Η Παναγιά μας των Παρισίων

Η πέτρινη ιστορία του κόσμου ξετυλίγεται και επιβεβαιώνεται κάθε τόσο γύρω και μέσα από μνημεία που διατηρούν την εύθραυστη μνήμη του. Ισοδύναμο της πέτρας, η γραφή παρεμβαίνει για να μείνουν ανεξίτηλα στον χρόνο τα έργα και οι ημέρες των ανθρώπων.

Η Παναγία των Παρισίων, η Κυρά των Γάλλων και όλων των άλλων λαών, κίτρινων, μοβ, πράσινων και λοιπών χρωμάτων, έγινε χθες μπροστά στα μάτια μας παρανάλωμα του πυρός.

Η ασύλληπτη αυτή εικόνα, μία εβδομάδα από το Πάσχα των καθολικών, τη μεγάλη αυτή εαρινή γιορτή της πίστης, θρυμμάτισε τη βεβαιότητά μας ότι η εκκλησία αυτή, το αριστούργημα αυτό που είναι όχι απλώς τοπόσημο αλλά η ψυχή της πόλης, θα ήταν για πάντα εκεί, όπως την έχουμε γνωρίσει στα διαβάσματά μας, όπως την έχουμε ζήσει στα ταξίδια μας, όπως την ονειρευόμαστε όταν δεν είμαστε κοντά της ανάμεσα στα αχειροποίητα θα έλεγες αριστουργήματα του κόσμου.

Ανέπαφη από τα δικά μας πάθη, πάντα περήφανη δίπλα στο ποτάμι. Να συμμετέχει στη γιορτή των τρελών και του αναποδογυρισμένου τους κόσμου, να προσφέρει τα υλικά για να γίνουν ακόμα πιο αληθινοί οι άνθρωποι από μελάνι που παρελαύνουν στο έργο του Ουγκό, που έκανε ξακουστή την πέτρινη ιστορία της και πιο αναγκαία τη σωτηρία της τότε, τον 19ο αιώνα, όταν την εξιστόρησε. Οταν παρενέβη με το ισοδύναμο της αρχαίας πέτρας έργο του, δημιουργώντας ήρωες «από τα χαμηλά» που λάμπουν μέσα μας οδηγητικοί για τη ζωή μας.

Για ποιαν ΑΝΑΓΚΗ να μιλά άραγε αυτό το βιβλίο, όταν στον πρόλογό του ο συγγραφέας ανακαλύπτει, όπως λέει, σε μια σκοτεινή γωνιά ενός από τους πύργους του ναού (από τους οποίους είχες την πιο συγκλονιστική θέα «πτήσης πουλιού» της πόλης) την ελληνική αυτή λέξη χαραγμένη με κεφαλαία γράμματα και αποφασίζει να κάνει γι’ αυτήν το βιβλίο του; Ποια ήταν η ανάγκη του μεσαιωνικού γκραφιτά που μέσα στο σκοτάδι θέλει να χαράξει την παρουσία του, γιατί «δεν θέλει να αφήσει αυτόν τον κόσμο χωρίς να αφήσει αυτό το στίγμα εγκλήματος ή δυστυχίας στο μέτωπο της παλιάς εκκλησίας»;

Υπάρχει η αγάπη που νικά το στίγμα. Ο Κουασιμόδος, μας λέει ο Ουγκό, αγκαλιάζει για πάντα την Εσμεράλδα. Οταν τους βρίσκουν τυχαία, χρόνια μετά τον άδικο και παράλογο θάνατό τους, και πάνε να τους χωρίσουν, οι αγκαλιασμένοι σκελετοί γίνονται σκόνη. Οχι όμως για πάντα. Ο Κουασιμόδος, προσωπείο του Τιτάνα συγγραφέα, και η Εσμεράλδα ζουν σε ταινίες και μιούζικαλ, σε όπερες και κόμικς. Πιστέψτε με κι ας μην το δω. Αυτοί θα ξαναχτίσουν την Παναγιά μας.