Γκρίζα ρουτίνα

Καλοκαίρι για τους πολλούς σημαίνει μια ευκαιρία για διακοπές και χαλάρωση. Όχι βέβαια για όλους, αλλά τουλάχιστον για τους πιο τυχερούς. Αντίθετα, για όσους διαμένουμε στα νησιά, καλοκαίρι για τους πολλούς σημαίνει επιπλέον επαγγελματικές υποχρεώσεις και ειδικά σε αυτά του Βορείου Αιγαίου, που διαθέτουν ακόμα πράσινο, σημαίνει και αγωνία. Αγωνία για το ποια περιοχή έχει φέτος σειρά να βαφτεί μαύρη, να γίνει στάχτη. Κάθε καλοκαίρι, η ίδια θλιβερή ρουτίνα. Οι πυρκαγιές πλήττουν τη χώρα και δεν αποτελούν ένα έκτακτο φαινόμενο, αλλά μια διαρκή υπαρξιακή απειλή για ολόκληρες περιοχές.

Με αφορμή την περσινή μεγάλη φωτιά που κατέστρεψε την Αμανή στη Βόρεια Χίο και με το θερμόμετρο να φλερτάρει με τους 34 βαθμούς Κελσίου, καταθέτω από αυτή τη γωνιά και τη δική μου αγωνία. Πόσο έτοιμοι είναι οι μηχανισμοί πυρόσβεσης να αντιμετωπίσουν ένα παρόμοιο γεγονός στο νησί; Η συζήτηση για την κλιματική αλλαγή δικαίως υπάρχει. Όμως η διαχείριση αυτής της πραγματικότητας πρέπει να αλλάξει. Να μην αρκείται στην εκκένωση οικισμών μέσω μηνυμάτων του 112 και στην εκ των υστέρων καταστολή. Οι πιο ευάλωτοι συμπολίτες μας, ειδικά όσοι εξαρτώνται από την καλλιέργεια της γης, υφίστανται τις βαρύτερες συνέπειες. Και η απάντηση δεν βρίσκεται στην ατομική ευθύνη και στην αποποίηση των κρατικών ευθυνών. Αλλά σε μια πολιτική τού προλαμβάνειν, που δυστυχώς εδώ, στα ακόμα πράσινα νησιά του Βορείου Αιγαίου, δεν βλέπουμε ούτε και φέτος.