Ο κύριος Γκιώνης (έτσι τον φωνάζαμε μια ζωή, «κύριε Γκιώνη», οπότε δεν μπορώ να το αλλάξω τώρα) είχε τρομερό χιούμορ. Και ήταν πανέξυπνος. Και ήξερε να δίνει διφορούμενες απαντήσεις ώστε να μπερδεύει τον απέναντί του. Μας έλεγε λοιπόν για μια προβολή ταινίας που είχε πάει, μια πρεμιέρα στην οποία ήταν παρούσα και η σκηνοθέτις. Η ταινία ήταν μάπα, χώρια ότι η διάρκειά της πλησίασε τις τρεις ώρες. Φρίκαρε ο κύριος Γκιώνης. Ελα όμως που τους περίμενε στην έξοδο η δημιουργός για να ρωτήσει τη γνώμη τους. «Πώς σου φάνηκε;» του λέει. Χωρίς να σαστίσει, σαν έτοιμος από καιρό, της απάντησε: «Με διέλυσες»! Τρισευτυχισμένη η σκηνοθέτις τού απαντά «σε ευχαριστώ πολύ, Δημήτρη μου».
Αλλά εκτός από το «με διέλυσες» είχε και άλλες αντίστοιχες απαντήσεις όταν δεν του άρεσε κάτι. «Δεν βρίσκω λόγια», ακόμα μία ευφυής υπεκφυγή. «Δεν βρίσκω λόγια» και ήταν ευχαριστημένοι όλοι. Αν είσαι εκστασιασμένος από κάτι πώς να βρεις λόγια να το περιγράψεις; Εν τω μεταξύ, επειδή δεν οδηγούσε, είχε βρει τρόπο να τα βγάζει πέρα με τους ταξιτζήδες, με τη λογοδιάρροια και τα καψουροτράγουδα. Είχε λύση και για αυτό. Με το που έμπαινε σε ένα ταξί, το πρώτο πράγμα που έλεγε στον οδηγό ήταν: «Συγγνώμη, αλλά έρχομαι από την κηδεία ενός πολύ δικού μου ανθρώπου». Τι να κάνει και ο ταξιτζής, έκλεινε ραδιόφωνα και μουσικές και δεν έβγαζε άχνα σε όλη τη διαδρομή.
