Γαλλογερμανική απόκλιση

Οταν την άνοιξη του 2003 Σρέντερ και Σιράκ σήκωναν τη σημαία της ευρωπαϊκής ανταρσίας κατά της εισβολής των ΗΠΑ στο Ιράκ είχε προηγηθεί η γαλλογερμανική σύγκλιση για εμβάθυνση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Σήμερα, παρά την αποφασιστική στροφή της Γερμανίας που απεδέχθη τελικά τη θέση της Γαλλίας για κοινό δανεισμό και μεταφορά πόρων, Παρίσι και Βερολίνο αποκλίνουν πλήρως ως προς τον χειρισμό της σύγκρουσης στη Λιβύη.

Η Γαλλία συγκρούεται με την Τουρκία στη Συρία, στην Ανατολική Μεσόγειο και στη Λιβύη και την ίδια στιγμή η Γερμανία προβάλλει ως ενδιάμεσος ανάμεσα στο Παρίσι, τη Μόσχα και την Αγκυρα.

Το Βερολίνο δεν έχει κανένα λόγο να στηρίξει τη Γαλλία να κατοχυρώσει ηγετικό περιφερειακό ρόλο στον Νότο της Ε.Ε.–ευρωζώνης και στη Μεσόγειο συνολικά, μια στάση που συμμερίζονται σε μεγάλο βαθμό τόσο η Ρώμη όσο και η Μαδρίτη.

Οταν το 2007 εξελέγη πρόεδρος της Γαλλίας ο Σαρκοζί πρότεινε την Ενωση για τη Μεσόγειο σε μια εμφανή προσπάθεια ενίσχυσης της προνομιακής θέσης της Γαλλίας στον Ευρωπαϊκό Νότο.

Τότε η Μέρκελ, με τη στήριξη της Ιταλίας και της Ισπανίας, επέβαλε τη συμμετοχή όλων των χωρών-μελών της Ε.Ε. στην Ενωση για τη Μεσόγειο που στην αρχική της μορφή προέβλεπε μόνον τη συμμετοχή των παράκτιων ευρωπαϊκών χωρών.

Η επιρροή στη Μεσόγειο είναι παλιά φιλοδοξία της Γαλλίας που διοίκησε την Αλγερία, την Τυνησία και το Μαρόκο και μετά το 1918 τη Συρία και τον Λίβανο.

Στο επίπεδο των συνολικών ευρωπαϊκών συσχετισμών και πιο συγκεκριμένα στις διμερείς γαλλογερμανικές ισορροπίες οι μεσογειακές βλέψεις της Γαλλίας προφανώς αποβλέπουν στην εξισορρόπηση της προνομιακής γεωπολιτικής επιρροής της Γερμανίας στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη.

Η απόκλιση Γαλλίας–Γερμανίας στη Λιβύη δείχνει, τουλάχιστον για το ορατό μέλλον, τα όρια της νέας δυναμικής του γαλλογερμανικού άξονα.

Η μοναξιά της Γαλλίας στη Μεσόγειο προκύπτει από την πολιτική κατευνασμού της Αγκυρας την οποία έχει υιοθετήσει το Βερολίνο.