Τα… τρις εξαμαρτείν και η βαριά λυπητερή της ανθρωπότητας

Από το προηγούμενο «ΔΡΟΜΟ-λόγιο» έγραφα ότι η «ειρηνευτική συμφωνία» ΗΠΑ – Ιράν παραείναι καλή για να είναι αληθινή – και όντως, πριν αλέκτορα φωνήσαι τρις, τα συνεταιράκια του τρόμου σε Ουάσινγκτον και Τελ Αβίβ ξεκίνησαν την υπονόμευσή της. Με τον χιλμπίλι Αμερικανό αντιπρόεδρο Τζέι Ντι Βανς να αναβάλλει αιφνιδίως το ταξίδι του στην Ελβετία για την έναρξη των προγραμματισμένων συνομιλιών για το τελικό ντιλ, προφασιζόμενος «τεχνικούς λόγους», και το σιωνιστικό κράτος-δολοφόνο να αψηφά και πάλι τις δήθεν «εντολές» Τραμπ και να βομβαρδίζει ξανά τον μαρτυρικό νότιο Λίβανο, σκοτώνοντας 18 ακόμα ανθρώπους – ενώ ο φασίστας «σύμμαχός μας» υπουργός Μπεν-Γκβιρ δηλώνει πως «όλος ο Λίβανος πρέπει να καεί»….

Καθώς γράφω λοιπόν αυτές τις γραμμές, τα πάντα είναι στον αέρα – και η εκεχειρία, και ο έλεγχος του πυρηνικού προγράμματος, και η άρση των κυρώσεων, και πρώτιστα το πολυπόθητο για όλους άνοιγμα των Στενών. Και βέβαια οι δηλώσεις Τραμπ ότι το πετρέλαιο του Κόλπου θα αρχίσει να ρέει «αμέσως» προς τις παγκόσμιες αγορές αποδείχτηκαν –τι άλλο– μια ακόμα μπαλαφάρα του Γυμνού Αυτοκράτορα, που μάταια προσπαθεί να κρύψει την ντροπή της ιμπεριαλιστικής ήττας του με το ειρηνευτικό… φύλλο συκής. Οι ειδικοί λένε πως η ομαλοποίηση των ροών (και των ασφαλίστρων…) θα πάρει μήνες.

Η Αμερική έχασε τον πόλεμο που ανοήτως άρχισε – κι όποιος δεν το πιστεύει, ας πάει να διαβάσει το προχτεσινό κύριο άρθρο των New York Times, που επεξηγεί επακριβώς (έστω και με μερικούς μήνες καθυστέρηση) τα γιατί και τα πώς. Και ο ιρανικός λαός, με τη γενναιότητα και την αντοχή του στην επίθεση της υπερδύναμης και του ισραηλινού μαντρόσκυλού της, πέτυχε μια περιφανή τακτική νίκη, που έδειξε σε όλους –και κυρίως στους υποτελείς και γονατισμένους Αραβες– τα όρια της αμερικανικής και ισραηλινής πολεμικής ισχύος, κι έτσι αλλάζει άρδην τις ισορροπίες ισχύος σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή.

Ομως ας μη γελιόμαστε: ο πόλεμος δεν έχει τελειώσει. Ακόμα κι αν τηρηθεί το μνημόνιο, προσύμφωνο, πείτε το όπως θέλετε, που χλομό το βλέπω, οι σιωνιστές και οι νεοσυντηρητικοί που ήδη λυσσομανούν εναντίον του δεν πρόκειται να το βάλουν κάτω, τώρα που το τζίνι βγήκε από το λυχνάρι. Και, δυστυχώς, την εξοντωτική λυπητερή των τρισεκατομμυρίων δολαρίων γι’ αυτές τις κοσμοϊστορικές αλλαγές την πληρώνει, και θα την πληρώνει για πολλά χρόνια ακόμη ολόκληρη η ανθρωπότητα στις αντλίες καυσίμων, τα αεροπορικά και ακτοπλοϊκά εισιτήρια και –λόγω λιπασμάτων– στα ταμεία των σουπερμάρκετ. Οπως συμβαίνει πάντα, αυτοί που πρώτοι πληρώνουν ήδη την αφροσύνη του ηγεμόνα με ακόμα περισσότερη πείνα, ανέχεια και αναγκαστική μετανάστευση είναι οι φτωχότεροι λαοί της Ασίας και της Αφρικής – οι αυριανοί «λαθροεισβολείς» της λυσσασμένης ευρωπαϊκής Ακροδεξιάς.

