H πρόκληση της Αγκυρας

Εντός και εκτός συνόρων των ΗΠΑ κυριαρχεί σε επικοινωνιακό επίπεδο μια δημόσια πλειοδοσία απαξίωσης του δεύτερου πολέμου μέσα σε έναν χρόνο εναντίον του Ιράν.

Μέχρι τώρα σαν μέτρο σύγκρισης είχε επιστρατευτεί το φιάσκο της αγγλογαλλικής εισβολής στο Σουέζ το 1956.

Χθες αναρτήθηκε ανάλυση στην έγκαιρη επιθεώρηση Foreign Policy στην οποία θεμελιώνεται η άποψη ότι η ήττα των ΗΠΑ στον πόλεμο με το Ιράν είναι πολύ πιο βαριά από την ασύντακτη φυγή από το Νότιο Βιετνάμ την άνοιξη του 1975.

Η απαξίωση της παρεμβατικής και αποτρεπτικής εμβέλειας των ΗΠΑ είναι τόσο έντονη και κυρίαρχη που προεξοφλεί έντονες αψιμαχίες μεταξύ της Ουάσινγκτον και των συμμάχων της στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ που θα πραγματοποιηθεί στις 7-9.7 στην Αγκυρα.

Ενα είναι βέβαιο, ότι οι 32 ηγέτες των χωρών-μελών του ΝΑΤΟ δεν μπορούν να παρακάμψουν και, πολύ περισσότερο, να προσπεράσουν την κρίση της διατλαντικής σχέσης.

Η σύνοδος κορυφής του ΝΑΤΟ συμπίπτει με την επέτειο για τα εκατό χρόνια από την εγκατάλειψη της διεκδίκησης της περιοχής της Μοσούλης από τον Κεμάλ, στο πλαίσιο της αναγνώρισης των ανατολικών συνόρων της Τουρκίας όπως τα όριζε η Συνθήκη της Λωζάννης το 1923.

Σήμερα, τα δωράκια τα οποία δεσμεύτηκε ο Τραμπ να δώσει στον Ερντογάν έχουν ως προαπαιτούμενο την επιστροφή των S-400 στη Ρωσία, μια έμπρακτη προσβολή σε μια υπερδύναμη.

Τι θα κάνει ο Τραμπ στην Αγκυρα;

Το ερώτημα δεν αφορά τη διπλωματική ρουτίνα, καθώς εν όψει της συνόδου θα είναι ήδη έτοιμα κοινά ανακοινωθέντα πολλαπλών ερμηνειών και παρερμηνειών.

Το ερώτημα είναι υπαρξιακής βαρύτητας: Κατά πόσον ο Τραμπ θα προχωρήσει στην πολιτική απονέκρωση του ΝΑΤΟ και με τις διμερείς διαβουλεύσεις με τους Ευρωπαίους να υποκαθιστούν την πολυμερή διαπραγμάτευση.

Ο Ιούλιος του 2026 μοιάζει να απέχει έτη φωτός από τον Ιανουάριο του 2025, όταν ο Τραμπ επέστρεφε στον Λευκό Οίκο και ζητούσε σαν πρόγευμα τη Γριλανδία και τον Καναδά.

Σήμερα πλανάται το ερώτημα αν οι ΗΠΑ θα μπορέσουν να κρατήσουν υπό την επιρροή τους τα κράτη του Κόλπου, αλλά και τις τέσσερις χώρες του Σουνιτικού Αξονα: την Τουρκία, την Αίγυπτο, τη Σαουδαραβία και το Πακιστάν.

Η σύνοδος κορυφής του ΝΑΤΟ είχε σχεδιαστεί ως ρωμαϊκός θρίαμβος και τελικά προβάλλει σαν εκ των υστέρων δικαίωση της πολιτικής Ομπάμα απέναντι στο Ιράν.

Στη σύγκρουση με το Ιράν ο Τραμπ έχασε την ψυχραιμία της Ρεαλπολιτίκ και φάνηκε να πιστεύει τη ρητορική του τύπου «απόψε θα εξαφανίσω έναν πολιτισμό ηλικίας 4.500 χρόνων»!

Επόμενος σταθμός Αγκυρα, με όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά!