Το φθινόπωρο του 2014 επικοινώνησα με τον διευθυντή της «Εφ.Συν.» κ. Νικόλα Βουλέλη και του εξέφρασα την επιθυμία-πρόταση να γράφω κείμενα για την εφημερίδα. Εστειλα δείγματα γραφής, κάποια βιβλία μου, κι έτσι άρχισαν οι δημοσιεύσεις τον Νοέμβριο του 2014. Αραιά στην αρχή, συχνότερα τα τελευταία πέντε χρόνια. Τα κείμενα ήταν σαν ένωμα δημοσιογραφικού και λογοτεχνικού γραπτού, επιφυλλίδας και χρονογραφήματος. Ηταν -και είναι- σαν γράμματα που συνέλαβε η ματιά ενός κατοίκου της περιοχής του Βορειοανατολικού Αιγαίου, συνδέοντας γεγονότα και εικόνες, καθημερινές σκηνές και τοπική ιστορία. Η συνεργασία συνεχίστηκε με τον επόμενο διευθυντή της εφημερίδας, τον κ. Σωτήρη Μανιάτη. Αριστη είναι η συνεργασία και με τους/τις διορθωτές-τριες και επιμελητές του ενθέτου «Νησίδες».
Κύλησαν τα χρόνια, συμπληρώθηκαν δέκα χρόνια συνεχούς συνεργασίας και δημοσιεύσεων με πάνω από 300 κείμενα. Από αυτά επιλέχτηκαν 94 με διαχρονικά θέματα και ως μικρά πεζά αποτέλεσαν το βιβλίο «Γράμματα απ’ το Αιγαίο», το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Εύμαρος». Εφήμερα θέματα, ανθρώπινες σχέσεις, αγροτικές ασχολίες, ο κόπος των ανθρώπων, σκηνές των δρόμων, των καφενείων, μουσικές στα κάστρα Μυτιλήνης και Μολύβου και σ’ άλλους χώρους· ο ελαιώνας της Γέρας, οι παραθεριστές του καλοκαιριού, οι προσκυνητές στις Παναγιές του νησιού, η Επάνω Σκάλα της Μυτιλήνης με το κάστρο της, αλλά κι η πατρογονική Αιολική Γη έγιναν θέματα, μικρά πεζά κείμενα.
Γράφει στον πρόλογο ο Ν. Βουλέλης: «Η γραφή του είναι απλή, καθόλου επιτηδευμένη, σαν χαμηλόφωνη ομιλία. Δεν παίζει με τις λέξεις, δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει. Με μια αφορμή και με σύντομες, λιτές προτάσεις αναδεικνύονται γνήσιο αίσθημα και βαθιά νοήματα. […] Ο συγγραφέας είναι τόσο ριζωμένος στη γη του που νομίζεις ότι οι μήνες και οι εποχές χαράζουν περιοδικά το σώμα του, αναδύονται μέσα από τον ψυχισμό του. […] Δεν διαλέγει εύπεπτα θέματα. Αναμετριέται συνεχώς με το παρελθόν, αλλά και με τα μεγάλα ή τα καθημερινά που συμβαίνουν μπροστά του. Παλεύει να τα ξεδιαλύνει. Ο μπούσουλάς του, όμως, είναι σταθερός: δείχνει πάντα τις πανανθρώπινες αξίες».
Τα κείμενα γράφτηκαν στο όριο Ανατολής-Δύσης· τα περισσότερα στη Λέσβο. Στη θαλπωρή και στην αυλή του σπιτιού, σε καφενεία και ταβέρνες, σε αμμουδιές, κάτω από αρμυρίκια και σκίνα, σε βάρκες, σε παλιά αγροτόσπιτα και στη σκιά αιωνόβιων ελιών, κάποια ταξιδεύοντας πάνω σε πλοία. Τα κείμενα πληκτρολογήθηκαν σε υπολογιστή, γράφτηκαν σε χαρτιά κάθε είδους, ακόμα και σε τραπεζομάντιλα ταβερνείων, κι από κει στάλθηκαν για δημοσίευση στην εφημερίδα, σαν γράμματα παλαιάς εποχής.
