Νέος αργός θάνατος για τα θύματα της Marfin

Εξ αφορμής της τοποθέτησης της πλακέτας στη μνήμη των θυμάτων της Marfin, σκέφτομαι τι θα γίνει του χρόνου τέτοια μέρα στον ίδιο τόπο – πόσοι άραγε θα παραστούν. Ασφαλώς, όχι όσοι φέτος. Και τον μεθεπόμενο χρόνο ακόμη λιγότεροι, ώσπου, ύστερα από λίγα, ελάχιστα, χρόνια τα άμοιρα θύματα να ξεχαστούν (πάλι) εντελώς. Ενας ακόμη θάνατος για τα θύματα της Marfin – αργός και βασανιστικός και εξίσου εξευτελιστικός προς τον θάνατο που ήδη υπέστησαν.

Οχι βέβαια ότι δεν οφείλουμε να τιμάμε τη μνήμη τους καταδικάζοντας την τυφλή βία. Κάθε άλλο, μάλιστα. Απλώς, ας έβρισκαν οι αρμόδιοι έναν άλλο τρόπο να τιμήσουν τη μνήμη τους. Να εξιχνίαζαν το έγκλημα που διεπράχθη ορισμένως ή, έστω, να έδειχναν, με σεμνότητα και με ειλικρίνεια, ότι προσπαθούν να το ξεδιαλύνουν. Θα πεις: ανέφικτος στόχος! Ελα, όμως, που «στην αρετή, στην ηθική, στο θάρρος είναι καλύτερα», όπως λέει ο διαχρονικός Δον Κιχώτης, «να ξεπερνάς τους στόχους σου παρά να μείνεις πίσω τους».