Πριν από λίγες εβδομάδες συμπαρουσίασα το συλλογικό βιβλίο «Προς τον Γ΄ Παγκόσμιο;» των Δημήτρη Καλτσώνη, Λεωνίδα Βατικιώτη, Ηρακλή Οικονόμου και Νίκου Στραβελάκη. Οι άνθρωποι είναι επιστήμονες, και σωστά έβαλαν στον τίτλο το ερωτηματικό.
Εγώ, πάλι, είμαι διεθνατζής –μεροδούλι μεροφάι γράφω για πολέμους, καταστροφές και πραξικοπήματα από το 1991 που ξεκίνησα, τη νύχτα που οι Αμερικανοί πρωτοέκαψαν τη Βαγδάτη με τους ίδιους πυραύλους Τόμαχοκ που σήμερα χτυπάνε το Ιράν– οπότε δεν έχω τέτοιες απορίες. Ο Γ΄ Παγκόσμιος είναι σε εξέλιξη, και εμείς συμμετέχουμε ως εμπόλεμοι, και μάλιστα με τη λάθος πλευρά. Το μόνο ερώτημα για μένα είναι αν και πώς θα μπει φρένο σε αυτή την ασταμάτητη μηχανή του θανάτου και κατά πόσο η ανθρωπότητα και ο πολιτισμός όπως τον γνωρίζουμε θα επιβιώσουν από την κούρσα προς τον όλεθρο.
Είπα λοιπόν ότι κατά την ταπεινή μου γνώμη, ο Παγκόσμιος κατά κάποιο τρόπο δεν τελείωσε ποτέ: απλά μετά τον Β΄ Παγκόσμιο οι μεγάλες δυνάμεις, λόγω πυρηνικών, δεν πολεμάνε απευθείας μεταξύ τους, αλλά «πηδάνε» από τη μια χώρα στην άλλη, καταστρέφοντας ολόκληρους λαούς, προκειμένου να περιορίσουν ή και να εξοντώσουν τους ανταγωνιστές τους. Από αυτή την άποψη και ο Β΄ Παγκόσμιος, που ήταν φυσική συνέχεια και μετεξέλιξη των άλυτων ζητημάτων του Α΄ Παγκόσμιου, συνεχίζεται έως σήμερα στο Ιράν, τη Συρία, την Ουκρανία και τόσα άλλα λιγότερο γνωστά ή προσώρας «παγωμένα» μέτωπα.
Για παράδειγμα, λέμε αυθαίρετα –ακολουθώντας το κυρίαρχο ευρωκεντρικό ιστορικό αφήγημα– ότι ο Α΄ Παγκόσμιος τελείωσε το 1918 με την παράδοση της Γερμανίας, αλλά αυτό δεν είναι αλήθεια: ο πόλεμος συνεχίστηκε με την εκστρατεία 14 κρατών –ανάμεσά τους και η Ελλάδα– στην Ουκρανία, με σκοπό τη συντριβή της Σοβιετικής Ενωσης, αλλά και την εκστρατεία στη Μικρά Ασία. Αντίστοιχα, ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος δεν αρχίζει απαραίτητα το 1939 – κάλλιστα μπορεί να αρχίζει το 1931 με την ιαπωνική εισβολή στην Κίνα ή το 1936 στην Ισπανία, το μεγάλο πεδίο δοκιμών για τους μετέπειτα εμπολέμους. Ούτε τελειώνει το 1945 – ο ελληνικός Εμφύλιος μπορεί αίφνης να ιδωθεί σαν συνέχεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου ή σαν η πρώτη μάχη του λεγόμενου Ψυχρού. Το ίδιο ισχύει και για τον κινεζικό Εμφύλιο, τον Πόλεμο της Κορέας ή τον απελευθερωτικό αγώνα σε Ινδοκίνα/Βιετνάμ και τόσα άλλα μέτωπα που ακολούθησαν.
