ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ Βασιλική Παπαντωνοπούλου
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Δευτέρα 6 Ιουλίου 2015. Η ειδησεογραφία στην Ελλάδα καταπιάνεται σχεδόν αποκλειστικά γύρω από το δημοψήφισμα για το Μνημόνιο που είχε διεξαχθεί 24 ώρες νωρίτερα και, κατά δεύτερο λόγο, με τον καύσωνα. Εκτός από τους ανθρώπους της Ελληνικής Ομοσπονδίας (ΕΠΟ) που το διοργάνωνε, κανείς δεν ασχολείται με ένα τουρνουά εθνικών ομάδων, το Euro U19, που ξεκινούσε εκείνη την ημέρα σε Κατερίνη, Βέροια και Λάρισα. Ανάμεσα στις οκτώ συμμετέχουσες ομάδες, και η Ισπανία. Τα ηνία της είχαν περάσει δύο χρόνια νωρίτερα στον Λουίς ντε λα Φουέντε. Ο γεννημένος στη Ριόχα προπονητής είχε διαβάσει σε αθλητική εφημερίδα την αγγελία της Ισπανικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας που αναζητούσε εκλέκτορα για τις νεανικές κατηγορίες. Στα 54 χρόνια του τότε, ήταν άνεργος περισσότερο από ένα έτος και το τηλέφωνο δεν χτυπούσε για προτάσεις…

Την Πρωτομαγιά του 2013, υπέγραψε τρίμηνο συμβόλαιο για να οδηγήσει την U19 στην τελική φάση του Ευρωπαϊκού, στη Λιθουανία. Μια αποστολή-εξπρές που θα χρησίμευε ως πρόβα. Τρεις μήνες αργότερα, η ομάδα του έφτασε στα ημιτελικά, όπου αποκλείστηκε στην παράταση από τη Γαλλία των Αντριέν Ραμπιό και Αϊμερίκ Λαπόρτ – ενός παίκτη με διπλή υπηκοότητα που οκτώ χρόνια αργότερα θα επέλεγε την ομάδα Ανδρών της Ισπανίας…

Εκείνο το πρώτο τουρνουά του 2013, όπως και ο αποκλεισμός από τη Γερμανία των Λιρόι Σανέ και Γιόσουα Κίμιχ στα τελικά του 2014, ήταν μάθημα για τον Ντε λα Φουέντε: «Βλέπαμε ότι διαθέταμε καλό σύνολο, όμως απέναντί μας βρίσκονταν μελλοντικά αστέρια. Εκεί κατάλαβα τη δυσκολία του ποδοσφαίρου σε επίπεδο εθνικών ομάδων».

Στην Ελλάδα θα ξεκινούσε η νικηφόρα πορεία του. Με τερματοφύλακα τον Ουνάι Σιμόν και τους «δίδυμους» Ρόδρι και Μικέλ Μερίνο (αμφότεροι γεννημένοι στις 22 Ιουνίου 1996) κατέκτησε το Euro U19 στις 19 Ιουλίου 2015 στην Κατερίνη. Ποιος να τους το ’λεγε ότι ακριβώς την ίδια ημερομηνία, έντεκα χρόνια αργότερα στην άλλη άκρη της Γης, θα στέφονταν παγκόσμιοι πρωταθλητές…

Το 2019, ο Ντε λα Φουέντε ως εκλέκτορας των Ελπίδων (U21) της Ισπανίας κατέκτησε το Ευρωπαϊκό της Ιταλίας. Πάντα με τους Σιμόν και Μερίνο, αλλά χωρίς τον Ρόδρι που του είχε ζητήσει να τον εξαιρέσει καθώς μόλις είχε μετακομίσει στη Μάντσεστερ Σίτι… Στην παρέα προστέθηκαν οι Φαμπιάν Ρουίθ, Ντάνι Ολμο και Μικέλ Ογιαρθάμπαλ.

