Σημαντικά μα και ανεπαρκή

Είχε και ιδιοτέλεια, συνώνυμη τρυφερής διάθεσης, η θέληση να περιηγηθούμε σε ανομοιογενείς κοινωνίες ανά τον πλανήτη λίγες ώρες πριν από την κηδεία του Πελέ. Χθες λοιπόν θελήσαμε να καταγράψουμε διατυπώσεις εν όψει της σημερινής τελετής στο Σάο Πάολο -και- για να νιώσουμε συνένοχοι! Για να διαπιστώσουμε, όπως περιμέναμε άλλωστε, την αμηχανία όσων αυθόρμητα θέλησαν ή κλήθηκαν να εκφράσουν σκέψεις, χαρακτηρισμούς για τη μεγαλειώδη παρουσία του και τις επιρροές της.

Η προαναφερθείσα «ιδιοτέλεια» είναι η ανάγκη να επιβεβαιώσω πως δεν είμαι ο… μοναδικός επί της Γης που όσα, ακόμη και εύστοχα, ίσως εμπνευσμένα κι αν πω/γράψω για τον επονομαζόμενο «βασιλιά» της μπάλας στο τέλος της αναφοράς θα συμπεράνω πόσα ξέχασα να πω ή πόσα μπορούσα να διατυπώσω με καταλληλότερο τρόπο ώστε να αποδώσω την αγωνιστική μέθεξη και, αν όχι κυρίως, τον μέσω αυτής επηρεασμό των βιορυθμών ενός(;) ολόκληρου λαού.

Από την Ολλανδία διαβάσαμε την εκτίμηση του Ντέιβιντ Γουίνερ, συγγραφέα βιβλίου το 2000 («Βrilliant Orange:The neurotic genius of dutch football») για τις κοινωνικές αντανακλάσεις της μπάλας διεθνώς: «Αντίληψη, ποιότητα, ισορροπία, τέχνη, τα στοιχεία του επαναστάτη Αγιαξ του ’70, ήταν όλα τους παρόντα στο πρόσωπο του Πελέ». Από τη Μόσχα, μπροστά μας κομμουνιστικό απομεινάρι, αναρτημένη διατύπωση του Ούγγρου φιλόσοφου και ιστορικού Γκέοργκ Λούκατς στο έργο του «Ιστορία και Ταξική Συνείδηση». Πέθανε το 1971, είχε προλάβει το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1970: «Η προσφορά του ανθρώπου, πόσο μάλλον με τα χαρίσματα του Πελέ, γίνεται κάτι αντικειμενικό και ανεξάρτητο από αυτόν!». Καθηγητής χορού από το Ρίο τόνισε ότι «μέσω τέχνης, υψηλής αισθητικής των κινήσεων του Πελέ, το ποδόσφαιρο έγινε κατανοητό απ’ όλους». Και πόσα ακόμη… Ολα τους τόσο σημαντικά, παράλληλα τόσο ανεπαρκή όταν αναφέρεσαι σε μοναδικότητες όπως ο Πελέ.