ποια θα είναι η μοίρα της Ροζάβα, της αυτοδιαχειριζόμενης πόλης;

«Ξέρουμε ποιοι είμαστε, όταν ξέρουμε ποιοι δεν είμαστε και σε ποιους είμαστε εναντίον» (Didbin, Dead Lagoon). Πάνω σε αυτήν την άρνηση που χρησιμοποιεί στην αρχή του βιβλίου «Η σύγκρουση των πολιτισμών» βασίζεται η λογική της σύγκρουσης όπως την αντιλαμβάνεται ο Χάντινγκτον. Η εισβολή της Τουρκίας, αυτήν την ώρα, επιβεβαιώνει την πρόβλεψή του. Η σύγκρουση βασίζεται στη συλλογική ενοχοποίηση του αντίπαλου λαού ή/και πολιτισμού ως «τρομοκράτη». Ο πόλεμος εναντίον του είναι κάτι που δημιουργεί μια ισχυρή ταυτότητα στον επιτιθέμενο, εφόσον θεωρεί ότι απέναντί του έχει το «Κακό». Ενώ πείθει και τον λαό του ότι είναι ο περιούσιος λαός της γης.

Το όραμα του νέου οθωμανισμού, όπως έχει θεωρητικοποιηθεί από τον κ. Νταβούτογλου ήδη από το 2001, σημαίνει την κατάργηση της Συνθήκης της Λωζάννης, για την οποία μιλά συχνά ο Ταγίπ Ερντογάν. Μίλησε πάλι προχθές, λέγοντας ότι μια συνθήκη την οικοδομείς (ή την αποδομείς!) με ιδρώτα και αίμα. Δηλώνοντας συγχρόνως ότι δήθεν δεν διεκδικεί εδάφη. Η δημιουργία «ζώνης προστασίας» στο έδαφος της Συρίας σημαίνει την ντε φάκτο κατάργηση της Συνθήκης της Λωζάννης όχι μόνο από τον Ερντογάν, αλλά και από την κυβέρνηση Τραμπ.

Η οποία, αποδεχόμενη την εισβολή, παρέδωσε τους Κούρδους, στους οποίους είχε υποσχεθεί μια πατρίδα, στις διαθέσεις του. Οι εισβολές σε χώρες μετά τον Β’ Παγκόσμιο είναι πολλές και γίνονται συνήθως στο όνομα της «απελευθέρωσης» ενός λαού. Με την πάγια υπόσχεση της αποχώρησης του στρατού κατοχής, αφού γίνει η «απελευθερωτική» δουλειά που αφήνει πίσω της συντρίμμια ψυχών και πόλεων. Ο Ταγίπ Ερντογάν, αντιθέτως, παραλληλίζοντας την εισβολή εναντίον των Κούρδων με αυτήν εναντίον της Κύπρου το 1974, δήλωσε ότι, όπου στηθεί η τουρκική σημαία, δεν φεύγει.

Οι λέξεις του κ. Ερντογάν πατάνε πάνω στα πράγματα. Δεν είναι μόνο λόγια. Εχουν μια σιδερένια συνέπεια. Οι λέξεις του τρομοκρατούν και δυνάμει σκοτώνουν τους κάθε φορά αντιπάλους του, ενώ συγχρόνως φανατίζουν και τον λαό του.

Ζούμε σε μια ρευστότητα συνόρων. Αλλά η παγκοσμιοποίηση δεν είναι κατάσταση. Είναι το σχέδιο καθυπόταξης και λεηλασίας ανθρώπων και λαών.