Νίξον ανομήματα μη μόναν όψιν…

Το ομολογώ, καλοί μου αναγνώστες: είμαι μια διχασμένη προσωπικότητα. Από τη μια, γουστάρω τρελά όλο αυτό που γίνεται στην Αμερική με τον Τραμπ σε ρόλο Νίξον και ειλικρινά πολύ θα το χαρώ αν ο εν λόγω απίθανος όσο και επικίνδυνος τύπος με το πορτοκαλί τσουλούφι πάει πρόωρα σπίτι του, προτού προλάβει να μας στείλει όλους αδιάβαστους ή σούμπιτους στα καταφύγια.

Από την άλλη, όμως, μου φαίνεται απίστευτο ότι ο λόγος που ο… «μπαχαλάκιας» μεν, αλλά πάντως εκλεγμένος καθαρά -και κόντρα στα προγνωστικά και το σύστημα, που ψήφιζε μονοκούκι Χίλαρι- Αμερικανός πρόεδρος κινδυνεύει με παραπομπή, όχι επειδή τα έχει κάνει θάλασσα διεθνώς, ανοίγοντας συνεχώς νέα μέτωπα με εχθρούς και φίλους και έχει μπολιάσει την αμερικανική κοινωνία με ακόμη περισσότερο ταξικό και φυλετικό μίσος, σεξισμό και ρατσισμό, αλλά επειδή δήθεν τον βοήθησαν να βγει οι… κακοί Ρώσοι και επειδή πλήρωσε πανάκριβα (από την τσέπη του, όπως ισχυρίζεται) τη σιωπή μιας «βίζιτας» – πορνοστάρ με τεράστια ψεύτικα βυζιά! Ω καιροί, ώ ήθη…

Αλλά εδώ που τα λέμε, μήπως και ο ίδιος ο «Tricky Dick» Νίξον, ο πρόεδρος που βομβάρδισε παράνομα ολόκληρες χώρες (Λάος, Καμπότζη) χωρίς καν να τους κηρύξει τον πόλεμο, σκοτώνοντας εκατομμύρια, δεν καθαιρέθηκε τελικά εξαιτίας μιας… διάρρηξης και μάλιστα μετά τη θριαμβευτική επανεκλογή του, το 1972;

Αμα είναι να καθαιρέσεις έναν πρόεδρο, και μάλιστα όχι οποιονδήποτε πρόεδρο, αλλά τον ντε φάκτο ισχυρότερο πολιτικό ηγέτη στον πλανήτη, κάν’ το τουλάχιστον για τα πραγματικά του ανομήματα και όχι για, εν πολλοίς, κατασκευασμένες κατηγορίες της πλάκας, που μοιάζουν πιο αστείες και από τον αξέχαστο λεκέ στο γαλάζιο φόρεμα της Μόνικας Λιουίνσκι! Που μπορεί να μην είχε τα πλαστικά «προσόντα» της Στόρμι Ντάνιελς, αλλά, ως ασκούμενη γραμματέας του Μπιλ, μια χαρά το πήγαινε το γραμμα – και τζάμπα…

Να σας πω, λοιπόν, εγώ έναν λόγο, καθαρά εσωτερικό και αμερικάνικο, για τον οποίο αξίζει κανείς να ξαποστείλει τον πλανητάρχη πίσω στο χλιδάτο νεοϋορκέζικο Trump Tower, μαζί με τη Μελάνια. Από την περασμένη Τρίτη, δεκάδες χιλιάδες κρατούμενοι στις αμερικανικές ομοσπονδιακές και πολιτειακές φυλακές ξεκίνησαν συντονισμένα απεργία διαρκείας, που θα κρατήσει 19 ημέρες και θα συνοδευτεί από καθιστικές διαμαρτυρίες και άρνηση σίτισης, διαμαρτυρόμενοι όχι μόνο για τις άθλιες συνθήκες κράτησης (υπερπληθυσμός, κακό φαγητό, συμμορίες κ.ά.), αλλά κυρίως για το καθεστώς καταναγκαστικής εργασίας – μοντέρνας δουλείας που συνοδεύει τις ποινές τους.

Οταν μιλούν για σκλαβιά, οι φυλακισμένοι δεν υπερβάλλουν καθόλου: ως γνωστόν, οι Αμερικανοί κρατούμενοι υποχρεώνονται από το (σε μεγάλο βαθμό ιδιωτικοποιημένο) σωφρονιστικό σύστημα να δουλεύουν σαν δούλοι σε μεγάλα δημόσια έργα ή στην παραγωγή προϊόντων, όντως στην ουσία υπενοικιασμένοι σε εξωτερικούς υπεργολάβους, με «ωρομίσθιο» που ξεκινά από τα 20 σεντ και σπανίως φτάνει το ένα δολάριο!

