Φωνάζει ο κλέφτης…

Το δίλημμα που θέτουν με ένταση ο Τσίπρας και η ΕΛΑΣ είναι πολύ καθαρό. Και πολύ πειστικό: Με τη διαφθορά ή με την εντιμότητα; Και δεν έχει προκύψει από τον επαγγελματισμό, ή τη σοφία, κάποιων επικοινωνιολόγων, αλλά από την αντίθεση που έχει καταγράψει η πεισματάρα πραγματικότητα στις συνειδήσεις της κοινής γνώμης. Από τη μια η ενδημική διαφθορά της κυβέρνησης. Οποια πέτρα κι αν σηκώσει κανείς, ξεπηδούν σκελετοί και σκάνδαλα, κι αυτό είναι πια κοινός τόπος για τη συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων. Κι από την άλλη, η εικόνα της διακυβέρνησης Τσίπρα, στην οποία καταλογίζονται πολλά, αλλά όχι ότι έβαλε το δάχτυλο στο μέλι. Ούτε ένα ευρώ… Κι αυτό επίσης έχει καταγραφεί στις συνειδήσεις εχθρών και φίλων της.

Αυτή η αντίφαση παράγει λοιπόν ένα από τα κυρίαρχα διλήμματα της εποχής και των εκλογών. Οσο τάβλι κι αν παίζει ο πρωθυπουργός με τον λαό και όσους τόμους επιτυχιών κι αν εκδώσουν, τους κυνηγάει ο τίτλος της παλιάς ελληνικής ταινίας: «Εξω οι κλέφτες!» Η Κοβέσι, οι Εξεταστικές, οι «Φραπέδες», οι απευθείας αναθέσεις, τα σόγια στις πολεοδομίες, οι συγγενείς που πλουτίζουν εν μια νυκτί, τα 600 εκατ. που χρωστάνε στις τράπεζες, τα ακίνητα που πολλαπλασιάζονται όπως στο θαύμα του Ιησού με τα ψάρια και τους άρτους. Τι να κάνει λοιπόν ο Μαρινάκης, όταν ο Τσίπρας τούς γυρίζει το μαχαίρι στην πληγή; Τι να πει και πώς να απαντήσει, όταν ανακριτές και εισαγγελείς τούς έχουν γίνει εφιάλτης και οι απόπειρες συγκάλυψης είναι αδύνατο να αποδώσουν;

Κάνει αυτό που θα έκανε κάθε ένοχος. Δεν ασχολείται καθόλου με τη διαφθορά όσων εκπροσωπεί. Γιατί ξέρει και αναγνωρίζει στην πράξη ότι θα ήταν άδικος κόπος να προσπαθήσει να αποδείξει ότι ο Μητσοτάκης δεν είναι –άπαγε της βλασφημίας– αρχιστράτηγος της διαφθοράς, ή ότι η διακυβέρνησή τους δεν είναι σίριαλ σκανδάλων, ή ότι δεν υπάρχουν –αλίμονο–χρηματισμός, λεφούσι στο Δημόσιο, παράνομος πλουτισμός και πάρτι ημετέρων και αρίστων. Κάτι τέτοιο θα ήταν ατελέσφορο, έως κωμικό. Ασχολείται, λοιπόν, με τη μακιαβελική συκοφαντία του «άλλου». Εκείνου που καταγγέλλει τη διαφθορά. Που επιμένει στην αντίστιξη διαφθοράς και εντιμότητας και που είναι στις σημερινές συνθήκες ο κύριος αντίπαλος του καθεστώτος που έχουν εγκαθιδρύσει.

Εξ ου και μας προέκυψε χτες άλλο ένα ανάγνωσμα του Μαρινάκη, δηλαδή του Μητσοτάκη, για τον Τσίπρα. Στον οποίο φορτώνει τον μισό ποινικό κώδικα, μπλέκει και τα γνωστά μπαγιάτικα για το 2015, τις τράπεζες και τα συμπαρομαρτούντα, για να οδηγήσει σε ένα συμπέρασμα. Οτι κι ο Τσίπας είναι «πήξε-δείξε». Σαν κι αυτούς, εννοεί. Κι αυτή η προσπάθεια να λερωθούν οι πάντες, από την Κοβέσι μέχρι τον Τσίπρα, είναι μια ακόμα απόδειξη, ίσως η πιο ελεεινή, για το πόσο χαμηλά έχει φτάσει η εξουσία και η προπαγάνδα της διαφθοράς. Εντάξει, εμείς δεν είμαστε τίμιοι, αλλά αυτό είναι φυσιολογικό, αφού κανένας δεν είναι. Εκείνο το παλιό, «Φωνάζει ο κλέφτης», δηλαδή, αλλά σε μια εκδοχή μητσοτάκειας αριστείας…