Το μόνο που αλλάζει από το 1945 και μετά είναι η ρήξη της στιγμιαίας λυκοσυμμαχίας μεταξύ δυτικών δυνάμεων και ΕΣΣΔ/Ρωσικής Αυτοκρατορίας και η επαναφορά στις… εργοστασιακές ρυθμίσεις του Μεγάλου Παιχνιδιού, που με εκρήξεις και υφέσεις κρατά εδώ και αρκετούς αιώνες και έχει κατά καιρούς πυρπολήσει το μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη. Και μετά το 1991, με την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, είχαμε την Αμερικανική Μονοκρατορική Παρένθεση με τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, τους δυο πολέμους στο Ιράκ, την τραγωδία του Αφγανιστάν και γενικότερα τη συστηματική καταστροφή ενός ολόκληρου προγραμμένου «Αξονα του Κακού» ανυπάκουων κρατών, με εκατομμύρια νεκρούς και τεράστια προσφυγικά κύματα. Τόσοι και τόσοι πόλεμοι, είτε απευθείας (εισβολές) είτε εθνο-θρησκευτικές και πολιτικές εξεγέρσεις – εμφύλιοι «δι’ αντιπροσώπων», όπου όλως τυχαίως οι «αντιπρόσωποι» είναι σχεδόν πάντα οι ίδιες μεγάλες δυνάμεις, που προσπαθούν η μία να εκτοπίσει την άλλη από εδάφη, πόρους, αγορές και ζώνες επιρροής. Και δεν είναι μόνο οι πόλεμοι – είναι και τα αμέτρητα «υποβοηθούμενα» πραξικοπήματα, τα εμπάργκο, οι «πολύχρωμες» επαναστάσεις…
«Οταν ακούς “τάξη”, ανθρώπινο κρέας μυρίζει», έγραφε ο Ελύτης στη «Μαρία Νεφέλη». Ε λοιπόν, σήμερα ζούμε τη Νέα Τάξη – το Novus Ordo Seclorum που εμφανίζεται στην πίσω όψη της Μεγάλης Σφραγίδας των Ηνωμένων Πολιτειών και υιοθετήθηκε το 1782, συμβολίζοντας, δήθεν, μια νέα εποχή δημοκρατίας και ανεξαρτησίας. Των ΗΠΑ που σήμερα γιορτάζουν τα 250 χρόνια δημοκρατίας και ανεξαρτησίας αγκαλιά με αμέτρητους δικτάτορες και τυράννους, βομβαρδίζοντας το Ιράν για να κλέψουν το πετρέλαιό του και να τσακίσουν την Αντίσταση σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή, παρατείνοντας τον αδελφοκτόνο πόλεμο που οι ίδιες υπέθαλψαν στην Ουκρανία για να ματώσουν τη Ρωσία, εκβιάζοντας τους Ευρωπαίους «συμμάχους»/υποτακτικούς τους να επενδύσουν ακόμα περισσότερα χρήματα σε αμερικανικά όπλα, στραγγαλίζοντας σαδιστικά τη Βενεζουέλα και την Κούβα, και βέβαια επεκτείνοντας συνεχώς το δίκτυο των 800 και πλέον στρατιωτικών βάσεων, μέσω του οποίου ελέγχουν ολόκληρο τον πλανήτη…
Ομως όλα αυτά τα χρόνια της ανεξέλεγκτης επέκτασης του αμερικανικού ιμπέριουμ, έμαθα κάτι: η αυτοκρατορική Υβρη οδηγεί στην Ατη, το θόλωμα του νου και την απώλεια κρίσης, που οδηγούν σε διαδοχικά λάθη και πληρώνονται με τη Νέμεση και την Τίση, δηλαδή την αποκατάσταση της ηθικής τάξης και την τελική τιμωρία – την εκδίκηση των θεών που φέρνει τη συντριβή του υβριστή, επαναφέροντάς τον στην ανθρώπινή του διάσταση. Σε θεούς δεν πιστεύω, αλλά πιστεύω ακόμη στους λαούς και τους απλούς, καθημερινούς, εργαζόμενους ανθρώπους που τους απαρτίζουν: και είμαι βέβαιος ότι πρόεδροι όπως ο Μπάιντεν και τώρα ο Τραμπ, με τα ανεπίτρεπτα στρατηγικά τους λάθη στην Ουκρανία, τη Γάζα και τώρα στο Ιράν, αποτελούν την προσωποποίηση της Ατης και επισπεύδουν την έλευση της Νέμεσης και το αναπόφευκτο, συντριπτικό χτύπημα της Τίσης.