Οι μόνοι που σίγουρα κερδίζουν είναι οι συνήθεις ύποπτοι, δηλαδή οι πολεμικές βιομηχανίες και οι μεγάλες πετρελαϊκές εταιρείες των ΗΠΑ, που τώρα θα κληθούν να καλύψουν –με αυξημένες τιμές– τα μισοάδεια «στρατηγικά αποθέματα»: άλλωστε ο ίδιος ο Τραμπ παραδέχτηκε ότι ο κύριος λόγος που υπέγραψε το ταπεινωτικό γι’ αυτόν χαρτί, ήταν η προειδοποίηση των φίλων του «πετρελαιάδων» πως τα στρατηγικά ρεζερβουάρ της Αμερικής, που ξοδεύτηκαν για να φρενάρουν την εκτόξευση των τιμών, θα στέγνωναν το πολύ σε λίγες εβδομάδες. Και, βέβαια, αν πιστέψουμε τα δημοσιεύματα, κερδισμένοι είναι και οι «σορτάκηδες» φίλοι και συγγενείς του «πορτοκαλί πλανητάρχη», που κερδοσκοπούν ποντάροντας δισεκατομμύρια δολάρια στα σκαμπανεβάσματα του πετρελαίου, λίγα λεπτά πριν από τις διάφορες αντιφατικές εξαγγελίες του Τραμπ και των αυλικών του.

Αλλά ας είμαστε δίκαιοι. Ο Τραμπ μπορεί να μείνει στην Ιστορία σαν ο μοιραίος πρόεδρος που, έπειτα από σαράντα χρόνια άκαρπων προσπαθειών, πείστηκε από το Ισραήλ και τους Neocons να επιτεθεί απευθείας στο Ιράν, επιταχύνοντας έτσι την παρακμή της αμερικανικής αυτοκρατορίας: αλλά σε καμιά περίπτωση δεν ευθύνεται συνολικά για την τραγική σημερινή κατάσταση και τα συγκοινωνούντα δοχεία χάους και καταστροφής. Δεν ήταν ο Τραμπ που εισέβαλε δυο φορές στο Ιράκ μέσα σε 12 χρόνια, ήταν ο πατέρας και ο γιος Μπους και οι αρχιτέκτονες του «Αξονα του Κακού» και του «Project for a New American Century», οι Τσένι, Ράμσφελντ και ΣΙΑ. Δεν ήταν ο Τραμπ που βομβάρδισε τη Γιουγκοσλαβία και επέκτεινε το ΝΑΤΟ στα ρωσικά σύνορα, ήταν ο «καλός» Κλίντον. Και ποιος έβαλε φωτιά και κατέκαψε τη Λιβύη, ποιος όπλισε και νομιμοποίησε τους ισλαμιστές της αλ-Κάιντα/αλ-Νούσρα που σήμερα κυβερνάνε την άμοιρη Συρία; Ο νομπελίστας Ειρήνης Ομπάμα, με τον μετέπειτα πρόεδρο Μπάιντεν και την παραλίγο πρόεδρο Χίλαρι Κλίντον.

Ο ίδιος Ομπάμα που, στο καπάκι, ανέτρεψε με αιματηρό πραξικόπημα την εκλεγμένη κυβέρνηση της Ουκρανίας και στήριξε την αντιρωσική εκστρατεία των νεοναζί στο Ντονμπάς, ξεκινώντας τον σημερινό αδελφοκτόνο πόλεμο χωρίς ορατό τέλος. Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι τα πρόσωπα, που έρχονται και φεύγουν, είναι η αυτοκρατορία και οι ανθρωποφάγοι, αυτοαναπαραγόμενοι αρπακτικοί μηχανισμοί της. Ποια θα είναι άραγε η επόμενη χώρα που θα ριχτεί στα θηρία για να ξεπλύνει την αυτοκρατορική ξεφτίλα του Ορμούζ – η μισοπεθαμένη Κούβα;