Μιλάμε για το φτηνότερο εργατικό δυναμικό στην ιστορία… Και, όπως καταγγέλλουν οι οργανωτές της απεργίας, αν κάποιος αρνηθεί να δουλέψει στα κάτεργα της σύγχρονης μοντέρνας δουλείας, μπαίνει σε καθεστώς πλήρους απομόνωσης: 23 ώρες τη μέρα μόνος σ’ ένα κελί, αποκλεισμένος από τους άλλους «ενοίκους» και χωρίς χρήματα για να πληρώσει τις (επίσης ιδιωτικοποιημένες σε πολλές φυλακές) υπηρεσίες, όπως π.χ. τα τηλεφωνήματα στην οικογένειά του. Ζητάνε, λοιπόν, να έχουν επιλογή, αν θέλουν να δουλέψουν ή όχι, και, αν ναι, να πληρώνονται τουλάχιστον τον βασικό μισθό, που στις περισσότερες πολιτείες κυμαίνεται μεταξύ 10 και 15 δολαρίων την ώρα.

Η ημερομηνία έναρξης -21 Αυγούστου-, αλλά και η διάρκεια της απεργίας, που «απλώνεται» σε τουλάχιστον 17 πολιτείες, δεν επελέγη τυχαία. Στις 21/8 του 1971, οι δεσμοφύλακες της φυλακής Σαν Κουέντιν στην Καλιφόρνια δολοφόνησαν τον έγκλειστο «Μαύρο Πάνθηρα» Τζορτζ Τζάκσον, πυροδοτώντας μια σειρά εξεγέρσεων που κορυφώθηκαν, 19 μέρες αργότερα, με τη μεγάλη ανταρσία και το μακελειό στη φυλακή Αττικα, στη Νέα Υόρκη.

Οσο για το πόσοι συμμετέχουν στην ιστορική αυτή απεργία, κανείς δεν το ξέρει -οι πληροφορίες βγαίνουν στον έξω κόσμο με το σταγονόμετρο. Ξέρουμε όμως ότι οι ΗΠΑ έχουν τον μεγαλύτερο πληθυσμό κρατουμένων στον πλανήτη, με πάνω από 2,3 εκατομμύρια έγκλειστους: κοινώς, από κάθε χιλιάδα Αμερικανών πολιτών, οι 72 είναι στη «στενή» -και δουλεύουν κυριολεκτικά σαν τους μαύρους σκλάβους τού όχι και τόσο μακρινού παρελθόντος. Αλλωστε, οι περισσότεροι είναι έτσι κι αλλιώς απόγονοι σκλάβων: ενώ το ποσοστό των Αφροαμερικανών στον συνολικό πληθυσμό των ΗΠΑ δεν ξεπερνά το 13%, στις φυλακές αγγίζει το… 37%!

Κράτησα το καλύτερο για το τέλος: στην απεργία από εργασία και φαγητό θα συμμετάσχουν, σύμφωνα με τους δικηγόρους τους, περισσότεροι από 200 κρατούμενοι μετανάστες, ανάμεσα τους και πολλοί γονείς που έχουν διαχωριστεί βίαια από τα παιδιά τους στα σύνορα, οι οποίοι έχουν συλληφθεί από την περιώνυμη υπηρεσία Immigration and Customs Enforcement (ICE), τη γνωστή τραμπική υπηρεσία «μηδενικής ανοχής».

Παρά τις δικαστικές αποφάσεις που διατάζουν το αμερικανικό κράτος να προχωρήσει άμεσα στην επανένωση των οικογενειών και την παναμερικανική και παγκόσμια κατακραυγή, περισσότερα από 560 ανήλικα παιδιά παραμένουν κρατούμενα μακριά από τους γονείς τους, οι οποίοι είτε έχουν απελαθεί χωρίς αυτά είτε δουλεύουν αναγκαστικά σαν σκλάβοι σε κάποιο «ίδρυμα» στην άλλη άκρη της χώρας, για ένα δολάριο την ημέρα!

Αυτός, μάλιστα, είναι λόγος όχι μόνο για παραπομπή και καθαίρεση, αλλά και κούρεμα με τη ψιλή, διαπόμπευση με πίσσα και πούπουλα και συνοπτική απέλαση στο Μεξικό…