Το 2021, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο, η Ισπανία πανηγυρίζει το αργυρό μετάλλιο και το ρόστερ μετράει επιπλέον τους Ερικ Γαρθία, Μαρκ Κουκουρέγια, Πέδρι και Μαρτίν Θουμπιμέντι. Από τουρνουά σε τουρνουά, ο Ντε λα Φουέντε διατηρούσε τους παίκτες που γνώριζε από μικρά παιδιά και πρόσθετε νέα ταλέντα. Ως αποτέλεσμα, η ομάδα του λειτουργεί με συνοχή και αυτοματισμούς.

Τον Δεκέμβριο του 2022, μετά τον αποκλεισμό της Ισπανίας στη φάση των «16» του Παγκόσμιου Κυπέλλου του Κατάρ από το Μαρόκο στα πέναλτι, η ομοσπονδία ορίζει τον Ντε λα Φουέντε διάδοχο του Λουίς Ενρίκε. Πολλά φρύδια ανασηκώθηκαν. Πέρα από τη δουλειά του στα νεανικά εθνικά κλιμάκια, ο πρώην αριστερός μπακ της Μπιλμπάο δεν είχε κάποια επιτυχία σε συλλογικό επίπεδο. Η μοναδική του εμπειρία ήταν 11 αγώνες στην 3η κατηγορία Ισπανίας στο τιμόνι της Αλαβές… Η ομοσπονδία κατηγορήθηκε για έλλειψη φιλοδοξίας.

Τριάμισι χρόνια αργότερα, η δουλειά του Ντε λα Φουέντε μιλάει από μόνη της. Μετράει ένα Παγκόσμιο Κύπελλο (2026), τον ευρωπαϊκό τίτλο (2024) και ένα Nations League (2023). Και οι παρατηρητές τού αποδίδουν μεγαλύτερο ρόλο στους θριάμβους από αυτόν που ο ίδιος αποδέχεται με τη δεδομένη σεμνότητά του.

Η πατρική και ταυτόχρονα φιλική φιγούρα του λειτουργεί καθησυχαστικά στους παίκτες, που τον εμπιστεύονται απόλυτα. Ξέρουν ότι ακόμα και οι δύσκολες αποφάσεις είναι δικαιολογημένες. Οπως το ότι δεν κάλεσε στο Μουντιάλ τους Μοράτα και Καρβαχάλ, αρχηγό και υπαρχηγό στο Euro 2024. Επίσης τράβηξε στον πάγκο τους Πέδρι, Γιορέντε και Νίκο Ουίλιαμς και τους χρησιμοποιούσε ως αλλαγή, έχοντας πιο φορμαρισμένους παίκτες στη θέση τους. Και, βάσει της εξέλιξης των αγώνων, έπεσε μέσα σε όλες τις τακτικές επεμβάσεις του, όπως αποδεικνύουν τα γκολ του Μικέλ Μερίνο και το χρυσό τέρμα του Φεράν Τόρες στον τελικό – αμφότεροι, αναπληρωματικοί…

Το μεγαλύτερο επίτευγμά του όμως είναι ότι η Ισπανία αναδείχθηκε παγκόσμια πρωταθλήτρια χωρίς να στηριχθεί στην επιτυχημένη συνταγή του Euro 2024. Οι τότε πρωταγωνιστές Νίκο Ουίλιαμς, Πέδρι και Γιαμάλ -λόγω τραυματισμών και ντεφορμαρίσματος- δεν έπαιξαν τον ίδιο ρόλο στα γήπεδα της Αμερικής. Ομως η ομάδα δεν επηρεάστηκε, ούτε το αγωνιστικό της στιλ. Και αυτό πιστώνεται σε αυτόν τον ήρεμο άνθρωπο που περίμενε με υπομονή την ευκαιρία του.

Γιατί τον επιλέξαμε

Λόγω της αθόρυβης παρουσίας του στο παγκόσμιο ποδοσφαιρικό star system και της ουσιαστικής δουλειάς του.

Σκίτσο: Πέτρος Ζερβός