Merry Christmas, Boomer!

Η μετακόμιση -λένε οι ψυχολόγοι- είναι μια από τις πιο δύσκολες συναισθηματικά καταστάσεις. Ακόμα κι αν κανείς θέλει να αλλάξει σπίτι -πραγματικό, πολιτικό, επαγγελματικό- δεν μπορεί να αποφύγει το πένθος που συνοδεύει το κλείσιμο ενός κύκλου. Αλλά, εκτός από συγκινησιακά φορτισμένη, η αλλαγή σπιτιού έχει και την πλάκα της.

Μετακομίζοντας λοιπόν κάνω μακροβούτια σε κούτες και στο παρελθόν. Σημειώματα της μαμάς μου για το πώς αφήνουμε μαλακά το αμπραγιάζ αφού βάλουμε ταχύτητα, συνταγές της γιαγιάς μου για μελομακάρονα, ρεπορτάζ του πατέρα μου από την ανατροπή του σάχη, ελέγχους δικούς μου και του αδελφού μου από το σχολείο, φωτογραφίες από τα σκυλιά μας και -αναρίθμητα- μπλοκάκια με σημειώσεις από τα δικά μου ρεπορτάζ.

«Να πάρω την Γκρούη για θέματα» – εγγραφή 10 Μαρτίου… 2003 – η Ελένη είναι ακόμα και σήμερα η αρχισυντάκτριά μου στην «Εφ.Συν.» και στα τωρινά μου μπλοκάκια υπάρχει ακριβώς η ίδια σημείωση. «Να ψάξω τι συμβαίνει στη Μανωλάδα» – εκεί κάπως τα πράγματα έχουν βελτιωθεί από το μακρινό 2008 που πρωτοκατέβηκα στο Φαρ Ουέστ. «Να μιλήσουμε με τη μαμά της Κούνεβα» – η Κωνσταντίνα επέζησε, οι παρολίγον δολοφόνοι της δεν βρέθηκαν ποτέ.

Από όλες αυτές τις γρήγορες σημειώσεις ζωντανεύουν αναμνήσεις και συναισθήματα (αλλά και μια μεθοδολογία δουλειάς και ανθρώπινες σχέσεις) κι ένας κόσμος που έφυγε ανεπιστρεπτί. Μια εποχή μακρινή για τα τωρινά παιδιά που κλείνεται σε μια τόση δα φρασούλα: «Αύριο πρέπει να πάω οπωσδήποτε γραφείο για να μπω στο ίντερνετ». Για μένα αυτό πέρασε απαρατήρητο, ωστόσο ο συνάδελφός μου ο Μιχάλης επέμενε πως είναι τόσο εξωπραγματικό που πρέπει να το κάνω πενάκι – και ιδού! Merry Christmas, Boomer!