Μπλεγμένες γραμμές

Κακά αγγειά, που λένε στο χωριό μου, αποδεικνύονται οι εταίροι. Συνεταίροι της συμφοράς, βάζουν χέρι στο ταμείο κι ας είναι μείον. Απαιτούν όλη την είσπραξη για πάρτη τους και σαν γαλαντόμοι δυτικοί προσφέρουν σε μας τους ανατολίτες γενναίο μερίδιο μόνο απ’ τη χασούρα. Δεν θεωρείται τυχαία τόσους αιώνες γρουσούζική μας μέρα η Τρίτη και 13.

Λαίμαργοι κι αχαλίνωτοι την αποφράδα του 1204 μπήκαν στην Πόλη οι οχτροί, τουτέστιν οι Φράγκοι, λεηλατώντας και λαφυραγωγώντας την αυτοκρατορία. Κατσαπλιάδες με τίτλους ευγενείας κάθισαν στον σβέρκο μας ρουφώντας μας ακόμα και το μεδούλι. Προκάλεσαν τέτοια καταστροφή, ώστε η δεύτερη και καθοριστική άλωση από τον Μωάμεθ, την Παρασκευή 29 Μαΐου 1453, να αποτυπωθεί στη λαϊκή μνήμη ως υποδεέστερη.

Ηλπιζε ο ταλαίπωρος Τσίπρας ότι η νομενκλατούρα των Βρυξελλών θα σεβαστεί τη σαφή εντολή της ελληνικής κάλπης, δίνοντας μια ανάσα στους καθημαγμένους πολίτες. Αμ δε. Οι Ευρωπαίοι επιμένουν να περιπαίζουν και να ταπεινώνουν τη χώρα. Διαπόμπευσαν τον Βαρουφάκη επειδή αποκάλυψε τη μικροπρέπειά τους. Επειτα από σκληρές διαπραγματεύσεις με τους τεχνοκράτες των θεσμών η κυβέρνηση υποχώρησε στη μεθόριο των κόκκινων γραμμών της, παρουσιάζοντας μια εφικτή και βιώσιμη πρόταση.

Σαν να μην τρέχει τίποτα, λες και δεν μεσολάβησαν τεσσάρων μηνών παζαρέματα, ο φιλέλληνας Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ αξίωσε τα ασημικά της γιαγιάς, για τον απλούστατο λόγο ότι η εγγονή έχει μείνει τελείως στον άσο εξαιτίας της ειδεχθούς πολιτικής του. «Μου ‘φαγες όλα τα δαχτυλίδια/ και κοιμάμαι τώρα,/ τώρα στα σανίδια», κατά πώς τραγουδούσε ο Μητσάκης το 1949.

Εξέφρασε ηχηρή διαφωνία ο πρωθυπουργός, καίτοι επιθυμεί την υπογραφή συμφωνίας. «Τα τιμαλφή δεν εκχωρούνται» διεμήνυσε και τώρα ο Λουξεμβούργιος δεν απαντά στο τηλέφωνο. Ευτυχώς που στο Μαξίμου έχουν πρόγραμμα με ελεύθερες υπεραστικές και διεθνείς κλήσεις, οπότε δεν τους κοστίζει να σηκώνουν το ακουστικό και να καλούν τη βελγική πρωτεύουσα.

Ιδιοφυής και προφητικός ο Χιώτης τα ‘λεγε απ’ το 1959: «Πάρε με στο τηλέφωνο/ λιγάκι να τα πούμε/ και δώσ’ μου ένα ραντεβού/ για να συναντηθούμε./ Πάρε με στο τηλέφωνο/ κι απ’ το γλυκό σου στόμα/ θέλω ν’ ακούσω να μου πεις/ πως μ’ αγαπάς ακόμα», αλλά τ’ αυτί των Φράγκων δεν ιδρώνει. Ως αυθεντικοί φραγκοφονιάδες, αποκλείεται να καλέσουν οι ίδιοι στον αιώνα τον άπαντα. Εδώ τσιγκουνεύονται τις αστικές συνδιαλέξεις, πόσω μάλλον του εξωτερικού.

Στα «Τραπεζάκια έξω» προείκαζε σχετικά κι ο Σαββόπουλος: «Στο τηλέφωνο σε παίρνω απ’ τη γωνία/ κι όλο βγαίνουν κάτι άσχετοι/ και η ώρα δεν περνά και η ώρα δεν περνά…/ Μας βαρούν κλαρίνα και τραβάμε ίσια/ σε ανηφοριές γνωστές με κυπαρίσσια…/ Μας βαράνε ντέφια, ή μήπως δεν σ’ αρέσει/ μα όταν λιώνεις, βιώνεις τρομερά τη σχέση…». Φοβούμαι δυστυχώς πως κάποιος έχει καρφώσει στους δανειστές τις διαφορές μεταξύ των παραδοσιακών μας μουσικών οργάνων για να στριμώξουν τον Τσίπρα, όστις διαβεβαίωνε προεκλογικά πως «θα παίζει το νταούλι και θα χορεύουν οι αγορές». Κάτι που με κλαρίνα, ντέφια και συναφή κλαπατσίμπανα προφανώς δεν ισχύει.