Θυσιαστήριο

Ποιός μπορεί να σταθεί σε εκείνες τις
πέτρες
Όπου γεύση χαλκού έχει το στήθος
Και βήματα δεν κατοικούν
Παρά μόνο τώρα σιωπές
Κραυγές και στερνές αγκαλιές

Αχνύμενο το Νούσεϊρατ
Ποτίζει το Μπέιτ Χανούν
Ανθίζει στις άσβεστες κάννες
Σιδερένιων χειλιών
Σε μια λωρίδα γης
Των θνητών ο ανθός ανασαίνει

Ποιός μπορεί να αρνηθεί σε εκείνα τα
μάτια
Όταν βρίσκει το παιχνίδι της
Στα σοκάκια των καμένων ονείρων
Στις αιμάσσουσες, πικρές
Αρτηρίες της πόλης

Με κλειδί ερειπίου στην τσέπη
Υπόσχεση επιστροφής
Στις αυλές του θανάτου
Και των Κρανίων τον Τόπο
Στο ύστατο κρασί
Λαέ, λαμά, ξανά, σαβαχθανί

Ποιός μπορεί να κοινωνεί εκείνο το
πέπλο
Στοργικά την ομορφιά αγκαλιάζει
Σωπαίνει το Χαν Γιουνίς
Μικρή μου Νουρχάν
Στα δύο σου χρόνια, χλωμή